เกิดใหม่ครั้งนี้ต้องมีความสุข

        รุ่งเช้าเล่อเยียนตื่นตั้งแต่4:30 น ซึ่งเป็นเวลาปกติของเธอไปแล้วนั้นเธอได้ดึงเอาข้าวสาร แป้งพร้อมทั้งเครื่องปรุงต่างๆ ออกมาจากในมิติเป็นจำนวนมากเพื่อเป็นเสบียงให้กับพี่ชายของเธอเพราะถ้าให้เธอเดาเธอคิดว่าเมื่อผลตรวจออกมาแล้วนั้นผู้ชายเผด็จการคนนั้นคงจะพาเธอกลับปักกิ่งทันทีการใช้ชีวิตในค่ายแห่งนี้หรือแม้กระทั่งในยุคสมัยนี้ต่อให้เป็นผู้ชายยังไงก็หนีไม่พ้นความลำบากความอดอยากไปได้ ถ้าเธอจำไม่ผิดช่วงฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึงนี้อาจจะมีภัยพิบัติครั้งใหญ่เกิดขึ้นชาวบ้านประชาชนอาจจะต้องหิวตายเพราะความอดอยากเป็นจำนวนมาก

        เมื่อเธอเตรียมของเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เดินออกมายังหน้าบ้านเพื่อรับอากาศบริสุทธิ์แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็คือมีเกวียนจอดรอเธอหน้าบ้านแล้วเธอไม่คิดว่าจะเป็นคนอื่นคงจะเป็นผู้ชายคนนั้นที่เขาจะเตรียมเอาไว้สำหรับพาเธอไปยังโรงพยาบาลจะว่าไปพ่อหนุ่มคนนี้ก็ดูเข้าท่าดีเหมือนกันแฮะคิดว่าจะนิ่งๆ ไม่สนใจอะไรสักอย่างเสียอีก แต่เขาก็ดูเอาใจใส่รายละเอียดดีเหมือนกัน

        ทางด้านของคนที่ถูกนินทาก็รับรู้ได้ว่าภายในบ้านมีการเคลื่อนไหวเพราะเขาได้ยินเสียงคนเดินออกมาเปิดประตูหน้าบ้านแต่สิ่งที่เขาแปลกใจคือเขาไม่คิดว่าจะเป็นเธอที่จะตื่นเช้าถึงขนาดนี้ เขาคิดว่าเธอน่าจะนอนซมเพราะอาการแพ้ท้องหรือคนท้องสมควรที่จะนอนพักผ่อนเป็นเวลามากเป็นเวลานานๆ ไม่ใช่หรือ เขามั่นใจเต็มสิบส่วนว่าเธอจะต้องท้องแน่ๆ เพราะในคืนนั้นเขากับเธอใช้เวลาอยู่ด้วยกันเกือบค่อนคืน

        " อรุณสวัสดิ์ค่ะทำไมถึงมาเช้านักละคะ" ตอนนี้เป็นเวลาเพียง 5:00น เท่านั้น ซึ่งยังถือว่าเช้าอยู่มากเธอคิดว่าเขาจะมารอเธอสักประมาณ06:00 น

        " แล้วคุณล่ะทำไมตื่นเช้านักละครับคุณควรจะพักผ่อนให้เยอะๆ นะครับลูกจะได้แข็งแรง"เขาจะบอกเธอได้ยังไงว่าตัวเขาเองนั้นตื่นเต้นจนแทบไม่ได้นอนเลยทั้งคืนใจเขาตอนนี้นั้นอยู่ที่โรงพยาบาลเป็นที่เรียบร้อยแล้วอยากจะพาเธอไปตอนนี้เลยด้วยซ้ำติดที่ว่าเธอควรจะต้องกินอะไรในตอนเช้าเสียก่อน

        " ฉันตื่นเช้าจนชินแล้วล่ะค่ะ อีกอย่างอาการของฉันก็มักจะมาเวลาเช้าๆ แบบนี้เสมอ"เธอพูดได้ไม่เต็มปากว่าอาการแพ้ท้องเพราะเดี๋ยวเขาจะหาว่าเธอนั้นมโนเกินไปทั้งๆ ที่ยังไม่รู้ผลแน่ชัด ถึงแม้ว่าเธอจะมั่นใจเต็ม 10 ส่วนเพราะเธอได้ทำการตรวจเองมาเรียบร้อยแล้ว

        " จะไปกันเลยไหมคะ"พอมาอยู่ด้วยกันสองคนเธอก็ทำตัวไม่ถูกไม่รู้จะคุยกับเขาเรื่องอะไรเพราะตอนนี้มีเพียงเขาคนเดียวที่ยืนอยู่ต่อหน้าเธอไม่มีแม้แต่เงาของพี่ชาย

        " คุณไปแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนเถอะครับแล้วก็รอพี่ชายคุณก่อนเขาจะไปด้วย"จริงสิเธอลืมไปเลยว่าตอนนี้เธอแต่งตัวไม่เรียบร้อยให้ตายซิเขาจะคิดว่าเธอมาอ่อยเขาหรือเปล่านะ

        " ถ้างั้นคุณเข้ามารอในห้องของฉันก่อนก็ได้ค่ะรอในห้องโถงอาจจะไม่เหมาะเท่าไหร่เพราะเพื่อนของฉันยังไม่ตื่นพวกเธออาจจะตกใจเมื่อเห็นคุณ"เธอไม่มีทางเลือกเพราะตอนนี้ยังเช้าอยู่จริงๆ ถ้าให้เขานั่งรอข้างนอกเขาอาจจะโดนน้ำค้างแล้วคนที่สมควรที่จะไปโรงพยาบาลอาจจะเปลี่ยนเป็นเขาแทนไม่ใช่เธอถ้าหากเขาล้มป่วย

        " ถ้างั้นผมรอข้างนอกดีกว่าอีกสักพักฮ่าวตูคงมาถึงผมนัดกับเขาเวลานี้"หยางหมิงพูดพร้อมกับหันหน้ามองไปทางอื่นเขารู้สึกแปลกตากับชุดนอนที่เธอใส่ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนมันทั้งบางและเห็นสัดส่วนของเธอชัดเจน ทำไมเธอถึงกล้าใส่ชุดแบบนี้นะ หรือเป็นชุดที่ผู้หญิงเขาใส่นอนกันปกติอยู่แล้ว จู่ๆ ใจของเขาก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุนี่เขาคงจะไม่ใช่ไอ้โรคจิตชอบถ้ำมองอะไรพวกนั้นหรอกนะแต่มาคิดอีกทีหนึ่งเธอคือภรรยาของเขาแล้วถ้าจะมองก็คงไม่ผิดอะไรหรอกมั้ง

        " ตามใจคุณแล้วกันค่ะ" เธอไม่เซ้าซี้เขามากเพราะตอนนี้เธอรู้แล้วว่าชุดนอนไม่ได้นอนของเธอนั้นกำลังเป็นที่สนใจของเขาอยู่เธอลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไงนะช่วงนี้อากาศร้อนมากเธอจึงหยิบเอาชุดนอนผ้าบางพลิ้วของเธอที่มีในมิติอยู่แล้วออกมาสวมใส่เพราะเธอคิดว่านอนคนเดียวคงไม่มีใครสังเกตเห็น

        ก่อนที่จะไปเตรียมตัวอาบน้ำและผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเธอไม่ลืมที่จะหยิบเอาซาลาเปาจากในมิติออกมาอุ่นเพื่อที่จะได้เป็นเสบียงในการเดินทางตอนเช้าจะได้ไม่เสียเวลามากจนเกินไปคำนวณจากการกินของพวกเขาในแต่ละมื้อที่ผ่านมาซาลาเปาซัก 20 ลูกคงไม่น้อยไปหรอกนะสำหรับมื้อเช้าพอเข้าถึงในเมืองค่อยหาอะไรที่มันอุ่นท้องกินก็แล้วกัน

        จัดเตรียมเอกสารทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก็ถึงเวลาเดินทางเธอสงสัยว่าเขาไปเอาเกวียนนี้มาจากไหนแต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกไปเพราะถ้าเขาสามารถเปลี่ยนตัวเธอกับพี่ชายของเธอได้เพียงแค่เกวียนคันเดียวคงไม่ยากเกินความสามารถของเขาเท่าไหร่

        กว่าจะถึงตัวเมืองก็เป็นเวลา07:00 น พอดี ตอนนี้ผู้คนเริ่มพลุกพล่านเข้ามาในเมืองทีไรหัวใจของเธอกระชุ่มกระชวยขึ้นมากทีเดียวและเช้านี้ก็น่าแปลกใจที่เธอสามารถกินซาลาเปาได้ถึง 3 ลูกมันน่าแปลกมากที่พอเธอเห็นหน้าเขาแล้วเธอกินอาหารได้เยอะขึ้นคงไม่ใช่เพราะลูกคิดถึงพ่ออะไรทำนองนั้นหรอกนะนี่เขาจะเก่งเกินไปหรือเปล่าที่เอาชนะใจของลูกได้ตั้งแต่อยู่ในท้องของเธอคิดแล้วก็เบะปากใส่เขาทีหนึ่งรู้สึกหมั่นไส้

