ก้านพลู หรือ กัญญาณัฐ เทียนประภา เด็กสาววัย ๒๒ ปี ผู้ถือกำเนิดในมหานครแห่งแสงสีอย่างกรุงเทพฯ เติบโตมาในครอบครัวธรรมดาสามัญ ที่มีอาชีพขายก๋วยเตี๋ยวอยู่แถวย่านตลาดน้อย ร้านเล็ก ๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นของน้ำซุปต้มกระดูกหมูและเสียงหัวเราะของผู้คนยามพลุกพล่านในยามเย็น ก้านพลูคือความหวังเดียวของพ่อแม่ เธอเป็ดวงใจหนึ่งเดียวของครอบครัว และได้รับการโอบอุ้มเลี้ยงดูมาอย่างเปี่ยมรัก
ชีวิตในวัยเยาว์ของเธอไม่ได้ต่างอะไรไปจากเด็กในชุมชนเดียวกัน วิ่งเล่นตามซอกซอย ซุกซนตามประสา และหัวเราะอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวต่อโลก จนกระทั่งวันหนึ่ง...เมื่อก้าวเข้าสู่วัย ๗ ขวบ ชีวิตของเธอก็พลิกผันไปตลอดกาล
เย็นวันหนึ่ง ขณะแสงสุดท้ายของดวงตะวันกำลังเลือนหาย เด็กหญิงรวมตัวกับกลุ่มเพื่อน ๆ เพื่อเล่นซ่อนแอบตามธรรมเนียมเด็กละแวกนั้น เสียงหัวเราะและฝีเท้าเล็ก ๆ วิ่งเล่นกันอยู่แถวตึกก่อสร้างเก่าร้าง ที่แม้จะดูไม่น่าไว้ใจนัก แต่เด็ก ๆ คุ้นชินกับคนงานต่างด้าวใจดีที่อาศัยอยู่ที่นั่น ความไร้เดียงสาทำให้พวกเธอไม่รู้เลยว่า ที่ที่พวกเธอเลือกเล่นนั้น ซ่อนบางสิ่งเอาไว้
เสียงหัวเราะเจื้อยแจ้ว ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็ความเงียบงันเมื่อเกมมาถึงรอบสุดท้าย ก้านพลูแอบอยู่บริเวณหลังบ่อน้ำใหญ่ สนามหญ้าแห้งกรังที่ทอดตัวออกจากตัวตึกพอสมควร เด็กหญิงตัวน้อยย่อกายลงหลังบ่ออันใหญ่ พยายามหลบให้พ้นสายตาเพื่อน ๆ
“ฮืออออ…”
เสียงสะอื้นแ่เบาแว่วมาเข้าหู มันไม่ใช่เสียงเพื่อน มันไม่ใช่เสียงคนงาน และมันไม่ใช่เสียงที่ควรจะได้ยินในยามนี้
ก้านพลูหันซ้ายแลขวา พยายามสอดส่องมองหาที่มาของเสียง แต่ดวงตาเล็ก ๆ กลับเห็นเพียงเงามืดที่เริ่มเคลื่อนตัวเข้ามาปกคลุมบรรยากาศรอบกาย เสียงสะอื้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้หนักแน่นและเว้าวอนมากกว่าเดิม จนเธอแน่ใจว่าเสียงนั้น…มาจากในบ่อน้ำตรงหน้า
เธอลุกขึ้นยืน สองขาเล็กสั่นระริก ความกลัวเริ่มคลืบคลานเข้ามาอย่างช้า ๆ เธอเอื้อมใบหน้าเข้าไปใกล้บ่อน้ำนั้นเพียงเพื่อหวังมองให้ชัด…แต่สิ่งที่ตามมาคือเสียงกรีดร้องอันโหยหวน
“ช่วยด้วย!!! กรี๊ดดดดดด!!! ได้ยินกูไหม ช่วยกูด้วย!!!”
เสียงนั้นมิใช่เสียงของเด็ก มิใช่เสียงของหญิงสาว แต่มันคือเสียงของความทรมานแสนสาหัสปะปนกับความเคียดแค้นที่ล้นทะลัก เด็กหญิงร้องกรี๊ดสุดเสียง ร่างกระเด็นล้มลงกับพื้นหญ้าแห้ง ปิดหูแน่น หลับตาแนบสนิท หวังเพียงว่าทุกอย่างจะจางหายไป
“ก้านลูก!!!”
