Jong Lua เกรียนเทพ!!! เย้ยฟ้าข้าคือตำนาน

หนีเสือปะจรเข้

                  "สลาย!!!" เสียงพูดอันแผ่วเบาออกจากปากชายแปลกหน้า ที่จู่ ๆ ก็โผล่มาขวางระหว่างจงลั่วกับบอลเพลิงอมตะของวิโอล่า และสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเพราะบอลเพลิงสีเขียวนั้น กลับสลายไปก่อนที่จะสัมผัสถูกกับฝ่ามือของชายแปลกหน้าคนดังกล่าว

                "จุ...จุ...จุ"

                เขาหันมาทำท่าจุปากใส่จงลั่วที่ยังคงตกใจไม่หาย

                "เธอ...เด็กน้อย..."เขาจ้องเขม็งไปที่วิโอล่า "ข้าไม่รู้ว่าเจ้าใช้เวทเพลิงอมตะได้ยังไงกัน เดี๋ยวเราคงต้องคุยกันสักหน่อย" ชายแปลกหน้าฉีกยิ้ม ส่วนวิโอล่ากับกัดฟันกรอดด้วยสีหน้าที่บูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัด

                "การโจมตีที่รุนแรงของยัยหนูนั่นคงไม่ทำให้สมบัติอันล้ำค่าของข้าเสียหายหรอกนะ" เมื่อพูดกับวิโอล่าจบเขาก็หันมาลูบไล้ไปตามแขนของจงลั่ว

                "เอออ....ข้า ๆๆ ไม่" จงลั่วขนลุกซู่ไปทั้งร่าง เขาไม่รู้จะอธิบายยังไงดี

                ไอ้โง่!!!

                เสียงตวาดอันทรงอำนาจของชายแปลกหน้าทำเอาจงลั่วเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น "ข้าหมายถึงชุดมายาของข้าต่างหาก" ชายแปลกหน้าถลึงตากลมโตเข้าใส่จงลั่วที่เพิ่งจะกระจ่างในความคิด เขาจำได้แล้วชายคนนี้คือดาวตกปริศนาเมื่อครั้งที่เขาเข้ามาที่ป่าเร้ดวู้ดเมื่อหลายเดือนก่อน

                "ข้ารอเจ้ามานานมาก เจ้าหัวขโมย และในที่สุดเจ้าก็ย้อนมาจนได้" รอยยิ้มอันน่ากลัวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายแปลกหน้าอีกครั้ง "แต่ไม่นึกว่าจะเจอเรื่องราวที่แปลกประหลาดถึงสองสิ่งในการลงแรงครั้งนี้"

                ตูม!!!

                เสียงดังตูม พร้อมแรงลมที่อัดกระชากร่างของวิโอล่าให้ร่วงหล่นลงมาอยู่ที่แทบเท้าของชายแปลกหน้า เคียงคู่กับจงลั่ว ที่ตอนนี้เหงื่อแตกชุ่มโชกไปทั้งหลัง

                "พวกเจ้าจะไปไหน" ไอรีน รีเช่ และโซอี้ที่กำลังทำท่าจะเคลื่อนไหว กับถูกแรงสั่นไหวที่เกิดจากการกระทืบเท้าเพียงครั้งเดียวของชายแปลกหน้า ทำให้ทั้งหมดล้มกลิ้งไม่เป็นท่า

                ช๊อค!!!

                เวทอัดอากาศกระแทกออกเป็นวงกว้างทำให้ทั้งสามหมดสติไปในพริบตา

                เมื่อชายแปลกหน้าจัดการกับผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องเรียบร้อยแล้ว ก็ถึงเวลาสำหรับจงลั่ว และวิโอล่าแล้ว "ยกเลิกพันธะสัญญาซะ" ชายแปลกหน้าพูดด้วยเสียงเรียบ "แล้วข้าจะให้แกตายอย่างไม่ทรมาน" เขาฉีกยิ้มอีกครั้ง

                "ยกเลิก...ยกเลิกยังไง" จงลั่วที่ตอนนี้สมองกำลังสับสนอย่างมาก เขาพยายามคิดหาทางออกที่เป็นไปได้ทั้งหมดของสถานการณ์ แต่ดูเหมือนว่าศัตรูที่เขาเผชิญจะยิ่งใหญ่เกินไป

                "อืม...เจ้าคงบังเอิญไปได้ชุดมายาของข้ามาสินะ ได้ข้าจะบอกให้" ชายแปลกหน้าอธิบายการเขียนอักขระปลดผนึกที่ต้องใช้เลือดของผู้ทำพันธะในตอนแรก เขียนเพื่อคืนอิสระภาพให้แกไอเทม "เจ้าเข้าใจรึยัง" จงลั่วยังคงทำหน้าครุ่นคิด เขาจงใจลากอักขระที่ผิดเพี้ยนบนพื้น เพื่อให้ชายแปลกหน้าตรวจสอบ เพื่อถ่วงเวลา และหาทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้

