คิดถึงเหมือนกันไหม
"จิ๊บ ตอนกูไม่อยู่ตะวันมันมาที่อู่บ้างป่าวว๊ะ! แล้วข้าวที่มาส่งที่อู่ใครเป็คนสั่ง มึงเหรอ" ผมกลับมาจากบ้านใหญ่ในกรุงเทพฯเข้าวันที่สอง เฝ้ารอไอ้เด็กดื้ออดีตน้องเมียด้วยใจที่จดจ่อแต่ก็ไร้เงา หงุดหงิดงุ่นง่านไปหมด มันหายไปไหนกัน
"ั้แ่วันที่คุณแพรวมากินข้าวกับเฮียวันนั้นน้องตะวันก็ไม่ได้มาอีกเลยนะ อ้าว!แล้วน้องตะวันไม่ได้บอกเฮียไว้เหรอว่าจะไม่ได้เข้ามาที่อู่สักระยะเห็นว่า่นี้ใกล้สอบแล้ว"
"ไม่เห็นมันบอกอะไรกูเลย แล้วมึงรู้ได้ยังไง" ผมถามอย่างสงสัย
"ก็น้องตะวันบอกผมไว้ว่า่นี้น้องใกล้สอบต้องอ่านหนังสือเยอะแล้วต้องติวกับเพื่อนๆด้วยเลยมาส่งข้าวที่อู่ไม่ได้แต่น้องได้ผูกปิ่นโตกับร้านหน้าปากซอยไว้ให้แล้ว ร้านจะเอามาส่งที่อู่ทุกวันจนกว่าน้องจะสอบเสร็จ" แล้วมันไม่บอกกูว๊ะ
ปกติวันหยุดตะวันก็จะเอาข้าวมาส่งที่อู่ประมาณ 11โมงทุกวันเพื่อเลี้ยงผมและเด็กที่อู่ ในส่วนของผมก่อนกลับทุกวันมันก็จะทำอาหารเย็นไว้ให้ผมเลย ก่อนกินผมก็แค่เอาเข้าเวฟ ส่วนมื้อเช้าผมไม่กินข้าวอยู่แล้วนอกจากกาแฟดำ ถ้าวันไหนมีเรียนมันก็จะเอามาส่งให้ก่อนไปเรียนทุกวันแล้วพอเลิกเรียนก็จะแวะเข้ามาทำอาหารเย็นให้กับผม วนเวียนอยู่แบบนี้ทุกวันพอตอนนี้เป็คนอื่นมาทำหน้าที่นี้แทนมันผมเลยรู้สึกแปลกๆแถมอาหารก็ไม่ถูกปากเหมือนกับที่มันทำ
แรกๆผมก็ไม่คิดให้มันทำหน้าที่นี้หรอกปกติผมก็ผูกปิ่นโตมื้อกลางวันกับร้านอาหารอยู่แล้ว แต่พอผมแต่งงานกับพี่สาวมันมันก็เลยเข้ามาดูแลในส่วนนี้เพราะมันชอบทำอาหาร แต่่ที่ผมอยู่กับพี่สาวมันมันก็ส่งแค่เวลาเดียวแต่พอเลิกกับพี่สาวมันไปมันก็เพิ่มมื้อเย็นเข้าไปด้วย.. มันให้เหตุผลว่ากลัวผมอดตาย เพราะผมทำอาหารไม่เป็ตอนอยู่กับพี่สาวมันมื้อเย็นถ้าไม่ออกไปกินข้าวนอกบ้านก็ไปฝากท้องที่บ้านพ่อตาแม่ยายซึ่งคนที่ทำก็ไม่พ้นมัน
ผมเลยโอนค่าวัตถุดิบ+ค่าแรงใส่บช.ให้มันทุกเดือน ยิ่งตอนเลิกกับพี่สาวมันแล้วยิ่งโอนหนักกว่าเก่าเป็เท่าตัวมันปฏิเสธเสียงแข็งขันเลยว่าไม่เอาผมเลยบอกมันไปว่า'กูรวยแล้วกูก็เต็มใจให้แค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก' ก็มันจริงผมรวย บ้านผมก็รวยๆมาั้แ่บรรพบุรุษแต่ผมมันคนชอบทำงานวันๆก็เลยหมกตัวอยู่กับงานไม่อยู่อู่ก็ออกไปสำรวจตลาดดูแลความเรียบร้อยของตลาดที่ปล่อยให้เขาเช่าพื้นที่เพื่อขายของ ไม่ใช่ที่เดียวแต่ทั้งหมด 3 ที่ แต่ละที่ก็กินเนื้อที่หลายสิบไร่แล้วแต่ละที่ก็อยู่ในย่านเศรษฐกิจเป็ตลาดดังที่ใครๆส่วนใหญ่ก็รู้จักกันดี
