หลายวันต่อมา จูฉิงอันตื่นแต่เช้ามืดก่อนที่ท้องฟ้าจะสว่าง นางเตรียมตะกร้า เชือก และมีดเล็กๆ อย่างเงียบเชียบที่สุด ร่างบางก้าวออกจากบ้านด้วยฝีเท้าที่ระมัดระวัง นางไม่อยากให้แม่เฒ่าจูกับจูฉางไห่ที่อยู่เรือนใหญ่รับรู้ถึงสิ่งที่นางทำ
“ถ้าพวกเขารู้ว่าข้าหาเงินได้...ทุกอย่างที่ข้าเหนื่อยยากคงต้องตกเป็ของพวกเขา” นางคิดในใจ ขณะเดินลัดเลาะเส้นทางเล็กๆ ที่นำไปสู่ป่าลึก
ในป่าที่เงียบสงบ จูฉิงอันยังคงใช้ความรู้ในภพก่อนอย่างชำนาญ เก็บสมุนไพร เห็ดป่า และผลไม้ที่มีมูลค่า แต่ครั้งนี้นางไม่เก็บมามากจนเกินไป
“หากข้าเก็บของกลับไปมากเกิน อาจเป็ที่สงสัยได้” นางพึมพำกับตัวเอง นางเลือกเก็บเฉพาะของที่สามารถนำไปขายได้ราคาและมีน้ำหนักเบา เพื่อไม่ให้ดูผิดสังเกต
บางครั้ง นางแวะริมลำธารเพื่อดื่มน้ำจากแหล่งน้ำใสสะอาด และใช้เวลาสั้นๆ ตรวจสอบความสมบูรณ์ของต้นไม้และพื้นที่ใกล้เคียง
หลังจากเก็บของป่าจนพอใจ นางมุ่งหน้าไปอำเภอไห่ตงด้วยเส้นทางที่เงียบสงบและไม่พลุกพล่าน นางเลือกเดินตามทางที่ร่างเดิมของนางเคยจำได้ เพื่อลดโอกาสพบเจอผู้คน
เมื่อถึงตลาดในอำเภอ นางขายของป่าเ่าั้ให้กับพ่อค้าแม่ค้าที่เคยพบกันก่อนหน้า ด้วยท่าทางที่เป็มิตรและราคาที่เหมาะสม นางสามารถขายของป่าได้ในราคาดี
“เด็กคนนี้เก่งนะ เก็บของป่าคุณภาพดีมาขายได้ทุกวัน” พ่อค้าคนหนึ่งพูดชม ขณะจ่ายเงินให้นาง
จูฉิงอันเพียงแค่ยิ้มรับ แต่ไม่ได้พูดคุยมากนัก นางไม่อยากให้ใครจำตัวตนของนางได้มากเกินไป
หลังจากได้เงินจากการขายของป่า นางรีบซื้อข้าวสาร เนื้อสัตว์ และผักสด โดยเลือกซื้อในปริมาณพอเหมาะ นางรู้ว่าหากนำของกลับไปมากเกินไป แม่เฒ่าจูกับจูฉางไห่อาจสังเกตเห็นความผิดปกติ
เมื่อกลับถึงบ้านใน่เย็น นางเลือกที่จะหลบเข้าทางหลังบ้านเพื่อไม่ให้ใครเห็นว่าตะกร้าของนางมีอะไรอยู่บ้าง
“วันนี้เหนื่อยหน่อย แต่ก็คุ้มค่า” นางบอกกับตัวเอง ขณะจัดเก็บอาหารและเสบียงอย่างเงียบๆ
ในทุกๆ วัน จูฉิงอันต้องใช้ชีวิตเหมือนเดินอยู่บนเชือกเส้นบางๆ ระหว่างความลับและการเปิดเผย นางรู้ดีว่าแม่เฒ่าจูกับจูฉางไห่เป็คนละโมบและโหดร้าย หากพวกเขารู้ว่านางสามารถหาเงินและอาหารมาได้เอง ทุกสิ่งที่นางเหนื่อยยากหามาคงถูกพวกเขายึดไปจนหมด
