ระบบ AI พิชิตแดนเซียน

บทที่43

สุนัขรับใช้

‘บิดามันเถอะ...สายตาเช่นนั้นมันอันใดกัน?’

หยุนโม่คิดในใจขณะมุมปากกระตุกเล็กน้อย

สายตาดูแคลนเช่นนั้น หากเขาควักปืนออกมาแล้วยิงกบาลเจ้าหนูนี่ตรงนี้...คงได้นอนตายห่าคาเท้าไปแล้ว

ทว่าเขากลับเพียงคิดมิได้กระทำอันใดต่อ

หลี่เฉินหยางยังคงไม่สนใจหยุนโม่แม้แต่น้อย

ทำราวกับว่าอีกฝ่ายไม่มีตัวตนอยู่ในสายตาแม้แต่นิด

ก่อนจะหันกลับไปกล่าวกับหมิงเยว่หลานด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเสแสร้ง

“หัวหน้าหมิง ไหน ๆก็ได้พบเจอกันแล้ว พวกเราสองคนไปดื่มชากันดีหรือไม่?”

หมิงเยว่หลานปรายตามองเขาแวบหนึ่งดวงตาเยียบเย็นดังหิมะ

นางเอ่ยตอบกลับเสียงเรียบเฉย “ไม่ล่ะ ข้ากำลังสนทนากับสหายอยู่”

คำปฏิเสธที่ชัดเจน ทำให้หลี่เฉินหยางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ก่อนจะหันกลับไปมองหยุนโม่อีกครั้ง

แววตาที่ทอดมองมาเต็มไปด้วยแรงกดดันคุกคาม

ริมฝีปากคลี่ยิ้มเย็นยะเยือกก่อนจะเปล่งเสียงออกมาอย่างบีบคั้น

“โอ้...เช่นนั้นข้าขอสนทนากับหัวหน้าหมิงสักครู่ จะได้หรือไม่?”

ทั้งแววตาและถ้อยคำ บ่งบอกเจตนาอย่างชัดเจน

ว่าอีกฝ่ายต้องการให้หยุนโม่หลีกทางไปเสียเดี๋ยวนั้น

ทว่าหยุนโม่ยังคงสงบนิ่ง

ดวงตาภายใต้หน้ากากเหล็กเยียบเย็นดั่งน้ำแข็ง

เขาตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้ซึ่งความหวาดกลัวหรือเกรงใจแม้แต่น้อย

“แล้วเจ้ามาบอกข้าทำไม?”

“เจ้ามีเรื่องสนทนากับนางมิใช่ว่าต้องการสนทนากับข้า”

คำพูดเรียบง่ายทว่าเฉียบคมประหนึ่งกระบี่

แววตาหลี่เฉินหยางพลันขมวดคิ้วเข้าหากันทันที

มันไม่อาจเข้าใจได้ว่าเหตุใดมนุษย์ธรรมดาผู้นี้ถึงกล้ากล่าวถ้อยคำเช่นนี้กับตน

ราวกับไม่รู้เลยว่าหลี่เฉินหยางเป็นผู้ใดในเมืองอวี้หยางแห่งนี้

กวนเทียนเผยสีหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจนใบหน้าคมสันของมันบิดเบี้ยว แววตาแหลมคมทอประกายดุดันราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกยั่วโทสะ

ในขณะเดียวกันชายชราที่อยู่ด้านหลังหลี่เฉินหยางก็ปลดปล่อยรังสีสังหารออกมาอย่างเงียบงัน

บรรยากาศรอบบริเวณพลันแปรเปลี่ยนกลายเป็นความหนักอึ้งและกดดันราวอากาศกำลังถูกสูบหายไป

คลื่นปราณแหลมคมประดุจใบมีดบางเฉียบแผ่ซ่านรอบตัวคล้ายพร้อมจะเฉือนผิวเนื้อทุกผู้คนที่อยู่ใกล้เคียงให้แหลกสลาย

บรรยากาศตึงเครียดยิ่งนัก

ผู้ฝึกตนที่อยู่โดยรอบซึ่งจับจ่ายซื้อขายกันในตลาดต่างหันมามองยังทิศทางนี้

สายตาเหล่านั้นฉายแววตื่นตระหนกและระแวดระวัง

เสียงพูดคุยเงียบลงโดยไม่ได้นัดหมาย

บัดนี้...ศูนย์กลางของตลาดผู้ฝึกตนตกอยู่ในความเงียบงันประหนึ่งสุสาน

“กล้าดีเยี่ยงไร...พูดกับคุณชายสามเช่นนี้!”

เสียงของกวนเทียนกดต่ำเย็นเยียบดังขึ้นช้า ๆ แต่แฝงแรงอาฆาตอย่างชัดเจน

ในขณะที่เขาก้าวออกมาเพียงก้าวเดียวปราณวิญญาณภายในร่างกายก็กระตุกปะทุ

คลื่นพลังระดับหลอมกายาขั้นกลางกระจายตัวออกไปรอบด้าน

แผ่รัศมีข่มขู่ปกคลุมหลายจั้งจนพื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนแผ่วเบา

ทว่า...ในช่วงเวลาเช่นนี้

ไม่มีผู้ใดคาดคิดมาก่อนว่าบุรุษปริศนาที่ปกปิดตัวตน และที่สำคัญยังเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา

จะเอ่ยถ้อยคำออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบชัดถ้อยชัดคำ

หยุนโม่หันใบหน้าไปทางกวนเทียนช้า ๆ

ใต้เงาหน้ากากเหล็กดวงตานิ่งเฉยไร้คลื่นอารมณ์

“สุนัขรับใช้..”