        สัญชาตญาณการเป็นทหารของเขาคงแรงกล้าเมื่อรู้สึกว่ามีคนแอบมองเขาหันมาทันในช่วงที่เธอเบะปากใส่เขาพอดีเขาขมวดคิ้วสงสัยแล้วเลิกคิ้วข้างหนึ่งทำหน้าทำนองว่าคุณเบะปากใส่ผมทำไมแต่มีหรอที่เธอจะตอบออกไปเธอทำหน้าลอยไปลอยมาแกล้งมองบรรยากาศข้างนอกราวกับว่าไม่ได้สนใจที่เขาถามหรือทำหน้าสงสัยนั้น

        เมื่อไปถึงโรงพยาบาลเขาจัดการกรอกประวัติพร้อมกับให้เธอนั่งรอเพื่อที่จะพบกับหมอ พวกเขาใช้เวลาครึ่งวันเช้าในการตรวจซึ่งผลออกมาก็แน่ชัดแล้วว่าเธอนั้นได้ตั้งครรภ์เป็นที่เรียบร้อย สอบถามจากที่ประจำเดือนของเธอขาดช่วงไป

        " ยินดีด้วยนะคะคุณหยาง ภรรยาของคุณเธอตั้งครรภ์ได้ประมาณ 6 สัปดาห์แล้วล่ะค่ะ" หมอก็ให้ความเห็นว่าเธอน่าจะตั้งครรภ์ได้ประมาณ 6สัปดาห์

        "......." หยางหมิงตอนนี้นั่งนิ่งเป็นหุ่นปั้นไปแล้วนี่เขากำลังจะเป็นพ่อคนแล้วหรือนี่

        ในยุคสมัยนี้วิวัฒนาการทางการแพทย์ก็ยังถือว่าล้าสมัยอยู่มากยิ่งในแถบชนบทเครื่องมือก็เรียกได้ว่าขาดแคลนเป็นอย่างมากทั้งเธอและเขาตกลงกันว่าจะไปฝากครรภ์ในโรงพยาบาลที่ปักกิ่งมันจะสะดวกกว่าเพราะยังไงเธอก็ต้องกลับบ้านไม่ได้อยู่ที่นี่อีกต่อไป

        คนที่เห่อไม่น้อยกว่าพ่อแม่มือใหม่ก็เห็นทีจะเป็นคุณลุงของเจ้าถั่วเขียวน้อยเขาแวะร้านขายของใช้สำหรับเด็กแล้วก็ถามน้องสาวของเขาว่าชอบไหมอยากได้อะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าเขาจะซื้อให้

        " พี่คะยังไม่ต้องซื้อหรอกค่ะเรายังไม่รู้เลยว่าเจ้าถั่วเขียวนี้เป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย"เล่อเยียนตอบยิ้มๆ เธอรู้สึกขำ กับอาการของคุณลุงมือใหม่

        ส่วนว่าที่คุณพ่อนั้นตัวแข็งทื่อไปตั้งแต่ที่รู้ว่าเขาได้กลายเป็นพ่อคนแล้วจนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่พูดหรือเอ่ยอะไรเพียงสักคำเดียวเขาเอาแต่จ้องหน้าเธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้บางทีก็ทำหน้าเหมือนจะยิ้มเธอเดาอารมณ์เขาไม่ออกว่าจริงๆ แล้วเขานั้นดีใจหรือเสียใจกันแน่ที่รู้ว่าตัวเองเป็นพ่อคนแต่มองดูแล้วก็ตลกไปอีกแบบเธอคิดว่าเขาน่าจะช็อกเหมือนเธอในครั้งแรกที่ตรวจมากกว่าในบรรดาสามคนนี้เธอดูทำตัวปกติมากที่สุดแล้ว

        หลังจากที่พวกเขาเดินดูข้าวของแต่ไม่ได้ซื้ออะไรเพราะเธอห้ามไว้ได้ทันก็พากันแวะทานข้าวกลางวันที่ร้านบะหมี่ร้านเดิมที่เล่อเยียนมีปัญหากับฟ่านเหมยเหมยเธอกินไปเพียงนิดเดียวเพราะยังอิ่มอยู่กับซาลาเปา 3 ลูกเมื่อเช้า

        " คุณกินอีกหน่อยเถอะครับกินแค่นี้จะไปพออะไร"หยางหมิงที่เริ่มได้สติหันมาพูดกับเธอเพราะเห็นเธอซดน้ำซุปเพียงแค่ 3 คำเท่านั้น

