ดาบสังหาร (Sword of Annihilation)

.....เยว่หลิงชี้กระบี่ลง มือขวาจับกระบี่แน่น เขาตั้งใจใช้เพลงกระบี่จันทราอีกครั้ง

"ไม่นะหลิงหลิง เจ้าไม่ไหวแล้ว" เลี่ยหยางตะโกนขึ้นไปบนลานประลอง แต่หยว่หลิงยังทำหน้าเย็นชา เขาเอียงศรีษะใช้หูฟังตำแหน่งคู่ต่อสู้แทนดวงตา

ชายร่างอ้วนแสยะยิ้ม เขาตั้งกระบวนท่า สุดลมหายใจเข้า เสื้อผ้าเขาพริ้วลมได้อย่างประหลาด

"แย่แล้ว ฝ่ามือยมฑูต! เจ้าหนูรีบยอมแพ้ลงจากเวที!" เจ้าสำนักชื่อดังคนหนึ่งตะโกน แต่เยว่หลิงไม่สนใจ ท่าทางเขาสงบยิ่งนัก เลี่ยหยางมองด้วยสายตาที่เป็นห่วงมาก แต่ที่เขาไม่ขึ้นไปช่วย เพราะเชื่อมั่นในตัวเยว่หลิง

ไม่รอช้าชายร่างอ้วนพุ่งฝ่ามือเข้ามาหาตรงๆ พลังนั้นรุนแรงและเร็วมากจนอากาศเสียดสีเป็นเสียงออกมา

"อ๊าก!" 

มือชายร่างอ้วนขาดกระเด็น

ทุกคนมองมาที่คุณชายชุดขาว เขายังไม่ได้ขยับกระบี่เลยนี่นา กระบี่ยังชี้ลงด้านล่างเช่นเดิม เขาทำได้ยังไง??

แต่...ปรมาจารย์ลูบเคราและยิ้มอย่างมีนัยยะ เขารู้ว่าไป๋เยว่หลิงใช้อะไรตัดข้อมือชายอ้วน

ชายสูงสง่ารู้สึกเสียหน้า เขาสั่งให้ชายร่างกำยำอีกคนขึ้นไป คนนี้ถือดาบใหญ่ เป็นดาบที่ไม่เหมือนดาบในภาคกลางทั่วไป ดาบหยาบกร้าน แต่ดูใหญ่แข็งแรง เหมือนเป็นท่อนเหล็กทื่อๆมากกว่าดาบ

ชายกำยำที่ขึ้นมายืนคู่ชายร่างอ้วน ไม่รอช้าเขาตั้งกระบวนท่าทันที

เยว่หลิงยังลืมตาไม่ได้ และมีอาการหอบหายใจไม่ทัน

"ขะ ข้า จำเขาได้ นั่นนักดาบทมิฬ" จอมยุทธคนหนึ่งชี้ขึ้นไปที่ชายกำยำบนลานประลอง ทุกคนตะลึงกันหมด 

โดยไม่รอช้าเลี่ยหยางกระโดดขึ้นบนลานประลอง

"ถ้าเจ้า 2 คน ทางนี้ก็ต้อง 2 คน"

เลี่ยหยางหันไปมองทางปรมาจารย์ ซึ่งก็พยักหน้าตกลง

"ไง? กล้าไหม?" เลี่ยหยางชักดาบตนเองออกมา และยืนบังเยว่หลิงไว้

ชายกำยำหัวเราะในลำคอ เขาใช้ 2 มือถือดาบ แววตาสังหารเขาพุ่งมาที่เลี่ยหยาง ซึ่งเลี่ยหยางเองก็ดวงตาจ้องมองฝ่ายตรงข้ามดั่งหมาป่าที่จะเข้าขย้ำเหยื่อ

"เลี่ยหยาง ยื้อเวลาให้ข้า ครึ่งก้านธูป" เยว่หลิงพูดหอบๆ เขาเอาเข็มออกมาแทงตามจุดต่างๆของร่างกาย และนั่งลงเดินพลังปราณ

"อื้อ ได้เลย" เขายิ้ม

ชายกำยำเป็นฝ่ายพุ่งเข้าไป ส่วนเจ้าอ้วนนั่นยืนเอาผ้าพันรัดมือที่ขาดอยู่

ดาบปะทะดายเสียงดังรุนแรง มือเลี่ยหยางสั่น ชายคนนี้แรงเยอะจริงๆ เขานึกถึงตอนสู้กับหัวหน้าฝูงหมาป่า มันเป็นหมาป่าตัวใหญ่มาก มีแผลเป็นที่ตาข้างหนึ่งของมัน ความรู้สึกตื่นเต้นในครั้งนั้นกลับมาสู่ใจเลี่ยหยางอีกครั้ง เขายิ้มเยาะอย่างสนุก

ดิบๆเถื่อนๆ ไม่มีท่วงท่า มีแต่ดาบฟันกันไปมาอย่างรุนแรง ฟันไปตามสัญชาตญาน ทั้งคู่หัวเราะชอบใจกันใหญ่

ส่วนคนเบื้องล่างเวทีต่างมองการต่อสู้ที่ดุเดือดนี้อย่างไม่กระพริบตา เพราะถ้าหลับตานิดเดียว นั่นหมายถึงอาจพลาดโอกาสสำคัญไปแล้ว