เพียงคำเดียว

โลกเงียบงันพลันแตกกระจาย

จิตสังหารของกวนเทียนปะทุอย่างบ้าคลั่ง

มันก้าวพุ่งเข้าใส่หยุนโม่ในพริบตาร่างกายหายวับไปเหมือนพยัคฆ์ล่าเหยื่อ

มือขวาอันใหญ่โตยื่นคว้าบีบเข้าที่ลำคอของหยุนโม่อย่างแม่นยำ

ก่อนจะออกแรงยกร่างของเขาขึ้นเหนือพื้นดินราวกับยกคอไก่ตัวหนึ่ง

“เจ้ากล้าดีเยี่ยงไร!!”

เสียงคำรามของกวนเทียนต่ำลึกเยียบเย็นปานน้ำแข็งพันปี

ดวงตาที่เคยสงบนิ่งบัดนี้ลุกวาวไปด้วยเพลิงโทสะรุนแรง

ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมริมฝีปากขบกัดแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน

“เป็นเพียงแค่ปุถุชนชั้นต่ำ!!”

“เจ้ากล้าดีเยี่ยงไรกล่าวหาข้าว่าเป็น...สุนัขรับใช้!!”

ทุกถ้อยคำของกวนเทียนเค้นเสียงผ่านไรฟันราวกับพยายามข่มกลั้นไม่ให้ฉีกกระชากร่างตรงหน้าเป็นชิ้นเนื้อเสียเดี๋ยวนั้น

แรงบีบที่ฝ่ามือเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆเสียงกระดูกดังกรอบแกรบเบา ๆ ใต้ฝ่ามือเหล็กของมัน

จิตสังหารของมันพุ่งสูงจนบรรยากาศโดยรอบราวถูกผลักไสให้เย็นยะเยือกกว่าเดิมหลายส่วน

“เป็นเพียงมนุษย์กล้าพูดเช่นนั้นกับหัวหน้ากวน สมควรตายแล้ว!”

เสียงแรกดังขึ้นจากชายหนุ่มที่ตั้งแผงอยู่ไม่ไกลอีกฝ่ายมีร่างกำยำ ผิวคล้ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น รูปร่างสูงใหญ่ราวกับหินผาเขาสวมชุดนักล่าสีหนังสัตว์ ผูกโซ่อสูรรอบเอว สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและเยาะเย้ยขณะทอดมองหยุนโม่ที่ถูกกวนเทียนบีบคออยู่

“นั่นสิเพียงแค่มนุษย์ธรรมดาแท้ ๆ ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ!”

เสียงที่สองเป็นของสตรีนางหนึ่งรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวซีด สวมชุดรัดรูปสีดำสนิท ใบหน้าของนางงดงามแต่เย็นเยียบดวงตาเรียวยาวทอประกายเหี้ยมเกรียม ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มเยาะ แววตานางฉายความสะใจขณะมองดูฉากตรงหน้าอย่างสาแก่ใจนัก

“ฮ่าๆๆมารอดูกันดีกว่าว่า...หัวหน้ากวนจะสังหารมันอย่างไร!”

เสียงหัวเราะต่ำแหบพร่าดังขึ้นจากชายวัยกลางคนรูปร่างเตี้ยล่ำ ผิวหยาบกร้านเขาสวมชุดเกราะเบาผสมหนังสัตว์ บนหลังแบกขวานยักษ์ขนาดใหญ่ไว้หนึ่งเล่มขณะนี้เขายืนกอดอก หัวเราะสะใจ ราวกับกำลังชมฉากประหารที่รอคอยมานาน

ทว่า...คำพูดทั้งหลายที่เพิ่งเปล่งออกจากปากพวกมัน

ยังไม่ทันจบประโยคดีก็ต้องกลืนลงคอไปอย่างฝืดเฝื่อน

แววตาทุกคู่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงราวกับไม่เชื่อสิ่งที่ตนเองได้เห็นเบื้องหน้า

ในเสี้ยวพริบตานั้นเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

ร่างของปุถุชนผู้หนึ่ง...ที่ถูกตราหน้าว่าไร้ปราณวิญญาณ

ที่ถูกจับบีบคอไว้เหมือนไก่ตัวหนึ่งถูกยกสูงขึ้นเหนือพื้น

กลับขยับ!

หยุนโม่...ขยับ!

ไม่มีการเตือน ไม่มีสัญญาณใดไม่มีแม้แต่คลื่นพลัง

แต่ในชั่วขณะนั้นมือข้างหนึ่งของเขาก็ปรากฏดาบพลังงานสีดำสนิทขึ้นมาโดยไร้สุ้มเสียง

แสงสีแดงเข้มที่ฉาบไล้ปลายดาบส่องประกายวาบทะลวงม่านตาของทุกคนที่มองเห็น

เสียง ฉัวะ! แหลมคมดังขึ้นในระยะประชิด