พ่อของเธอปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าในห้วงยามอันพร่าเลือนของความกลัว สองพ่อลูกวิ่งเข้าหากันด้วยหัวใจที่แทบแตกสลาย เสียงหอบหายใจของพ่อดังรัวถี่ พื้นรองเท้าที่เปื้อนฝุ่นบ่งบอกว่าเขาไม่รั้งรอแม้แต่วินาทีเดียวเมื่อรู้ว่าลูกสาวของเขาหายไป แม่ของเธอวิ่งตามมาทันในไม่ช้า รีบโอบกอดลูกจากด้านหลัง น้ำเสียงของความเป็แม่สะท้อนผ่านแรงกอดที่แน่นขึ้นเรื่อย ๆ ฟ้าค่ำลงอย่างรวดเร็ว พ่อและแม่อุ้มเธอกลับบ้าน ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบของชาวบ้านที่ยังไม่จางหายจากเหตุการณ์
ใน่เวลาที่ก้านพลูหลบซ่อนเพื่อน ๆ อยู่ตรงบ่อน้ำนั้น เหล่าคนงานที่เคยใจดีกับเด็ก ๆ ต่างเดินมาบอกลาตามหน้าที่ว่าได้เวลาเลิกงานแล้ว เด็ก ๆ จึงทยอยกันออกจากจุดเล่นซ่อนแอบ พวกเขาต่างรวมตัวกันหน้าตึก รอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้า แต่เมื่อพวกเขารู้ว่าก้านพลูไม่ได้กลับมาพร้อมกัน ความสนุกสนานก็กลับกลายเป็ความตระหนก เสียงะโเรียกชื่อเธอสะท้อนก้องไปทั่วเขตก่อสร้าง เพื่อนทุกคนกระจายกำลังกันตามหา ทั้งะโ ทั้งวิ่งดูรอบบริเวณ ขณะที่คนงานรีบรุดไปยังร้านก๋วยเตี๋ยวของครอบครัวก้านพลูด้วยสีหน้าร้อนรน เมื่อพ่อแม่ของเธอได้รับข่าว ทั้งคู่ไม่รีรอแม้แต่นาทีเดียว วิ่งออกมาด้วยหัวใจที่สั่นไหว จนสุดท้าย พ่อของเธอได้ยินเสียงร้องไห้แ่เบามาจากบ่อน้ำแห่งนั้น เขาจึงพบร่างของลูกสาวกำลังนั่งตัวสั่น ท่ามกลางหญ้าแห้งและกลิ่นชื้นของน้ำเก่าในบ่อ
เมื่อกลับถึงบ้าน ก้านพลูได้เล่าเื่ราวที่เธอประสบแก่ผู้เป็พ่อแม่และเพื่อน ๆ อย่างไม่ปิดบัง แต่ไม่มีใครเชื่อ ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่หยุดฟังด้วยความเชื่อมั่นในสิ่งที่เธอเห็น พวกเขาหัวเราะในความคิดว่าเธอแกล้งหลอก เป็การล้อเล่นที่ไม่ควรทำในหมู่เด็ก ๆ เพราะเธอมักเป็คนที่ชอบแกล้งเพื่อนั้แ่เล็ก ไม่มีใครนึกถึงความกลัวในดวงตาของเธอ พ่อแม่ของเธอ แม้จะไม่พูดออกมาตรง ๆ แต่สีหน้าก็บ่งบอกชัดว่าพวกเขามองสิ่งนี้เป็เพียงความฝันเลอะเลือนของเด็กที่ยังไม่แยกแยะจินตนาการกับความจริง พวกเขาเลือกเงียบ และหวังว่าเวลาจะรักษาาแในใจลูกสาวได้ดีที่สุด
หากแต่... าแนั้นไม่ได้เลือนหาย กลับกลายเป็รอยร้าวถาวร ที่ฝังแน่นในดวงจิตของก้านพลู รอยร้าวที่เปิดประตูให้เธอได้เห็นสิ่งที่ผู้อื่นไม่อาจมองเห็น
นับจากวันนั้น โลกของก้านพลูเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เธอมิใช่เพียงเด็กหญิงธรรมดาอีกต่อไป เมื่อััที่หกเริ่มเบ่งบานในใจ ภาพเงาทะมึนที่ไร้ตัวตน เริ่มรายล้อมเธอในทุกย่างก้าว บ้างมาในฝัน บ้างมาในเงาห้องมืด บ้างมากระซิบชื่อเธอในยามค่ำคืน หรือแม้กระทั่งมาเคาะประตูห้องในยามที่เธออยู่เพียงลำพัง บางิญญาล่องลอยผ่านไปดั่งสายลม แต่บางตนกลับฝังแน่นอยู่ข้างกายของเธอ ราวกับเธอเป็ช่องทางเดียวที่พวกเขาจะติดต่อกับโลกมนุษย์ บางตนกระซิบ บางตนกรีดร้อง บางตนพยายามลากเธอไปในมิติที่เธอไม่เคยรู้จัก ความกลัวกลายเป็สิ่งที่เธอต้องอยู่ร่วมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และที่น่าเศร้ายิ่งกว่านั้น เธอไม่สามารถบอกใครได้เลย ไม่แม้แต่พ่อแม่ ไม่แม้แต่เพื่อนสนิท เพราะเธอรู้ดี... ไม่มีใครจะเชื่อ
เธอจึงต้องเผชิญหน้ากับโลกที่มืดมนนี้เพียงลำพัง ต้องเดินอยู่บนเส้นทางที่เต็มไปด้วยเงาทะมึนโดยไร้ผู้นำทาง
จนกระทั่งวันหนึ่ง...