เมื่อเริ่มเหนื่อย ทั้งคู่ต่างยืนคนละฝั่งลมหายใจหอบ 

เยว่หลิงลุกขึ้นเอามือแตะไหล่เลี่ยหยาง ตอนนี้เขาลืมตาได้แล้ว

ชายร่างอ้วนตอนนี้ก็พร้อมเช่นกัน เขามองเยว่หลิงด้วยสายตาโกรธแค้นที่ตัดมือเขา

"เจ้าจะใช้ท่านั้นอีกหรือ? หลิงหลิง"

"เจ้าคิดว่าข้ามีท่าเดียวรึ? ไปนั่งพักไป" เยว่หลิงเอาขาเตะเท้าเลี่ยหยางเบา 

เลี่ยหยางเชื่อคำสั่งแต่โดยดี เขาถอยหลังมานั่งลงกับพื้นเฉยๆ

"หึ! เจ้าหนู เจ้าคิดว่าเจ้าคนเดียวจะต้านพวกข้า 2 คนได้รึ อวดดีเกินไปแล้ว"

เยว่หลิงดึงดาบที่เอวออกมา ดาบอ่อนนั้นพอออกมา ก็แข็งกลายเป็นดาบ บัดนี้มือขวาถือกระบี่ และมือซ้ายถือดาบ

"วิชาดาบ 2 มือ!" เลี่ยหยางพูด เยว่หลิงหลังหลังมายิ้ม

เลี่ยหยางทึ่ง เจ้าหลิงหลิงนี่มันสุดยอดจริงๆ เขาชูนิ้วโป้งให้

แล้วเยว่หลิงก็หันหน้าไปทางชาวทุ่งหญ้าทั้งสอง เขาสูดลมหายใจ แล้วหมุนควงกระบี่และดาบเป็นวงทั้ง 2 ด้าน

เยว่หลิงเป็นฝ่ายพุ่งเข้าไปหา ทั้งสองคนตั้งท่ารับ 

แต่....คุณชายชุดขาวหายไปไหน?? แต่กระบี่และดาบที่หมุนมาเป็นกงล้อทั้ง 2 นั่นข้าต้องหยุดมันไว้ก่อน

ตุบ! เบาราวกับปุยหนุ่ม เท้าคุณชายไป๋เหยียบศรีษะชายกำยำ แล้วหมุนตัวไปด้านหลัง

ฉึ่ก ๆ

เข็มแทงจุดสำคัญ ทำให้ขยับเขยื้อนตัวไม่ได้ แล้วดาบ,กระบี่กำลังหมุนเข้ามาดั่งกงล้อสังหาร

"ยอมแพ้ไหม?"

ชายกำยำเหงื่อตกหน้าซีดเผือก "ยะ ยอมแล้ว"

เข็ม 2 เล่มพุ่งออกไปหยุดกระบี่และดาบที่หมุนมา จนมันหยุดอยู่ตรงหน้าชายทุงหญ้าทั้งสองแบบเฉียดฉิว

ทุกคนโห่ร้องดีใจ ชายทุ่งหญ้าทั้ง 2 คนอับอายและเดินลงลานไป 

ชายสูงสง่าทุกหญ้าไม่พอใจมาก เขาหันหลังจะเดินออกไป

"เดี๋ยว!" ไป๋เยว่หลิงพูดมาจนบนลานประลอง

"มอบพัดเจ้ามา"

"จะ...เจ้า....บังอาจ....เจ้าไม่รู้หรือว่าข้าเป็นใคร??"

เยว่หลิงกระโดดลงไปทีเดียวถึงหน้าชายทุ่งหญ้าสูงสง่า มือเขาจับพัดไว้

"เอามา!"

ชายสูงสง่านั้นมองหน้าเยว่หลิง ผู้ชายคนนี้ใบหน้าช่างงดงามยิ่งนัก แต่แววตานั่น มันไม่เหมือนแววตามนุษย์เลย

เขาปล่อยมือจากพัด ยิ้ม และยื่นหน้าหน้าไปใกล้ๆไป๋เยว่หลิง และกระซิบบอก

"นี่ของเสด็จแม่ข้า วันหน้าข้าย่อมต้องกลับมาเอาคืนแน่!"

แล้วเขาก็หัวเราะและเดินจากไป ส่วนลิ่วล้อ 2 คนนั่นก็รีบเดินตามอย่างลนลาน

"เมื่อกี้มันพูดอะไรกับเจ้า?" เลี่ยหยางเดินมาหา

เยว่หลิงไม่ตอบ แต่เขาคลี่พัดออกและพัดวีไปมาให้เลี่ยหยาง

"หายร้อนๆ ตัวเจ้ามีแต่เหงื่อ..."

.

.

.

.

.

(ท้ายตอน)

"เมื่อกี้เจ้าขึ้นไปทำไม"

"ก็....ข้าก็....."

"เจ้าเป็นห่วงข้าใช่ไหม?"

"โอ๊ย! แล้วจะหยิกข้าทำไมเนี่ย!" (หยิกแล้วยิ้มแก้มแดงเขิน)