ตอนที่ 5 ห้องแคบๆ (1)
เอ๊ะ ที่นี่ที่ไหนเนี่ย! คุณหนูลินลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นเพดานที่ไม่คุ้นเคยจึงเหยียดตัวขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วสำรวจไปรอบๆห้องก็พบว่าห้องนี้เป็ห้องขนาดเล็ก เล็กพอๆกับห้องของคนใช้ในบ้านของเธอเลยพอทบทวนความทรงจำถึงเหตุการณ์ที่ผับเอ๊ะ! หรือว่านี่ฉันถูกไอ้เ้าของผับที่ชื่ออะไรซักอย่างนั่นจับมาขังไว้ที่ห้องแคบๆซ่อมซ่ออย่างนี้หรอเนี่ย
แกรก แกรก เสียงไขประตูดังขึ้นทำให้คุณหนูลินหันไปมองที่ประตูแทบจะทันที
แอ๊ดดดดดดดดดดดด
“ใครน่ะ แกเป็ใคร จะเข้ามาทำอะไรฉัน” คุณหนูลินพูดกับผู้ชายที่เพิ่งจะไขประตูเข้ามาในห้อง
“เอ๊ะ นี่นาย ไอ้คนที่ชนฉันที่มหาลัยเมื่อเช้านี้นี่” คุณหนูลินพูดขึ้นเมื่อเห็นคนที่หน้าคุ้นๆ
“คนที่ถูกชนมันคือทางผมนะครับแล้วก็เงียบๆก่อน อย่าเสียงดัง” แม็คพูดด้วยน้ำเสียงแ่เบา
“ถ้านายปล่อยฉันไปฉันจะไม่บอกตำรวจฉันจะไม่บอกใครเลยนะ ขอร้องหล่ะ อย่าทำอะไรฉันเลย” คุณหนูลินอ้อนวอน
“คุณจะโวยวายเสียงดังไปทำไม เมื่อกี้พวกมันยังอยู่แถวนี้เดี๋ยวพวกมันก็ตามมาเจอคุณหรอก”
“เอ๊ะ! พวกมัน พวกไหน”
“ก็พวกของไอ้เสี่ยหลุยส์ที่มันจะข่มขืนคุณไงหละ” หลุยส์ อ้อ ใช่ไอ้เ้าของผับเลวนั่นน่ะเอง
“ง...งั้นก็แปลว่านายไม่ใช่พวกของไอ้เลวนั่นหรอ”
“ก็ใช่น่ะซิ”
“นี่นายเป็คนช่วยฉันไว้หรอแล้วนายไปเจอฉันที่ไหน แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
“พอเลิกงาน ผมกำลังเดินจากที่ทำงานผมกลับมาที่ห้องนี้นี่แหล่ะได้ยินเสียงผู้หญิงร้องมาจากทางผับเลยเข้าไปดู เห็นคุณนอนอยู่ที่พื้นลานจอดรถส่วนไอ้เสี่ยหลุยส์ก็กำลังคล่อมตัวของคุณอยู่ผมเลยชกมันไปนิดหน่อยจนสลบพอดีลูกน้องของมันกำลังวิ่งออกมา ผมก็เลยแบกคุณขึ้นหลัง ไม่รู้จะพาไปไว้ที่ไหน ห้องผมอยู่ไม่ไกลจากผับนั่นก็เลยพามาที่นี่”