มิติรักทะลุฝัน

 เช้าที่องค์หญิงได้ยินเสียงคึกคักตั้งแต่เช้าเลย เห็นเหล่านางกำนันต่างวุ่นวายเดินขนอะไรไปมา จึงได้ถาม เหม่ยฉาง นางกำนันที่ดูแลองค์หญิง เหม่ยฉาง พวกนางทำอะไรกัน เสียงอะไรดูคึกคักจัง องค์หญิงยังไม่ทรงทราบหรอเพคะ

อีกไม่กี่วันก็ถึงงานโคมลอยแล้วเพคะ หม่อมฉันอยู่ในวังมาหลายปียังไม่เคยออกไปชมงานโคมลอยเลยเพคะ ไม่ใบ่แค่หม่อมฉันเพคะ ทุกคนในวังยังไม่เคยออกไปเลยเพคะ จริงหรือ พวกเจ้าโชคร้ายจริงๆ เจ้าอยากออกไปไหม อยากสิเพคะ ไว้ข้าลองขอฝ่าบาทดูนะเพคะ องค์หญิงเพคะ คงไม่ได้หรอกเพคะ ข้าเองไม่ได้ออกไปนานแล้วตั้งแต่เข้ามาวังหลวงข้าลืมบรรยากาศข้างนอก ชีวิตข้างนอก พูดไป ข้าก็คิดถึงท่านแม่บุญธรรม น้องรองของข้า ไม่ทราบว่าหลายปีนี้ นางเป็นอย่างไรบ้างลูกนางโตขนาดไหนแล้ว ข้าจะมีโอกาสได้ไปเยี่ยมนางไหมนะ

เหม่ยฉางเจ้าเอาเสื้อคลุมมาให้ข้าทีข้าจะไปเข้าเฝ้าเสด็จแม่  เจ้าค่ะ

จากนั้นองค์หญิงอวี่หลิงก็ไปเข้าเฝ้าไทเฮา ทูลขอออกจากวังอยากไปชมงานโคมลอยนอกวัง ซึ่งไม่ได้ออกจากวังนาน ทรงคิดถึง ที่จากมา ไทเฮาก็ทรงเป็นห่วง องค์หญิงจึงพูดขึ้นมาว่า ท่านหญิงลู่อัน ก็ไปด้วยเพคะ ถ้าเสด็จแม่ทรงเป็นห่วงก็ให้ท่านแม่ทัพไปด้วยก็ได้เพคะ เสด็จแม่เพคะ องค์หญิงทรงอ้อน ไทเฮาจงไทเฮาอนุญาติ จึงให้คนไปกราบทูลขอจากฝ่าบาท เมื่อฝ่าบาทอนุญาติก็ให้ทหารและแม่ทัพตามไปด้วย เหล่าสนมและฮองเฮาได้ยินว่าองค์หญิงทรงขอออกไปข้างนอกได้ก็มาทูลขอฝ่าบาท องค์หญิงจึง ขอรางวัลจากฮองเฮาด้วยกัน ไม่ให้ฮองเฮาออกไปและให้ฮองเฮาดูแลเหล่าสนมวังหลัง ฮองเฮาและเหล่าสนมโกรธมาก จึงกลับตำหนักไป

  งานวันเทศกาลโคมลอยมาถึง

องค์หญิงก็ได้เตรียมโคมไฟไว้สำหรับไปลอยและปล่อยบินสู่ฟ้า

องค์หญิง โคมลอยองค์หญิงงดงามมากเลยเพคะ จริงหรือ ลู่อันเจ้าถือว่าเข้าใจชมนะ องค์หญิง ชุดสีแดงทองน้ำเงินงดงามมากเพคะ เราออกไปข้างนอก ก็ต้องทำให้กลมกลืนกับชาวบ้านหน่อย จากนั้นองค์หญิง ท่านกญิงลู่อัน และนางกำนันที่ติดตาม ก็ออกจากวังโดยมีท่านแม่ทัพและทหารหลายนายติดตามคอย