        " ฉันยังอิ่มที่กินไปเมื่อเช้าอยู่เลยค่ะพวกคุณกินกันเถอะ"พูดจบเธอก็เลื่อนชามบะหมี่ออกไป

        " กินอีกหน่อยเถอะครับตอนนี้คุณไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วแต่ยังมีลูกของเราอยู่ในท้องด้วยเขาต้องการอาหารนะครับ"เขารู้สึกเป็นห่วงทั้งแม่และลูกเพราะว่าที่คุณแม่กินอาหารได้น้อยมากกลับไปปักกิ่งคงต้องพาเธอไปตรวจและขอยาบำรุงที่โรงพยาบาลชุดใหญ่

        " ก็ได้ค่ะ แต่แค่นิดเดียวนะคะฉันกินไม่ไหวแล้วจริงๆ"เมื่อเธอได้ยินคำว่าเพื่อลูกเธอก็ฝืนใจกินจนหมดชามหยางหมิงเห็นดังนั้นก็ยิ้มออกมาทันที

        " นายจะซื้อของใช้ไปด้วยเลยไหม ฉันคิดว่าจะพาเล่อเยียนเดินทางกลับในวันพรุ่งนี้น่ะ"หยางหมิงหันไปพูดกับเพื่อนสนิทของเขา

        " เอาสิ ที่บ้านพักไม่มีอะไรเลย" ฮ่าวตูพยักหน้าตอบ

        " พี่ซื้อแค่ของใช้ส่วนตัวของพี่ก็พอนะคะส่วนของกินอาหารแห้งฉันเตรียมไว้ให้พี่หมดแล้วค่ะ" เล่อเยียนบอกพี่ชายบ้าง

        " เธอเตรียมไว้ให้พี่แล้วหรือ ใช้เงินไปเท่าไหร่พี่จะคืนให้ "ฮ่าวตูตาโตเพราะสงสัยว่าน้องสาวเขาเอาเวลาที่ไหนไปเตรียมของพวกนั้นให้กับเขา

        " ใช้เงินไม่เยอะหรอกค่ะเป็นส่วนแบ่งที่ฉันทำงานแลกแต้มได้เมื่อช่วงสิ้นเดือนที่ผ่านมาด้วยนะคะ"เล่อเยียนสายหน้าปฏิเสธพี่ชาย

        " ถ้างั้นก็กลับบ้านกันเถอะพี่คงไม่มีอะไรต้องซื้อแล้ว"ฮ่าวตูรู้สึกเกรงใจน้องสาวคิดว่ากลับถึงบ้านจะให้เงินน้องสาวไว้ติดตัวลำพังแค่ปันผลค่าแรงจะได้มากขนาดไหนเชียวเธอคงจะซื้อมานั่นแหละเขารู้ว่าเธอมีเงินติดตัวมาด้วยเพราะเงินจำนวนนี้หยางหมิงเป็นคนให้ไว้กับบิดาของเขาเพื่อดูแลเธอตัวเขานั้นมีเงินติดตัวมา 10 หยวนเขาเป็นลูกผู้ชายไม่ต้องใช้เงินอะไรมากมายจึงรับเงินกับบิดามาแค่ 10 หยวนเท่านั้นที่เหลือก็เก็บไว้เป็นค่าใช้จ่ายภายในบ้านเพราะน้องชายของเขายังคงต้องเรียนหนังสือ

        กว่าจะถึงบ้านก็เป็นเวลาประมาณ15:00 น หยางหมิงมาส่งสองพี่น้องที่บ้านจากนั้นเขาจึงนำเกวียนไปคืนยังสถานที่ที่เขายืมมาเล่อเยียนให้พี่ชายเข้ามารอในบ้านแล้วพาเขาไปยังห้องนอนของเธอ

        " นี่เป็นของที่ฉันเตรียมไว้ให้พี่ค่ะพี่เอากลับไปที่บ้านพักของพี่ด้วยนะคะฉันคงไม่ได้ใช้มันแล้ว"

        ภายในห้องเล็กๆ ที่คับแคบนี้เต็มไปด้วยข้าวสาร 30 ชั่ง แป้ง 20ชั่ง น้ำตาล 5 ชั่ง และเครื่องปรุงต่างๆที่เขาแทบจะไม่เชื่อสายตาว่าน้องสาวของเขามีมันมากมายถึงเพียงนี้กะด้วยสายตาถ้าเขากินคนเดียว คงอยู่ได้ถึงจนสิ้นสุดหน้าหนาวที่กำลังจะมาถึงเธอต้องใช้เงินจำนวนมหาศาลเท่าไหร่ถึงจะเพียงพอสำหรับการปนอาหารในครั้งนี