                "ไอ้โง่...ถ้าข้าไม่เสียดายชุดมายาอันนี้ละก็ ข้าจะฉีกแกออกเป็นชิ้น ๆ เลยคอยดู" แม้เนื้อหาในคำพูดจะดูโหดร้าย แต่เขากลับพูดมันออกมาด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย "อืม...งั้นแกก็ฝึกเขียนอักขระนี้ไปก่อน" เขาวาดตราอักขระลงไปบนพื้น "ระหว่างรอไอ้หน้าโง่นี่ฝึกเขียนอักขระ เราก็มาคุยกันหน่อยเป็นไง...หึ แม่หนูน้อย"

                "ข้าไม่มีอะไรจะคุยกับเจ้า" วิโอล่าพยายามเบือนหน้าหนี

                "โอ๊ะ โอ...ดุซะด้วย แต่ไม่เป็นไรข้าอยากรู้นักว่าแกจะผยองได้แค่ไหนกัน"

                อ๊ากกกก !!!

                เสียงร้องดังลั่นเมื่อชายแปลกหน้าใช้เปลวเพลิงสีเขียวสดแบบเดียวกับที่วิโอล่าใช้ก่อนหน้า ต่างกันเพียงตอนนี้ไฟสีเขียวที่เกิดขึ้นจำกัดอยู่แค่ปลายนิ้วของชายแปลกหน้า แม้เป็นเพียงจุดเล็ก ๆ แต่ความเข้มข้นของแสงกลับสว่างจ้ากว่าบอลขนาดใหญ่ของวิโอล่ามาก

                นิ้วมือถูกลากจากหลังฝ่ามือซ้ายไปจนหยุดที่ข้อศอกก่อนที่ มันจะชักนิ้วกลับ

                "ทีนี้บอกได้รึยัง ว่าแกไปเรียนวิชาเพลิงอมตะมาจากไหน"

                "ไม่ได้เรียน ข้าคิดขึ้นเอง"

                "ยัยหนูอวดเก่ง!!" ปลายเท้าของชายแปลกหน้ากระทุ้งเข้าใส่ร่างเล็กของวิโอล่าจนกลิ้งหงายไปด้านหลัง "น้ำหน้าอย่างแกนะรึจะคิดเอง วิชาหวงห้ามของผู้แปดเปื้อน ไม่ได้กระจอกแบบที่ใคร ๆ ก็ใช้ได้" ใบหน้าที่ดูเรียบเฉยตลอดมา กลับกลายเป็นเกรี้ยวกราดขึ้นมาทันที "บอกมาว่าแกเรียนมาจากไหน!!!"

                "ข้าคิดเอง!!"วิโอล่ากลับไปด้วยความดื้อด้าน

                นาทีนี้แม้จงลั่วจะไม่ชอบหน้าวิโอล่าเลยตั้งแต่ต้น เขายังอดที่จะรู้สึกสงสารหล่อนไม่ได้

                "งั้นลองดูแบบนี้เป็นไง" เปลวไฟสีเขียวเต้นไหวไปมาอยู่บนฝ่ามือของชายแปลกหน้า เขากำลังจะกดมันลงไปที่ขาข้างหนึ่งของวิโอล่า

                หยุดดดดดดด!!!!

                เสียงตะโกนดังลั่น พร้อมร่างที่พุ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็วราวกับพายุหอบหนึ่ง

                ความรุนแรงของท่าไม้ตายเสี่ยงชีวิต ที่รวมรั้งพลังทั้งหมดของร่างให้คงไว้ในสภาพของหอกปลายแหลม และพุ่งเข้าใส่คู่ต่อสู้ราวกับแรดยักษ์ ทำให้ชายแปลกหน้าไม่กล้าที่จะเสี่ยงปะทะด้วยตรง ๆ มันลอยตัวกลับหลังสูงขึ้นไปบนฟ้า ทั้งร่างห่อหุ้มด้วยเพลิงสีเขียว และมองลงมายังผู้ที่อาจหาญโจมตีตัวเอง

                "มาคัส" สายตาที่แสดงความแปลกใจและเหลือเชื่อ มองดูมาคัสหนึ่งครั้ง ก่อนจะหันไปมองทางวิโอล่าในร่างเด็กสลับกันไปมา "นั่นลูกของเจ้ากับวิโอล่าเหรอ"