ทุกเช้ามืด ก่อนที่ใครในเรือนใหญ่จะตื่น จูฉิงอันจะลุกจากที่นอนอย่างเงียบเชียบ นางเตรียมตะกร้าและเครื่องมือที่ใช้เก็บของป่าล่วงหน้าในคืนก่อน เพื่อหลีกเลี่ยงเสียงดังที่อาจปลุกคนในบ้าน
นางเลือกใช้เส้นทางด้านหลังบ้านที่รกร้างและไม่มีใครผ่านไปมา เพราะรู้ดีว่าหากเดินผ่านเรือนใหญ่ แม่เฒ่าจูหรือจูฉางไห่อาจมองเห็นและตั้งคำถาม นางเดินออกจากบ้านด้วยฝีเท้าที่เบาราวกับแมว และไม่เคยลืมที่จะปิดประตูอย่างระมัดระวัง
เมื่อกลับมาจากป่า ตะกร้าของนางมักเต็มไปด้วยสมุนไพร เห็ดป่า และผลไม้ต่างๆ นางจะเดินอ้อมไปยังด้านหลังบ้านและซ่อนตะกร้าในที่ที่แม่เฒ่าจูกับจูฉางไห่ไม่มีทางหาเจอ เช่น ในพุ่มไม้หนา หรือใต้หลังคาดินที่แตกแล้ววางซ้อนกัน
หลังจากนั้น นางจะทยอยนำของเข้าไปในบ้านทีละเล็กทีละน้อย เพื่อไม่ให้ดูเป็ที่ผิดสังเกต ทุกอย่างที่นางนำกลับมาจะถูกจัดเก็บอย่างมิดชิด โดยเฉพาะอาหารดีๆ อย่างเนื้อสัตว์และข้าวสาร
จูฉิงอันรู้ว่าหากครอบครัวของนางกินอาหารดีเกินไปจนผิดปกติ แม่เฒ่าจูกับจูฉางไห่อาจสังเกตเห็น นางจึงวางแผนการใช้ทรัพยากรอย่างรอบคอบ อาหารบางส่วนจะถูกปรุงอย่างเรียบง่ายเพื่อไม่ให้มีกลิ่นหอมจนดึงดูดความสนใจ
ในบางวัน นางกับหลินอ้ายจะทำทีว่ากินเพียงผักธรรมดา แต่ความจริงแล้วเนื้อและข้าวดีๆ ถูกแบ่งซ่อนไว้ในส่วนอื่นเพื่อบำรุงร่างกายของจูฉางหยูและน้องชายทั้งสอง
จูฉิงอันพยายามไม่ปรากฏตัวในบริเวณเรือนใหญ่หากไม่จำเป็ โดยเฉพาะใน่เวลาที่แม่เฒ่าจูและจูฉางไห่มักเดินตรวจตรา นางเลือกทำงานที่บ้านหรือในบริเวณที่มีร่มเงา เพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า
ในบางครั้ง หากต้องพบพวกเขา นางจะแสร้งทำเป็อ่อนแอและป่วยหนักเพื่อไม่ให้พวกเขาสงสัยในความสามารถของนาง
เสียงฝีเท้าหนักๆ หรือเสียงพูดดังของแม่เฒ่าจูและจูฉางไห่ทำให้นางต้องตื่นตัวอยู่เสมอ หากพวกเขาเข้าใกล้ นางจะรีบเก็บทุกอย่างที่อาจเป็หลักฐานว่าครอบครัวรองมีอะไรดีไปกว่าที่พวกเขารู้
แม้แต่การพูดคุยในครอบครัว นางก็เตือนแม่และน้องชายว่าอย่าพูดถึงของที่นางนำมาในที่ที่พวกเขาอาจได้ยิน
แม้ว่าการใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังจะเป็เื่เหนื่อยล้า แต่นางกลับไม่เคยท้อถอย ความรักที่นางมีต่อครอบครัวและความมุ่งมั่นที่จะเปลี่ยนชีวิตให้ดีขึ้นเป็แรงผลักดันที่สำคัญ