ฟ้าดินราวกับเห็นใจ ส่งใครบางคนเข้ามาเปลี่ยนชีวิตของเธอ หญิงสาวนามว่า อร บุตรสาวของหมอผีผู้มีชื่อเสียง เื่ราวที่นำพาให้ทั้งสองพบกันเริ่มต้นในค่ำคืนธรรมดา ที่กลับกลายเป็จุดเปลี่ยนของชีวิต
คืนวันนั้น ก้านพลูเพียงแค่นอนเล่นอยู่ในห้องพัก บรรยากาศดูสงบ ร่มเย็น ราวกับคืนปกติที่ไม่น่าจะเกิดเื่ผิดแปลกอันใด เธอเพิ่งย้ายเข้ามาใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยได้ไม่นาน หอพักแห่งนี้ยังใหม่สำหรับเธอ กลิ่นผ้าม่านเก่า เตียงเหล็กสีหม่น และตู้ไม้ที่เริ่มผุกร่อนด้วยความชื้น ล้วนบอกเล่าเื่ราวของผู้อาศัยก่อนหน้า
ทว่า ในความเงียบงันที่แผ่คลุมอยู่นั้น จู่ ๆ เสียงสะอื้นเบา ๆ ก็แว่วมา…แ่เพียงพอให้ขนบนหลังลำคอลุกชัน
“ฮือ...อออออ...ออ…”
เสียงนั้นไม่ใช่เสียงที่ลอยมาตามลม ไม่ใช่เสียงจากชั้นบน หรือชั้นล่าง หากแต่มาจากใต้เตียงของเธอเอง...ใต้เตียงเหล็กที่มีผ้าห่มผืนใหญ่คลุมไว้เสียมิดชิดจนมืดทึบ
ลำตัวของก้านพลูเย็นเยียบลงฉับพลัน หัวใจเต้นแรง เสียงกลืนน้ำลายดังก้องอยู่ในอก เธอพยายามข่มใจไม่ให้หวาดกลัว หันหน้ากลับไปอย่างช้า ๆ...ช้าเสียจนเสียงสะอื้นนั้นกลายเป็เสียงกรีดร้องแหลมสูง
“นี่...ห้องของกู!!”
เสียงะโผสานความเคียดแค้นดังก้องพร้อมกับร่างของิญญาหญิงสาวผู้หนึ่งพุ่งพรวดออกมาจากใต้เตียง สองมือที่ซีดเซียว มีคราบเืเปรอะเปื้อน บีบแน่นลงที่ลำคอของก้านพลูจนแทบขาดใจ ดวงตาของิญญาตนนั้นเต็มไปด้วยไฟแค้นและความทุกข์ทรมาน เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยแผลฉกรรจ์ เหม็นสาบและชุ่มชื้นราวกับเพิ่งขึ้นมาจากหลุมศพ
“แอ่ก... แอ่ก...”
ก้านพลูดิ้นรน แต่แรงของเธอไม่อาจสู้แรงของผีตนนั้นได้เลย เธอพยายามใช้มือปัด ใช้ขาพลิกตัว ใช้เสียงร้องขอความช่วยเหลือ แต่สิ่งเดียวที่เปล่งออกมาคือเสียงสำลักหอบอย่างเ็ป
ปึง!!
