(จบ) ตำนานจอมเวทย์วงแหวนที่หก

บทที่124: การปฏิเสธ

เฮรัค มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่พักของ เบสซีตามคำเชิญ บ้านของนางตั้งอยู่ท่ามกลางป่าละเมาะที่เงียบสงัดเดินเพียงไม่นานเขาก็พบกระท่อมไม้สีแดงหมายเลข 16

เมื่อเขาเคาะประตูเบาๆไม่นานนักบานประตูก็ถูกเปิดออกสายตาของเฮรัคพลันพร่าเลือนไปชั่วขณะเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า

เบสซีสวมเพียงเสื้อสายเดี่ยวตัวสั้นจู๋ที่ปิดบังส่วนโค้งเว้าอันอวบอิ่มไว้ได้อย่างหมิ่นเหม่เรียวขาสูงเพรียวของนางถูกห่อหุ้มด้วยถุงน่องสีดำสนิทขับเน้นผิวเนื้อที่พ้นขอบถุงน่องออกมาให้ดูขาวผ่องอย่างน่าอัศจรรย์

“เจ้าบอกว่าบาดเจ็บไม่ใช่หรือ? ดูจากสภาพแล้วเหมือนจะสบายดีนะ”เฮรัครีบกระแอมไอและเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนความประหม่า

เบสซี่ยิ้มหวานหยาดเยิ้ม“แผลเกือบหายดีแล้วล่ะ เชิญเข้ามาข้างในก่อนสิ”

บรรยากาศในบ้านอบอุ่นด้วยไอจากเตาผิงที่กำลังลุกไหม้เบสซีก้มตัวรินกาแฟให้เขาท่วงท่านั้นทำให้ทิวเขาเบื้องหน้าของนางเผยออกมาอย่างชัดเจนจนเฮรัคต้องตั้งสติอย่างหนัก

“ตรวจพบอัตราการเต้นของหัวใจเพิ่มขึ้น...สภาวะอารมณ์ไม่คงที่... ระบบ ชิปพันธุกรรม แนะนำให้สูดลมหายใจลึกเพื่อรักษาสมาธิ”เชนหลาน รายงานเสียงเรียบเย็นอยู่ในหัว

“ได้ยินคุณลาร์รีบอกว่าเจ้าเลื่อนขั้นเป็นศิษย์ระดับสามแล้วข้าไม่คิดเลยว่าจะรวดเร็วปานนี้”เบสซีขยับเข้ามานั่งชิดจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ และไออุ่นจากกายของนาง

“เจ้าก็ระดับสามเหมือนกันแถมยังไปถึงก่อนข้าเสียอีก” เฮรัคตอบพลางจิบกาแฟ

สีหน้าของเบสซีหม่นลงทันทีนางเอื้อมมือมาโอบรัดแขนขวาของเฮรัคไว้แนบอกที่นุ่มละมุน

“ถึงจะเป็นระดับสามแต่หลังจากบาดเจ็บในสงครามครั้งนั้นพลังจิตของข้าเสียหายหนักจนไม่อาจเพิ่มพูนได้อีก...ข้าคงหมดหวังที่จะก้าวเป็นพ่อมดทางการแล้ว”

เฮรัคนิ่งไปความหวังที่จะมีอายุขัยสามร้อยปีถูกตัดขาดลงเพียงเพราะอาการบาดเจ็บเป็นเรื่องที่น่าเศร้าสำหรับพ่อมดวัยเยาว์ยิ่งนัก ผ่านไปครู่หนึ่งเบสซีก็ซบหน้าลงบนไหล่ของเขาแล้วกระซิบเสียงแผ่ว

“เฮรัค... เรามาอยู่ด้วยกันเถอะ”

เฮรัคอุทานอย่างตกใจแต่นางกลับมองเขาด้วยสายตาอ้อนวอน

“เจ้าสวยและหุ่นดีมากเบสซีแต่เหตุใดถึงเลือกข้า?”

“ข้าต้องการที่พึ่ง”เบสซีกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

“ในโลกของพ่อมดความงามนั้นไร้ค่าหากไม่มีอำนาจ ข้าเห็นศักยภาพในตัวเจ้าเจ้ามีพรสวรรค์และมีอาจารย์ที่ยิ่งใหญ่ หากเรามีลูกด้วยกันเราสามารถสร้างตระกูลพ่อมดสายเลือดบริสุทธิ์ขึ้นมาเองได้”

เฮรัคมองดูความสิ้นหวังในดวงตาของนางเขาเข้าใจดีว่านางต้องการความมั่นคง แต่หัวใจของเขาไม่ได้อยู่ที่การสร้างครอบครัว

เป้าหมายเดียวของเขาคือการก้าวไปสู่จุดสูงสุดของพลังเวทมนต์ และออกไปจากกรงขังแห่งนี้

หากเขารับน้ำใจของนางไว้ตอนนี้แล้ววันหนึ่งเขาหนีออกจากป่าแสงจันทร์ไป ทิ้งให้นางต้องเผชิญชะตากรรมเพียงลำพังนั่นคงเป็นการกระทำที่ต่ำช้าเกินไป

“ขอโทษนะเบสซี”เฮรัคกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เด็ดขาด

ดวงตางดงามของนางเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า“ทำไมล่ะ...”

“ตอนนี้ข้าทุ่มเททุกอย่างเพื่อการเลื่อนขั้นเป็นพ่อมดทางการเรื่องอื่นข้ายังไม่อาจคิดถึงได้ในตอนนี้”เฮรัคเลือกที่จะปฏิเสธอย่างสุภาพเพื่อถนอมน้ำใจของสหายเก่าไว้ให้มากที่สุด

เขารู้ดีว่าความมุ่งมั่นของเขาและเส้นทางที่เชนหลานขีดไว้นั้นไม่มีที่ว่างสำหรับการหยุดพักหรือการผูกมัดกับใครในตอนนี้แม้เบสซีจะเย้ายวนเพียงใด แต่นั่นก็ไม่อาจสั่นคลอนหัวใจที่กระหายในพลังของเขาได้