“ข้าจะไม่ยอมให้พวกเขาทำลายสิ่งที่ข้าสร้างขึ้นมาอีกต่อไป” นางคิดในใจทุกครั้งที่รู้สึกหวาดกลัว
ทุกคืนก่อนเข้านอน นางจะตรวจสอบอาหารและสิ่งของที่สะสมไว้ เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างยังอยู่ครบและไม่มีใครล่วงรู้ถึงความลับนี้
“วันหนึ่ง...ข้าจะพาทุกคนออกจากที่นี่ และเริ่มต้นชีวิตใหม่โดยไม่ต้องหลบซ่อนอีกต่อไป” นางพูดกับตัวเองในใจ พร้อมทั้งสัญญาว่าจะทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องครอบครัวจากเงื้อมมือของแม่เฒ่าจูกับจูฉางไห่
หลายวันผ่านไป หลังจากที่จูฉิงอันเริ่มนำอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการมาบำรุงให้ครอบครัว จูฉางหยูที่เดิมทีร่างกายซูบผอมและเต็มไปด้วยาแจากการถูกทำร้ายและการล่าสัตว์ก็เริ่มมีอาการดีขึ้นทีละน้อย
ทุกวัน จูฉิงอันจะเลือกส่วนที่ดีที่สุดจากสิ่งที่นางหาได้ ไม่ว่าจะเป็ปลาสดจากลำธาร เนื้อสัตว์คุณภาพดี หรือสมุนไพรที่ช่วยฟื้นฟูร่างกายมาปรุงอาหารให้บิดาของนาง
“ท่านพ่อควรกินเนื้อต้มกับสมุนไพรนี้ก่อน ร่างกายจะได้ฟื้นตัวเร็วขึ้น” นางพูดพลางตักซุปใส่ถ้วยเล็กๆ แล้วยื่นให้จูฉางหยู
กลิ่นหอมอ่อนๆ ของซุปสมุนไพรผสมกับเนื้อทำให้จูฉางหยูรู้สึกดีขึ้นทันทีหลังจากดื่มคำแรก แม้ว่าเขาจะยังพูดไม่ได้มากเพราะาแ แต่สายตาที่เปล่งประกายขึ้นบ่งบอกว่าเขารับรู้ถึงความรักและความตั้งใจของลูกสาว
ร่างกายของจูฉางหยูที่เคยอ่อนล้าเริ่มมีแรงมากขึ้น เขาสามารถลุกขึ้นนั่งเองได้โดยไม่ต้องพึ่งพาหลินอ้ายหรือจูฉิงหยางช่วยพยุง แม้จะยังเดินไม่ได้ แต่สีหน้าของเขาดูสดใสขึ้น
“ท่านพ่อ วันนี้ดูดีขึ้นมากเลยเ้าค่ะ” จูฉิงอันกล่าวพลางยิ้มบางๆ ขณะเช็ดเหงื่อให้เขา
“ก็เพราะเ้ามิใช่หรือ? ลูกข้า” จูฉางหยูตอบเบาๆ น้ำเสียงแฝงความรู้สึกขอบคุณ
ไม่เพียงแต่อาหารที่ช่วยให้ร่างกายของจูฉางหยูดีขึ้น แต่กำลังใจจากครอบครัว โดยเฉพาะจูฉิงอันที่คอยอยู่เคียงข้างและดูแลเขาไม่ขาดสาย ก็เป็ส่วนสำคัญที่ช่วยให้เขามีกำลังใจต่อสู้กับความเ็ป
ในบางวัน จูฉิงอันจะเล่าเื่ราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่นางพบเจอในป่า หรือบอกเล่าถึงแผนการทำให้ครอบครัวมีชีวิตที่ดีขึ้น
“ข้าสัญญา ท่านพ่อ...ไม่นาน ครอบครัวเราจะต้องหลุดพ้นจากความทุกข์นี้” นางพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
302K