เสียงประตูห้องถูกถีบเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ก่อนที่ร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งจะปรากฏตัวขึ้น ผมของเธอตัดสั้นเป็ทรงบ็อบทิ้งชายตรงเป็ระเบียบ มือทั้งสองประสานพนมขึ้นแน่นราวกับเคยฝึกฝนมาอย่างดี ริมฝีปากขยับอย่างรวดเร็ว เอื้อนเอ่ยบทคาถาอันฟังไม่เข้าใจ ฟังแปลกประหลาดและไม่เหมือนภาษาที่ก้านพลูเคยได้ยินมาก่อน
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!!”
เสียงกรีดร้องของิญญาดังขึ้นสุดเสียง ก่อนที่ร่างของมันจะพลันจางหายไปอย่างฉับพลัน หญิงสาวเ้าของเสียงคาถารีบก้าวเข้ามาดูเธออย่างร้อนรน ดวงตาเต็มไปด้วยความห่วงใย
“เป็อะไรหรือเปล่า?” เธอถาม พลางย่อตัวลงใกล้
“แค่ก... แค่ก...” ก้านพลูสำลักหอบไอ น้ำตาไหลซึมด้วยความใและหวาดกลัว
อร เข้ามาช่วยพยุงก้านพลูขึ้นมานั่งบนเตียงเหล็กผุเก่า สองร่างนั่งเคียงกันกลางห้อง จากเหตุการณ์ครั้งนั้น กลายเป็จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่สนิทสนมกันเป็อย่างดี
ก้านพลู…ติดอรเป็เงาตามตัวในทันที
จะว่าสนิทจนตัวติดกันตลอดก็อาจไม่ใช่ทั้งหมด เพราะแท้จริงแล้ว คนที่วิ่งเข้าหาเสมอ...คือตัวก้านพลูเอง ไม่ว่าอรจะไปที่ใด เธอมักจะตามติดไปด้วยเสมอ ไม่ใช่เพราะแค่ความซาบซึ้งใจในน้ำใจครั้งนั้นเท่านั้น หากแต่เป็เพราะ...อรกลายเป็พื้นที่ปลอดภัยเพียงหนึ่งเดียวของเธอ กระทั่งตอนที่มีการเลือกตั้งรองประธานรุ่น ก้านพลูเองก็เป็ฝ่ายยื่นมือเสนอตัวโดยไม่ลังเล ด้วยเหตุผลเดียวที่ชัดเจนในใจเธอคือเพื่อจะได้อยู่ข้างอร เธอเป็ดั่งตัวป่วนในชีวิตของอรอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทั้งจุ้นจ้าน วุ่นวาย แต่สำหรับอร ดูเหมือนจะเริ่มเคยชินกับการมีเธออยู่ข้าง ๆ ไปเสียแล้ว
เธอใช้ชีวิตในวัยเรียนได้อย่างสงบขึ้นเพราะอร แต่ถึงอย่างนั้น...ก็ใช่ว่าทุกอย่างจะราบรื่น เพราะมีอยู่สิ่งหนึ่งที่ทำให้ความปกตินั้นสั่นคลอนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
หญิงสาวผมสีส้มเพลิง
ยา...
ก้านพลูจำได้ดี ว่าเธอเห็นผู้หญิงคนนั้นั้แ่วันแรกที่ก้าวเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัย ยามีบางสิ่งบางอย่างในตัวที่ไม่ปกติ ท่าทางกระพร่องกระแพร่ง ลอบมองผู้อื่นผ่านหางตาอย่างเงียบงัน ยิ้มบาง ๆ ที่ไม่ได้มีความหมาย หรือไม่ก็มองตรงไปอย่างว่างเปล่าจนน่าขนลุก
เธอมาแวบ ๆ เหมือนเงาเรรวน ไม่ค่อยพบเจอบ่อยนัก หากไม่ใช่วันส่งงาน หรือ่สอบปลายภาค ก็มักจะไม่มีใครเห็นเธอเดินปะปนอยู่ในกลุ่มนักศึกษาเลยแม้แต่น้อย
กระทั่งวันนั้น...
