ตอนที่ 98 สับสนและวุ่นวาย
ตอนที่ 98 สับสนและวุ่นวายโป๋หย่ายกแขนข้างที่ไม่ได้จับดาบขึ้นชุดคลุมยาวปกคลุมแขนเสื้อเปิดออกทันใดนั้นงูตัวเล็กหนึ่งตัวบินออกมาจากแขนเสื้อและกระโจนตรงไปที่ซูเวยนี้คือไพ่ลับของเขาจากนั้นเขาไม่สนใจเหตุการณ์โดยรอบอีกเขาใช้ทักษะเคลื่อนไหวที่ดีที่สุดก้าวอสรพิษ!ใช้เวลาไม่กี่ขั้นตอนและเลือกหลบหนีซูเวยผู้เยือกเย็นมองเห็นสิ่งนี้ดวงตาเย็นชาและดาบเร็วเหมือนสายฟ้าจัดการผ่างูออกเป็นสองส่วนในพริบตามองเห็นโป๋หย่าหลบหนีจากสายตาไปสองสามร้อยฟุตเขาเย้ยหยันและหยิบคันธนูออกมาจากด้านหลังประทับลูกศรสีม่วงกล้าวิ่งหนีต่อหน้าต่อตาของเขาไม่มีทางปล่อยให้รอดได้เด็ดขาดพลังลมปราณปลดปล่อยเต็มที่สายธนูง้าวเป็นพระจันทร์เต็มดวงลูกธนูสีม่วงห่อหุ้มพลังปราณยิงออกไปเหมือนลำแสงธนูสีม่วงพร้อมกลืนกินปลาตัวใหญ่ที่แหวกว่ายกลางอากาศเมื่อได้ยินเสียงทำลายล้างจากด้านหลังใบหน้าของโป๋หย่าเปลี่ยนไปมากพยายามเปลี่ยนทิศทางแต่ตอนนี้เขาเหมือนกับปลาที่ลอยเหนือน้ำไม่สามารถขยับตัวหลบได้ดั่งใจลูกธนูม่วงเจาะหลังทะลุหน้าอกเขาร่างตกกระแทกพื้นอย่างแรงหน้าอกเปิดเป็นรูใหญ่และจมกองเลือดพลังของลูกธนูนี้ชัดเจนว่ามีพลังเพียงใดกำจัดศัตรูทันทีใบหน้าวิตกสุดขีดและดวงตาเบิกกว้างมองดูซูเวยเพื่อวิงวอนเขาไม่มีแรงพูดแล้วมีเพียงดวงตาเท่านั้นที่แสดงอาการได้ซูเวยมองอย่างน่าสมเพชโป๋หย่าไม่มีความภาคภูมิใจและศักดิ์ศรีหลงเหลืออีก... ร้องขอศัตรูให้ช่วยเขาซูเวยส่ายหัวและชักดาบจ่อที่หัว"แม้ว่าเจ้าต้องการขอชีวิต แต่ข้าขอโทษด้วยที่ไม่สามารถให้ได้""เจ้าต้องตายเท่านั้น"เขาสะบั้นดาบและหัวโป๋หย่าก็กระเด็นหลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้...เขาได้รับประสบการณ์มากขึ้น"พี่น้องซูเวยเพลงดาบช่างน่าทึ่งจริงๆ""เพลงดาบช่างสมบูรณ์แบบและเหนือกว่าพวกเรามากนัก"กลุ่มพันธมิตรดาบปราบมารจัดการสำนักเขี้ยวพิษลงไปมากมายและบางส่วนหนีไปพวกเขาไม่สนใจไล่ตามพวกที่เหลือ แต่เลือกมองดูการต่อสู้ของซูเวยกับโป๋หย่าเห็นเพลงดาบของซูเวยเอาชนะเพลงดาบแปลกประหลาดและลึกลับของโป๋หย่าได้ทั้งสี่อดไม่ได้ที่จะชื่นชมในสำนักของพวกเขาระหว่างเพื่อนรุ่นเดียวกันของพวกเขา