        " ทำไมมันถึงได้มากมายขนาดนี้พี่รับไม่ได้หรอกน้องเอากลับปักกิ่งไปด้วยเถอะ" ตอนแรกเขาคิดว่าเธอคงจะมีข้าวสารประมาณ 2-3ชั่งเท่านั้นแต่นี่มันเยอะเกินไปเธอน่าจะไม่มีเงินเก็บเหลืออยู่เป็นแน่

        " พี่เก็บไว้เถอะค่ะฉันเดินทางไกลขนไปด้วยคงไม่สะดวก ใกล้จะถึงหน้าหนาวแล้วพี่ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะคะอย่าอดพี่ต้องดูแลรักษาร่างกาย ฉันจะรอพี่กลับบ้านค่ะ"พูดถึงตรงนี้เล่อเยียนก็พลอยที่จะน้ำตาคลอไม่ได้ เธอเห็นสภาพพี่ชายที่เหมือนลูกคุณหนู เพราะด้วยผิวพรรณใบหน้าเกลี้ยงเกลาของเขาบอกได้เลยว่าเขาคงไม่เคยทำงานหนักใช้แรงงานมาก่อนอย่างแน่นอน

        " เธอไม่ต้องเป็นห่วงพี่หรอกดูแลหลานของพี่ให้ดีแล้วพี่จะกลับบ้านของเราแน่นอนพี่สัญญา"เขาเกลียดการจากลามากที่สุด นี่เขาต้องมาเอ่ยคำลากับน้องสาวเขาเป็นครั้งที่ 2แล้วเมื่อไหร่กันหนอชีวิตของครอบครัวพวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขสักที

        " นี่เป็นเงินที่พี่พกมาด้วยเธอเก็บไว้ระหว่างเดินทางนะพี่คิดว่าเธอคงเหลือเงินติดตัวไม่เยอะแล้วล่ะสิ"ฮ่าวตูหยิบเงิน 10 หยวนที่เขามีให้กับน้องสาวทั้งหมด

        เล่อเยียนที่เห็นดังนั้นก็น้ำตาไหลจนกลั้นไม่อยู่เธอรู้สึกซาบซึ้งใจมากตั้งแต่ยังเด็กเธอโตมาในครอบครัวขนาดเล็กซึ่งมีแค่ยายและเธอเพียงเท่านั้นเธอจึงไม่เคยรับรู้ถึงความอบอุ่นของคำว่าพี่น้องมากเท่าไหร่พอได้มาสัมผัสกับตัวเองจึงรู้สึกว่ามันยิ่งใหญ่มากเพียงไหน

        " พี่เก็บไว้ใช้เถอะค่ะพี่คงไม่รู้พ่อให้เงินฉันเป็นจำนวนมากมายเพียงไหนฉันยังมีเก็บไว้อีกเยอะเลยค่ะ" เล่อเยียนรีบเช็ดน้ำตาแล้วบอกกับพี่ชายในจังหวะนั้นหยางหมิงถึงก็เข้ามาเห็นพอดี

        จริงๆ แล้วเขามาถึงได้สักพักแล้วแต่อยากให้พี่น้องได้คุยกันเขาได้ยินบทสนทนาทั้งหมดของสองพี่น้องแต่ไม่อยากจะเข้ามาขัดจังหวะเท่านั้น

        " นายเก็บไว้ใช้เถอะ ฉันสัญญาว่าจะดูแลเล่อเยียนให้ดีที่สุดด้วยชีวิตของฉันรักษาเนื้อรักษาตัวรอวันที่จะกลับไปอยู่ด้วยกันที่ปักกิ่งเถอะ"เพราะไม่มีใครรู้ได้ว่ากำหนดระยะเวลาของค่ายปัญญาชนนี้จะสิ้นสุดเมื่อไหร่ทุกคนได้แต่หวังว่าพวกเขาจะได้กลับบ้านเกิดอีกครั้งหนึ่ง

ไรท์แต่งพาร์ทของพี่น้องต่อไม่ไหวแล้วจ้าอินจัดเพราะโดยส่วนตัวไรท์กับน้องคือสนิทกันมาก ไม่อยากแต่ง อะไรแบบนี้เลยมันสะเทือนใจ

ฝากเม้นท์ติชมกันด้วยนะคะอยากรู้ว่ารีดเดอร์รู้สึกยังไงคอมเม้นท์มันช่วยฮีลให้ไรท์มีแรงบันดาลใจในการดำเนินเรื่องต่อไป

รักนะคะจุฟ❤