ส่วนงานบริษัทของครอบครัวที่ก่อตั้งกันมาผมไม่ยุ่งเพราะไม่ใช่ทางของผมเื่ตลาดผมก็ไม่ชอบแต่ปฏิเสธไม่ได้ถ้าไม่ยอมเข้าไปดูแลโดนตัดออกจากกองมรดกแน่
พอแต่งงานจะให้คนเป็เมียเข้าไปช่วยดูแลและทำบัญชีให้แต่รายนั้นกลับปฏิเสธเสียงแข็งว่า ไม่เอาไม่ชอบ อยากไปทำงานในสายที่ตัวเองเรียนมาผมก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาอยากทำอะไรก็ปล่อยแค่เขามีความสุขก็พออยากได้อะไร อยากได้เงินเท่าไรผมไม่เคยขัดโอนให้ตลอดสิ่งเดียวที่ไม่มีให้คือ เวลา นี่อาจเป็เหตุผลที่ทำให้พี่สาวมันทิ้งผมไปมีคนอื่น เพราะผมมีแต่เงินแต่ไม่มีเวลาให้แถมไม่ชอบออกงานสังคมชอบทำตัวโลโซมากกว่าไฮโซ เพราะแบบนี้ผมถึงเลือกที่จะเปิดอู่แทนการรับ่ต่อธุรกิจของครอบครัว
วันนี้อู่ผมปิดเร็วกว่าปกติส่วนเหตุผลน่ะเหรอ? มาหาไอ้เด็กดื้อที่บ้านของมัน แต่ไม่เจอเจอแต่อดีตแม่ยายที่จะไม่ใช่อดีตแม่ยายอีกต่อไป หึหึ แม่มันบอกว่า่นี้มันอ่านหนังสือหนักเลยขอไปนอนคอนโดกับเพื่อนเพื่อช่วยกันติวแล้วก็เก็บงานส่งอาจารย์ให้ทันก่อนสอบด้วยทำให้ไม่สะดวกที่จะเดินทางไปกลับเพราะจะเหนื่อยเกินไป.. อีกอย่างคอนโดเพื่อนมันก็อยู่ไม่ห่างมหาลัยด้วย เหรอว๊ะ? ผมรู้สึกไม่ชอบใจแต่ก็แสดงอาการมากไม่ได้
พยายามโทรหามันไม่รู้กี่สายต่อกี่สายแต่มันไม่ยอมรับ หรือมันโกรธอะไรผมป่าวว๊ะ!มาลองทบทวนดูก็ไม่ได้ไปทำอะไรให้มันนี่หว่า หรือจะโกรธที่ผมไปกรุงเทพฯแล้วไม่ได้บอกมัน หรือเปล่าว๊ะ.. ปกติมันไม่ใช่คนที่จะโกรธอะไรผมง่ายๆนี่นาถึงมันจะตัวบางร่างเล็กพูดแทนตัวเองว่าหนูทุกคำก็เหอะแต่นิสัยมันออกจะแมนๆเข้าใจง่ายแถมไม่งี่เง่า แล้วมันเป็อะไร?หรือไม่เป็ว๊ะ! เออๆมันอาจจะยุ่งคงจะเหนื่อยมันแหละ มันสอบเสร็จก็คงกลับมาป่วนเหมือนเดิมเองแหละ แต่ยุ่งขนาดไม่ยอมรับโทรศัพท์เลยเหรอว๊ะ! โอ๊ยยย ! ไม่รู้โว้ย!พรุ่งนี้ค่อยไปดักรอมันที่มอแล้วกัน
"เฮีย วันนี้ลูกค้าจะเอารถเข้ามาให้เฮียแต่งซิ่งเพิ่มเติมจากครั้งที่แล้วนิดหน่อยแล้วก็เช็คสภาพก่อนที่จะลงสนามแข่งนะ" ลูกอีช่างขัด ขัดกูแต่เช้าเลยนะไอ้จิ๊บ!กูยิ่งรีบๆอยู่
"แล้วทำไมมึงไม่ทำเองลูกน้องก็ตั้งหลายคนทำไมต้องเป็กู" ผมเท้าเอวถามมันอย่างหงุดหงิด
"อ้าว ก็เฮียเป็เ้าของอู่ไงความน่าเชื่อถือคือสูงสุด ลูกค้าบอกว่างานนี้เดิมพันสูงพลาดไม่ได้เลย้าความชัวร์เลยอยากให้เฮียดูแลด้วยตัวเอง เท่าไรก็ไม่เกี่ยงจ่ายไม่อั้นขอแค่รถต้องสวยเด่นสภาพต้องพร้อม100%" ผมถึงกับถอนหายใจ แล้วเมื่อไรกูจะได้เคลียร์กับว่าที่ซ้อของพวกมึงว๊ะเนี่ย!!