อารักษ์ขาองค์หญิง ออกกันมาตั้งแต่บ่าย มาชมของในตลาด องค์หญิงเพคะ เราไม่ได้มาเดินเล่นตลาด ในบรรยากาศแบบนี้นานมากแล้วเพคะ ลู่อันคิดถึงตอนนั้นที่ องค์หญิง พี่ปิงปิงและข้า ออกมาเที่ยวเล่น ทำสวนกับท่านแม่บุญธรรม ว่าไป ลู่อันก็คิดถึงพวกเขาไม่รู้ว่า พี่ปิงปิง เป็นอย่างไรบ้าง

ลู่อัน ไว้เรามีโอกาส ค่อยไปเยี่ยมพวกเขากัน ตอนนี้ข้าหิวแล้วละ

ไปเราไปหาอะไรกินกันเถอะ

แม่ทัพและทหารก็นั่งอีกโต๊ะหนึ่ง

ส่วนองค์หญิง ท่านหญิงลู่อันและนางกำนันทั้งสองที่ติดตามมาด้วยก็นั่งอีกโต๊ะหนึ่ง ระหว่างสั่งอาหาร องค์หญิงพูดขึ้นมาว่า ลู่อันเจ้ามีเงินไหม ลู่อันก็ส่ายหัว จึงถามนางกำนันทั้งสอง นางก็ไม่ได้พกเงินมา

องค์หญิงจึงถามท่านแม่ทัพ ท่านแม่ทัพ ข้าไม่พกเงินมา ท่านมีเงินไหม ท่านแม่ทัพมีแต่คงไม่พอ เลยขอยืมจาก ทหารที่มาด้วย หลังจากสั่งอาหารกันทาน ทานเสร็จ ทุกคนก็ออกไปเดินชมของในตลาดองค์หญิงจึงเอากำไรไปจำนำเอาเงินมาคืนท่านแม่ทัพค่าอาหาร ท่านแม่ทัพไม่รับ องค์หญิงจึงพูดขึ้นมาว่า ท่านไม่รับไม่เป็นไรทันใดนั้นก็มีรถม้าผ่านมาด้วยความเร็ว เหมือนจะชนองค์หญิง ท่านแม่ทัพรีบคว้าตัวองค์หญิง องค์หญิงด้วยความตกใจ ก็ดึงเสื้อท่านแม่ทัพขาด ทั้งสองคนล้มลงจูบกันอีกครั้งด้วยความไม่ได้ตั้งใจ

ดีที่ไม่มีคนเห็น เพราะคนมัวสนใจรถม้าที่พุ่งชนผลไม้ระหว่างนั้นเองลู่อันที่กำลังจะถูกรถม้าชนอีกด้านหนึ่งก็มีบัณฑิตคนหนึ่งมาช่วยไว้ทันคนเข้ามาทำให้วุ่นวายท่านหญิงลู่อันกับองค์หญิงต่างก็แยกหากันไม่เจอ  องค์หญิงกระหม่อมขออภัยนะขอรับ กระหม่อมไม่ได้ตั้งใจ องค์หญิงจึงดึงท่านแม่ทัพเข้ามาจูบ ท่านแม่ทัพตกใจก็ลืมตาโตทหารที่มาด้วยต่างก็หลบสายตาไม่มองทั้งสองคน องค์หญิงจูบเสร็จก็พูดขึ้นมาว่า หายกันนะ

ทหารที่ตามมาด้วยก็เริ่มแซวท่านแม่ทัพ องค์หญิงก็เดินอย่างเร็วจนท่านแม่ทัพเดินตามแทบไม่ทัน เดินมาสักพักก็มาหยุดที่สะพานแล้วมองหาลู่อันกับนางกำนันที่ตามมาด้วย พอหาได้สักพักก็ไม่เจอ ก็ไม่ตามหาแล้ว ในขณะนั้นเริ่มมืดค่ำ คนทยอยปล่อโคมลอยและโคมไฟแล้ว องค์หญิงที่ให้ทหารถือโคมที่ตนเองทำขึ้นก็ยื่นโคมลอยให้ท่านแม่ทัพ แล้วตนเองก็ถือโคมลอยอีกอันลงไปที่สระน้ำ อธิษฐานเสร็จก็ปล่อยลอยน้ำไป ขึ้นมาก็พูดขึ้นมาว่า ข้าให้เจ้า ถือเป็นของขวัญจากข้าแล้วกัน หากเจ้าคิดว่าไม่มีค่าก็คืนมาข้าจะปล่อยเอง ท่านแม่ทัพยิ้มแล้วก็หันไปอีกทาง องค์หญิงยิ้มแล้วพูดขึ้นมาว่า เจ้าจะให้ข้าช่วยถือไหมละ ข้าว่างนะ จากนั้นทั้งสองก็จุดไฟ ท่านแม่ทัพอธิษฐานด้วยสิ เสียงจากองค์หญิงทำให้ท่านแม่ทัพหลับตาลงแล้วนิ่งสักพักลืมตา ทั้งสองคนก็ปล่อยโคมลอยสู่ฟ้า ข้าหิวอีกแล้ว องค์หญิงจึงเอาเงินให้ทหารที่ตามมาด้วยนี่พวกเจ้าค่าแรงวันนี้ พวกเจ้าจะไปไหนก็ไปนะ วันนี้ค่าให้คนละ 2 อีแปะ จากนั้นทหารก็กลับเข้าวัง

