ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

  ทั้งสองจ้องตากันอยู่ครู่หนึ่งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ปล่อยจิตสังหารออกไปอย่างไม่ปิดบัง

ตงหยางมองมาที่อี้เฉินด้วยดวงตาคมกล้า ก่อนจะตะโกนออกมาลั่น "ตายเสีย"ตงหยางตวัดกระบี่ในมือออกไปอย่างแรง ก่อเกิดคลื่นกระบี่สีทองพุ่งเข้าใส่อี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง รอบบริเวณเต็มไปด้วยคลื่นกระบี่ส่องแสงสีทองพร่างพราว ดั่งคลื่นดาบเข้ากลืนกิน

     อี้เฉินหมุนควงหอกในมือที่อัดด้วยปราณพลัง สวนการโจมตีของตงหยางอย่างไม่หวาดกลัว หอกสีเลือดในมือของเขาส่องแสงสีแดงฉานหวดฟาดคลื่นกระบี่ที่พุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เสียง"ตู้ม"ดังก้องหลายสิบครั้ง รอบๆ เกิดลมกรรโชกอย่างรุนแรง
ตัวอี้เฉินที่อยู่ใกล้แรงระเบิดจากคลื่นปราณพลัง ร่างกายเขาถอยหลังไปหลายก้าวกายาสั่นเทิ้มน้อยๆ ไม่คิดเพียงแค่โดน คลื่นปราณพลัง จะทำให้เขาบาดเจ็บได้

ตงหยางพุ่งออกไปในเสี้ยววินาที ฟาดกระบี่ใส่อี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง ดั่งอสูรร้ายที่หลุดจากกรงขัง อาภรณ์สีแดงของเขาปลิวไสวไปตามแรงลม ยกกระบี่ในมือที่เต็มไปด้วยปราณพลัง ฟาดฟันอี้เฉินหลายสิบกระบวนท่า รอบๆ เต็มไปด้วยแสงสีทองพร่างพราว

   อี้เฉินที่เห็นกระบี่ฟาดเข้ามาเขายกหอกในมือปัดป้องการโจมตีของตงหยางไว้ เสียง"ตูม"ดังก้องไม่ขาดสาย อากาศรอบๆ แตกสลายเป็นทางยาว แสงกระบี่สีทองพร่างพราวพุ่งเข้าใส่อี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง

อี้เฉินเองพยายามปัดป้องแต่เศษคลื่นกระบี่พุ่งเฉือนร่างอี้เฉินจนมีบาดแผลฉีกขาด เลือดไหลซึมออกมา
อี้เฉินไม่อาจตอบโต้กลับไปได้แม้แต่น้อย มือทั้งสองข้างที่ถือหอกเลือดป้องกันเริ่มชาหนึบ หอกเลือดเองก็เริ่มแตกร้าวเป็นทางยาวไม่อาจต้านทานการโจมตีได้อีกต่อไป

อี้เฉินครุ่นคิดอย่างหนัก ก่อนจะตะโกนออกมาด้วยความไม่อยากเชื่อ "เป็นไปได้อย่างไร เพียงแค่โดนการโจมตีไม่นานหอกเลือด ของข้าถึงกับแตกสลาย"

ฝูงชนที่เห็นยังใจสั่นสะท้านหรือว่าการต่อสู้จะจบลงในไม่ช้า พวกเขาต่างเห็นเด็กหนุ่มผมขาวเริ่มเสียเปรียบ หอกเลือดในมือเองก็จวนจะแตกสลาย พร้อมที่จะหลุดร่วงออกจากมือเข้าไปทุกที

ซีเผิงที่ดูอยู่ห่างๆ เขากำหมัดแน่นจนมือแทบหัก แต่ลึกๆ เขาก็หวังว่าอี้เฉินจะชนะได้

เยว่ฉานนั่งน้ำตาไหลรินมองดูอี้เฉินที่กำลังจะเพลี่ยงพล้ำ หรือนี่จะเป็นชะตาฟ้าลิขิตของนาง ที่จะต้องมาเห็นคนที่รักตายไปต่อหน้าต่อตา

    ตงหยางคำรามก้อง เสียง"ฆ่า"ดังเอ็ดอึง หวดฟาดกระบี่ในมือลงมาใส่อี้เฉินอีกครั้ง เสียง"ตู้ม"ดังก้อง รอบๆ สั่นไหวอย่างรุนแรง
ตัวอี้เฉินรอยกระเด็นออกไปไกล หอกเลือดในมือของเขาถึงกับสลายหายไปในทันที อี้เฉินกระอักเลือดออกมากองใหญ่ ไม่คิดว่าตงหยางจะมีพลังมหาศาลถึงเพียงนี้ ตัวเขาพยายามยันร่างขึ้นมาไม่คิดยอมแพ้ ถึงจะเสียหอกเลือดไปก็ตามก็สามารถใช้เลือดในกายาสร้างขึ้นมาใหม่ได้