วันที่ก้านพลูเห็นอรยืนคุยกับยาที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ตลาด
ภาพตรงหน้านั้น...ยังคงตรึงตาเธอไม่ลืม
ข้างกายของยาและรอบตัวเธอ เต็มไปด้วยเหล่าดวงิญญา...สัมภเวสีจำนวนนับไม่ถ้วน มันเกาะอยู่ทุกแห่งหน บางตนขี่อยู่บนคอเธอ บ้างก็คลานอยู่แทบเท้า ร่างกรอบแกร็น ิัฉีกขาด เล็บยาวคล้ำ สายตาที่วาวโรจน์ดั่งถ่านไฟแดง
ไม่เพียงเท่านั้น...
ยังมีพวกเปรต ิญญาบาปหนักสูงโย่ง ร่างชำรุดผิดธรรมชาติ ตามติดเธอราวกับเงาไม่ห่าง ทุกย่างก้าวของยา มันจะกรีดร้องโหยหวนด้วยเสียงแหลมแสบแก้วหู ปากอ้าโพรงกว้าง มือยาวเท่าท่อนฟืนจิกข่วนพื้นดินราวกับจะคลานมาดูดกลืนทุกสิ่งและกลิ่นที่เหม็นเน่าเหมือนเืค้างคืนปนเนื้อเปื่อย กลิ่นเหม็นสาบราวกับร่างศพในลำธารป่าชื้น ที่คลุ้งคละคลุ้งอยู่รอบตัวของยา มันรุนแรงจนแทบทำให้ก้านพลูอาเจียน
แต่สิ่งที่ทำให้เธอหนาวสะท้านไปทั้งร่าง ไม่ใช่แค่พวกผี...แต่คือความจริงที่ว่า
อร...ไม่เห็นอะไรเลย
หญิงสาวผู้มีิอาคมที่ไม่สามารถย่างกราย กลับยืนพูดคุยกับยาด้วยท่าทีปกติ รอยยิ้มบนใบหน้าไม่มีแม้แต่รอยระแวงหรือสงสัย เหมือนกำลังคุยกับ ‘เพื่อน’ คนหนึ่ง ไม่มีเสียงร้อง ไม่มีกลิ่น ไม่มีความรู้สึกสะพรึงกลัว ไม่มีอะไรทั้งนั้น และนั่นทำให้เธอนั้นหวาดกลัวยาเป็อย่างมาก แววตาที่น่ากลัว รอยยิ้มที่ฉีกขึ้นทุกครั้งที่มองประสานกัน ราวกับว่ารู้ว่าเธอนั้นเห็น เธอไม่แม้แต่จะมองหน้าหรือเข้าใกล้ยา หากหลีกเลี่ยงได้ก็จะหลีกเลี่ยงจนถึงที่สุด
ณ ดงผีป่ำ ที่พวกเธอนั่งรถผ่านมา คนที่ทำให้รถหยุดนั่นเป็เพราะสัมภเวสีบริเวณนั้น แต่เสียงที่ไล่พวกมันนั่นคือเสียงของยาอย่างแน่ชัด ยัยนั่นไม่ได้ช่วย เพียงแต่ิญญาของผู้คนบนรถนั้น ไม่ใช่ของพวกมัน แต่เป็เธอ
ทั้งเื่ของ ‘เจมส์’ และ ‘แพรวา’ มันเกิดจากยาทั้งนั้น เสียงสวดที่ดังขึ้นในแทบทุกคืน คือเสียงของยาที่จะกัดกินร่างของใครบางคน รวมถึงบทบัญชาปราบปอบนั่น เธอพยายามหาวิธีบอกความจริงกับอรอยู่หลายครั้ง แต่….ร่างเงาของหญิงชราที่มีลักษณะผมเพ่ากระเซอะกระเซอะกระเซิงจะปรากฏขึ้นทุกครั้ง
เสียง ‘ชู่ว’ ปากที่เอ่ยดักเธอเพื่อไม่ให้พูด มันคือผีปอบที่ไม่มีท่าทีกลัวอาคมหรือใครหน้าไหนก็ตาม คอยหลอกหลอนผู้คนขึ้นเรื่อย ๆ นี่คือเหตุผลที่เธอมักหลบหน้าหลบตาอรอยู่ตลอดเวลา เพราะเธอไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากอยู่เฉย ๆ เพราะหากเธอพูด เธอไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับผู้คนเหล่านี้ รวมถึงตัวอรด้วยหรือไม่.
2K