เหลือเพียงท่านแม่ทัพกับองค์หญิง

องค์หญิงจึงพูดขึ้นมาว่า ข้าอยากนั่งบนที่สูงๆแล้วมองดูผู้คน ทั้งสองก็ขึ้นไปนั่งบนหลังคามองผู้คนในวังมองโคมลอยฟ้า ท่านแม่ทัพแอบมององค์หญิงแล้วยิ้ม นี่เจ้ามองข้าทำไม มีอะไรติดหน้าข้างั้นหรือ เปล่า เปล่า ข้าแค่มองว่าองค์หญิงก็น่ารักดี เจ้าอย่าชมข้าแบบนี้สิ ข้าเขินนะ ทำให้องค์หญิงลื่น ลงบนหลังคา ท่านแม่ทัพกับองค์หญิงตกลงมายังพื้นแต่ท่านแม่ทัพคว้าไว้ทัน ทำให้แขนท่านแม่ทัพเจ็บ

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็เข้าไปยังจวนแม่ทัพ ไปดูอาการก่อน

แม่ท่านแม่ทัพก็เห็น แม่นางนี่เจ้า ท่านแม่ทัพจึงพูดขึ้นมาว่า ท่านแม่ท่านรู้จักนางหรอ นางช่วยแม่แถมยังแบกแม่กลับมาบ้าน ทำให้ท่านแม่ทัพนึกถึงตอนนั้น ที่เห็นแต่ไม่ได้เห็นหน้า จึงดึงตัวท่ารแม่ของตัวเองออกมา ท่านแม่ นี่คือองค์หญิงเชียวนะ ท่านแม่ของแม่ทัพจึงคุกเข่าคำนับองค์หญิง ขออภัยองค์หญิง ที่กระหม่อมล่วงเกิน องค์หญิงรีบพยุงแม่แม่ทัพขึ้น ไม่เป็นไรหรอกฮูหญิง แค่เรื่องเล็กน้อยเองเพคะ ว่าแต่ทำไมถึงได้กลับมาละ องค์หญิงจึงพูดขึ้นมาว่า เป็นเพราะหม่อมฉันไม่ดีเองเพคะท่า

นแม่ทัพเลยแขนเคล็ด ว่าแต่องค์หญิง หน้าตางดงาม ผิวพรรณ ขาวผ่อง ดูคล้ายฝ่าบาทไม่มีผิดเลยท่านแม่ ตอนนี้ประตูวังใกล้ปิดแล้วองค์หญิงเรากลับกันเถอะ ท่านแม่ ลูกขอตัวนะท่านแม่  เจ้าดูแลองค์หญิงดีดีละ  ขอรับท่านแม่ หลังจากที่ ทายาเสร็จท่ารแม่ทัพกับองค์หญิงก็เข้ามาในวังก็เห็นลู่อัน นางกำนันสองคนและผู้ชายคนหนึ่งซึ่งรอองค์หญิงกับท่านแม่ทัพ

องค์หญิงเพคะ องค์หญิงหายไปไหนมาบ่าวเป็นห่วงองค์หญิงมากเพคะ ไม่ต้องห่วงข้าหรอก มีท่านแม่ทัพทั้งคน ปลอดภัย จากนั้นทุกคนก็กลับเข้าวัง