ตงหยางเอ่ยเสียงเรียบ "นี่หรือ พลังการต่อสู้ของอนุชนที่เก่งกาจที่สุดเป็นอันดับสอง ก็ไม่เห็นจะเท่าไหร่"

อี้เฉินที่ยันร่างขึ้นมาได้เขายิ้มยียวนกวนประสาทไปที่ตงหยาง "หากเจ้าเก่งจริง ข้าว่าเจ้าคงฆ่า ข้าได้ไม่กี่กระบวนท่าไปแล้ว"

ตงหยางที่เห็นใบหน้าอี้เฉิน ตัวเขาเดือดดาลบ้าคลั่ง ไม่คิดเด็กรุ่นหลังจะกล้ามาหยามหน้าเขาเช่นนี้ "ไอ้เด็กเวร เจ้ายังไม่รู้ตัวอีกหรือ เจ้ากำลังจะตาย ช่างโอหังเสียจริง" ตงหยางพุ่งหายออกไปอย่างฉับพลัน ฟาดกระบี่ในมือใส่อี้เฉินอย่างแรงคิดจบการต่อสู้ครั้งนี้
กระบี่ในมือของตงหยาง เฉือนแขนซ้ายอี้เฉินที่ยกมาปัดป้องจนขาด เลือดสาดกระจาย

อี้เฉินร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่เขาจะแสยะยิ้มออกมา

ฝูงชนที่เห็นต่างพากันหวาดเสียวไม่คิดชายหนุ่มจะยกแขนขึ้นมาปัดป้องดื้อๆ

    แต่สิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น อี้เฉินยอมสละแขนของเขาไปหนึ่งข้าง ก่อนจะยกหมัดที่อัดด้วยปราณพลังเข้าใส่ใบหน้าของตงหยางอย่างจัง เสียง"ตูม"ดังก้อง ตงหยางถึงกับรอยกระเด็นออกไปไกล กระอักเลือดออกมากองใหญ่ ใบหน้าถึงกับบวมช้ำหางคิ้วมีบาดแผลฉีกขาดเลือดสาดกระจาย

ตงหยางคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง ด้วยดวงตาแดงก่ำราวเลือด "เจ้าๆ ช่างใจกล้าห่อฟ้านักถึงกับยอมสละแขน คิดฆ่าข้าเลยงั้นหรือ" ตงหยางถึงกับสีหน้าซีดเผือดหากเขาไม่สร้างเกาะป้องกัน หัวของเขาคงแหลกเละตายตกลงไปเป็นแน่

"ข้าจะให้เจ้าได้เห็นขั้นพลังกษัตริย์ นั้นทำอะไรได้" ตงหยางสำแดงญาณวิเศษออกมา ยกมือผสานอิน ด้านบนสนามประลองเป็นตาย เมฆลมหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง รอบๆ มืดครึ้มก่อตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมีสายฟ้าแลบแปลบปลาบ ตงหยางคำรามก้อง "ลงทัณฑ์" อสนีบาตนับร้อยเส้นสาย ผ่าฟาดมาใส่อี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง เสียง"เปรี้ยง!! คลื้น!!"ดังไม่ขาดสายดั่งสายฟ้าพิโรธ ปลดปล่อยสายฟ้านับร้อยนับพันเส้นสาย ผ่าฟาดใส่อี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง

รอบๆ สั่นไหวอย่างรุนแรง "เปรี้ยง!! ดังก้องไม่ขาดสาย

    ร่างอี้เฉินที่โดนอสนีบาตผ่าฟาดลงมา กายาสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง บาดแผลสายฟ้าเริ่มทำลายร่างเขาจนแตกร้าวราวถ้วยแก้ว จวนจะแหลกสลาย เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดร่างกายค่อยๆ ทรุดลงคุกเข่ากับพื้นสนามประลองอย่างรวดเร็ว เลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว
อี้เฉินดวงตาแดงก่ำราวเลือด เกาะป้องกันที่เขาสร้างจากปราณพลังไม่อาจป้องกันได้แม้แต่น้อย ร่างกายของเขาค่อยๆ สลาย หากยังเป็นแบบนี้ต่อไปตัวเขาได้ตายแน่

ตงหยางคำรามก้อง "เจ้าจงตายด้วยสายฟ้า ที่ข้าสร้างเสีย"

อี้เฉินที่เห็นว่าตัวเขากำลังจะตายลงในไม่ช้า หากยังรับการโจมตีจากสายฟ้าอีก เขาสำแดงวิชาหมื่นโลกทันทีหมายมั่นป้องกันกายา ไม่อย่างนั้นเขาได้ตายแน่ โลกวงกลมขนาดเล็กล้อมกายาอี้เฉินไว้ก่อนที่มันจะดูดซับพลังโจมตีของตงหยางไว้ ไม่อาจทำอะไรอี้เฉินได้ระยะหนึ่ง