แต่ละคนไม่เคยเห็นเพลงดาบที่สุดยอดแบบซูเวยมาก่อนมันเหนือกว่าดินแดนแห่งดาบที่พวกเขารู้จักเสียอีกเขายิ้มและไม่ได้พูดอะไรรีบสำรวจบริเวณโดยรอบอย่างรวดเร็วเขาขมวดคิ้วและเปิดปากว่า "ม้าตายและสำนักเขี้ยวพิษก็ตายมากมายแล้วบางส่วนหลบหนีไป""เราต้องรีบจากไปทันที"ทั้งสี่พยักหน้า แต่ใบหน้าพวกเขาขมขื่นไม่มีม้าศึกในการเดินทางและต้องเดินด้วยเท้าต่อเท่านั้นสำหรับปัญหานี้เขาไม่สามารถช่วยได้กลุ่มพันธมิตรดาบปราบมารออกจากที่เกิดเหตุด้วยเท้าอย่างรวดเร็ว...ณ.ที่พักกลุ่มขนาดใหญ่ก่อนหน้านี้สถานที่พักแห่งนี้เคยมีกลุ่มราชสีห์ทองคำอยู่เพียงกลุ่มเดียวแต่ตอนนี้กลุ่มอื่นมารวมตัวกันมากมายแล้วห่างไกลออกไปมีเนินเขาอยู่ใครคนหนึ่งมองเห็นสาวกที่เกิดอาการอ่อนล้าและอ่อนเพลีย... เขาเย้ยหยันทันทีชายคนนี้คือผู้บงการของกลุ่มเงาทมิฬสังกัดลัทธิจันทราและเป็นหนึ่งในตัวการใหญ่ของแผนการกวาดล้างอัจฉริยะนี้เขาคือ อัจฉริยะหมิงเฉิงแห่งลัทธิจันทรา"ถึงเวลาแล้ว... ลงมือเลย" เขาสั่งการในเวลากลางคืนนี้...ค่ายพักแรมของกลุ่มใหญ่สว่างจ้าลูกธนูระดมยิงเข้าใส่ค่ายที่พักรอบทิศทางทุกดอกสว่างไสวดั่งจรวดหลายพันธนูติดไฟเหมือนกับดาวตกในไม่ช้าทั้งค่ายกลายเป็นทะเลเพลิงเสียงกรีดร้องและตะโกนด้วยคำสาปแช่งกลุ่มเงาทมิฬลอบโจมตีอีกครั้งพวกเขาพบเหตุการณ์เช่นนี้ตลอดเมื่อพวกเขาจะตอบโต้และสังหารพวกมันก็จะถอยกลับอย่างรวดเร็วเหมือนไม่เคยอยู่ตรงนี้"ลัทธิจันทราชั่วร้ายเกินไปแล้ว""พวกมันไม่ต้องการให้พวกเรานอนหลับและพักผ่อนเต็มอิ่ม""ข้าต้องจับพวกมันมาฆ่าให้ได้""ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด"ทั้งค่ายและเหล่าผู้คนเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรงทุกคนไม่มีช่วงเวลาหลับได้อย่างเต็มที่เมื่อพวกเขาจะหลับแล้วพวกมันจะโผล่ออกมาพร้อมฝนธนูนับพันนอกจากนี้ยังมีกลยุทธ์น่ารังเกียจอื่นลอบวางยาพิษในอาหารและน้ำปล่อยงูพิษเข้าใส่ค่ายพักวิธีการชั่วร้ายและเลวทรามใช้ออกต่อเนื่องและติดต่อกันหลายครั้งเกิดการบาดเจ็บล้มตายมากและมากขึ้นหลายคนจิตใจอาการสับสนและวุ่นวายพวกเขามีจิตใจและจิตวิญญาณตกต่ำลง