"เออๆเสร็จงานนี้กูค่อยไปก็ได้แม่งชาตินี้กูจะมีเวลาไปง้อว่าที่ซ้อของพวกมึงป่าวว๊ะเนี่ย หรือกูจะปิดอู่ดีว๊ะ!เลิกทำแม่งแล้วเข้าไปทำกิจการตลาดทั้งสามแห่งแบบเต็มตัวเลยเพราะแค่ตรงนั้นก็ทำเม็ดเงินให้กูมากมายมหาศาลอยู่แล้วทีนี้กูจะได้มีเวลากับเขาสักที"
"อ้าวว ไอ้เฮียพูดงี้เอาปืนมายิงพวกผมเลยดีกว่าเหอะ เอ๊ะ!แต่เดี๋ยวนะ ว่าที่ซ้อพวกผมเหรอ ใครว๊ะเฮีย ผมรู้จักป่ะแล้วเฮียเอาเวลาที่ไหนไปจีบเขาอ่ะวันๆก็จมอยู่แต่ในอู่ เป็เดือนกว่าจะไปสำรวจตลาดสักทียิ่งบ้านใหญ่ยิ่งนานๆกลับที แล้วฮะ_"
สัด ถ้าจะเรียกูว่า"ไอ้"ขนาดนั้นมึงพูด"กู"เหอะจะพูด"ผม"เพื่อ..??
"เสือก!!"
"..."
วันนี้ตะวันมันสอบเป็วันสุดท้ายแล้วส่วนผมก็เคลียร์งานที่เร่งด่วนที่อู่เรียบร้อยแล้ว วันนี้เลยตั้งใจจะมารับไอ้เด็กดื้อที่มหาลัยแล้วจะพาไปเอาเสื้อผ้าที่หอเพื่อนมันด้วยเลยขากลับค่อยแวะไปหาอะไรกินด้วยกัน วันนี้ลงทุนแต่งตัวหล่อฉีดน้ำหอมเล็กน้อยพอให้กระตุ้นอารมณ์แล้วขับลัมโบว์กินีคันหรูมาจอดรอที่หน้าคณะมันเลย
"พี่ปราบ!"
มันถึงกับอึ้งเมื่อเดินออกมากับเพื่อนๆแล้วเจอผมยืนเก๊กหล่อกอดอกเอาหลังพิงประตูรถคันหรูอยู่ วันนี้ผมสวมกางเกงยีนส์สีเข้มกับเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวพับแขนขึ้นจนถึงศอก แถมปลดกระดุมออกอีก 3 เม็ด พร้อมกับสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวแบรนด์ดัง ผมที่เคยปล่อยไปตามอารมณ์ก็ถูกเซ็ทขึ้นในแบบง่ายแต่โคตรดูดี ดูหล่อ ดูเท่ห์แถมดูเซ็กซี่นิดๆ ไม่มีใครบอกผมก็รู้ว่าผมหล่อมาก.. หล่อวัวตายควายล้มสาวน้อยหนุ่มน้อยมองผมกันตาเป็มัน หึหึ บอกตรงๆว่าอยากเห็นเด็กแถวนี้ออกอาการ หวง
"ไง.."
"..."
"ยุ่งขนาดไม่มีเวลารับสายกูเลยหรือไง.."
"..."
"คิดถึงมึงว่ะ! แล้วมึงล่ะ.. คิดถึงเหมือนกันไหม?"
" 0_0 " พะ..พี่ปราบของหนู แพรวพราวมากก หงึ..
พะ..พี่ปราบตัวจริงป่าวเนี่ย กะ..แก้มของหนูร้อนวูบวาบแล้วนะ หึ่ยยย!
TBC.
1K
![The Monkey Queen พ่อหนูชื่อ เห้งเจีย [เล่ม 1] ตอน กำเนิดผู้สถิตพลัง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1635031692_61557413.webp)