ตงหยางยกยิ้มอย่างกับผู้ชนะ "ไอ้เด็กเวร เจ้าจะทนได้ อีกสักเท่าไหร่กันเชียว"

     โลกที่อี้เฉินสร้างทนอยู่ได้ไม่นานก็เริ่มแตกร้าวเป็นทางยาว ก่อนที่มันจะค่อยๆ แตกสลาย
อี้เฉินที่เห็นวิชาหมื่นโลกที่เขาสร้างกำลังจะพังทลายเขาถึงกับหน้ามืดทะมึน หากเขายังเก็บซ่อนปราณพลังต่อไปตัวเขาคงได้ตายก่อนเป็นแน่ เขาคิดโจมตีฉับพลันให้ ตงหยางตั้งตัวไม่ทันแต่คงใช้ได้ครั้งเดียว ไม่มีครั้งที่สอง

อี้เฉินระเบิดปราณพลังสายฟ้าออกมาไม่เก็บซ่อนมันไว้อีกต่อไป กายาของเขาเต็มไปด้วยสายฟ้าสีแดงแลบแปลบปลาบทั่วกายา ความรวดเร็วของเขาเพิ่มทวี แม้แต่พลังโจมตีก็เพิ่มขึ้นมาหลายเท่าตัว
อี้เฉินพุ่งออกไปดั่งสายฟ้าฟาดในเสี้ยววิ ปล่อยกำปั้นที่อัดแน่นด้วยปราณพลังเข้าใส่ตงหยาง หมายมั่นโจมตีไม่ให้ตงหยางตั้งตัวได้ทัน

อี้เฉินคำรามออกมาก้อง "ตายซะตงหยาง" เสียง"ตู้ม"ดังก้อง รอบๆ เต็มไปด้วยสายฟ้าสีแดงฉาน

     ตงหยางถึงกับเบิกตากว้างอ้าปากค้าง เหตุใดอี้เฉินถึงรวดเร็วถึงเพียงนี้ ในไม่กี่เสี้ยววิ กลับกลายเป็นเขาที่เสียเปรียบอี้เฉินไปเสียอย่างนั้น ตงหยางถอยกระเด็นออกไปหลายก้าว ร่างของเขาชาหนึบจากสายฟ้าสีแดง ไม่คิดว่าอี้เฉินยังจะมีอะไรเก็บซ่อนไว้อีก

ตงหยางก็ต้องเบิกตากว้างอีกครั้ง อี้เฉินปาหอกสีเลือดพุ่งออกมาดั่งสายฟ้า เข้าใส่ร่างเขาจนทะลุ "อ๊าก"ตงหยางร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดก่อนจะดึงหอกเลือดออกมาจากหัวไหล่ของเขา

แต่ในฉับพลันทุกคนก็ต้องเบิกตากว้างอ้าปากค้างไม่มีใครคิดเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้น
อี้เฉินพุ่งออกไปดั่งสายฟ้ามาอยู่ตรงหน้า ตงหยาง อย่างฉับพลัน ก่อนเหวี่ยงกำปั้นที่เต็มไปด้วยปราณพลังสายฟ้าเข้ากลางหน้าอกของ ตงหยางอย่างแรง เสียง"ฟึบ"ดังหนักแน่น ร่างของตงหยางถึงกับเป็นรูใหญ่ รอยกระเด็นออกไปไกล

"อ๊ากๆ" ตงหยางร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง เขาดิ้นทุรนทุรายอย่างบ้าคลั่ง ตัวเขาประมาทเกินไปตอนนี้เขาไม่สามารถต่อต้านอี้เฉินได้อีกต่อไป ร่างของเขากำลังจะพังทลายแตกร้าวจวนจะสลาย หากโดนการโจมตีอีกครั้งเข้าไป ตัวเขาได้ตายแน่

ตงหยางคำรามด้วยความไม่อยากเชื่อ "เป็นไปไม่ได้เจ้าเก็บซ่อนปราณพลังไว้ตลอดเลยงั้นหรือ"

ทันทีที่ตงหยาง เห็นอี้เฉินก้าวเดินเข้ามา ตัวเขาเริ่มรู้สึกถึงความตาย สภาพของเขาตอนนี้บาดเจ็บหนักเป็นอย่างมากพร้อมที่จะตายได้ตลอดเวลา รากฐานพลังเสียหายอย่างหนักกลางหน้าอกมีแผลเป็นรูใหญ่เลือดไหลไม่หยุด โซซัดโซเซ พร้อมจะหมดลมหายใจได้ทุกเมื่อ