ตำนานผู้วิเศษ

ตอนนี้เซี่ยซีหานจำต้องหยีตา เขาพบว่าเคอซวนในห้องมืดตอนนี้ดูแปลกๆ ไปอยู่มาก ดวงตาของเคอซวนคนนี้มีวงเวทย์ปรากฏ ภายในดวงตาของเขาด้านในวงเวทย์ มองดูเหมือนอัญมณีไพลินสีน้ำเงิน

เซี่ยซีหานก้าวไปหาเคอซวนช้าๆ

ในระหว่างนี้เคอซวนหัวเราะไม่หยุด และเขาก็พูดอะไรแปลกๆ ไปเรื่อย

ภายนอกอาคารหลังนี้ รากไม้ที่เกิดจากพลังวิเศษของเซี่ยซีหานงอกออกไป ปลายแหลมของรากไม้ชี้ไปทางจุดที่เคอซวนและนักบวชลึกลับต่อสู้กัน

และเซี่ยซีหานก็พบว่า การแสดงออกของเคอซวนที่อยู่ตรงนู้น ทั้งการพูดจา ทั้งสีหน้า ต่างเหมือนเคอซวนที่อยู่ตรงนี้แป๊ะ

มือของเซี่ยซีหานจับไหล่เคอซวน...

และในขณะเดียวกัน

การต่อสู้ที่ภายนอก ร่างเคอซวนที่โบยบินอยู่อย่างอิสระ ตรงไหล่ของเขาอยู่ๆ ก็มีมือชายลึกลับปรากฏ?

ร่างเคอซวนสั่นระริก สองตามองจ้องไปที่นักบวชนอกรีต และสองนักรบที่ตอนนี้คล้ายมองเขาอย่างแปลกๆ

...

"ท่านผู้วิเศษเคอซวน" เซี่ยซีหานพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พร้อมมือเขย่าร่างเคอซวน

"!!!ฉิบหายแล้วไอ้เด็กเวรเซี่ยซีหาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาน" เสียงเคอซวนแผดดังยิ่ง และมันไม่เพียงแค่เสียงดัง แต่มันยังเต็มไปด้วยอารมณ์แห่งความโกรธเกรี้ยวอย่างถึงที่สุด

"เซี่ยซีหาน..." นักบวชนอกรีตต้าซินพูดน้ำเสียงแผ่วเบา ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่า ทำไมชายที่ชื่อเคอซวนผู้นั้นถึงโบยบินได้ และต่อสู้กับเขาซึ่งเป็นผู้วิเศษแท้จริง โดยไม่มีผลต่อคำสาปและโรคระบาดที่แผ่ไปโดยรอบแม้แต่น้อย

นั่นเพราะจริงๆ แล้ว ร่างจริงของชายคนนี้ ไม่ได้อยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก

สายตาของนักบวชนอกรีตต้าซินสำรวจเร็ว

เขาลองมองรอบๆ และพบว่า อัญมณีสีฟ้าที่คล้ายไพลินที่ส่องแสงที่เขาทำลายไปนั้น ที่จริงมันอาจจะใช้เพื่ออำพรางอะไรบางอย่าง มีอัญมณีสีไพลินอีกหลายอันมองเห็นได้ แต่มันดูไม่น่าสนใจนัก ในสถานการณ์ปกติ ตัวเขาต้าซินผู้วิเศษผู้มากประสบการณ์ เขาจะใจเย็นและสำรวจมัน

แต่ด้วยเพราะความรีบร้อน ตกใจ และหวาดกลัวกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ซึ่งมีชีวิตของตัวเองเป็นเดิมพัน เขาตกใจและตกหล่นหลายสิ่งหลายอย่างมากเกินไป

และเขาก็ถูกหลอกด้วยภาพมายาชั้นสูง

ไม่แปลกที่เคอซวนผู้นั้นจะบินได้ นั่นเพราะนี่ไม่ใช่ร่างจริงของเขา มันเป็นเพียงภาพมายาที่ถูกสร้างขึ้นอย่างจงใจ

ในสถานการณ์ปกติ ต้าซินนักบวชนอกรีต เขาจะมองอุบายนี้ออกในเวลาไม่นาน

ตั้งแต่เริ่มต้นที่เคอซวนโยนอัญมณีออกมา โดยอัญมณีสีน้ำเงินที่ดูคล้ายจะไม่มีอะไร แต่จริงๆ มันอาจจะแฝงความสำคัญโดยนัยบางอย่างอยู่ โดยที่อัญมณีเปล่งแสงกลับเป็นตัวหลอก ให้เขาต้าซินผู้วิเศษแท้จริงและคนอื่นๆ พุ่งความสนใจไปที่มัน

และก็เป็นอย่างที่ต้าซินคิด นี่คือแผนการหลอกล่อของเคอซวนจริงๆ

เขาก็เป็นเพียงแค่ชายที่เก่งในการหลอกลวงคน ความสามารถหลักของเคอซวนคือการเล่นแสง

เขาบอกกับเซี่ยซีหานและถางเทียนเจี๋ยว่า ภาพมายาที่เขาสร้างขึ้น ไม่อาจจะเคลื่อนไหวได้ แต่นั่นเป็นเพียงความจริงครึ่งเดียวของเคอซวน

การเล่นแสงของเขา ใช่แล้วถ้าเขาต้องสร้างภาพมายาเพื่อหลอกคนอื่นๆ ภาพมายาส่วนใหญ่ราวกับเป็นแค่กระจกสะท้อนที่เหมือนแบบ... มันจะขยับไม่ได้ แต่นั่นกลับไม่ใช่กับภาพมายาที่สะท้อนจากร่างจริงของเคอซวน

ตั้งแต่เริ่มต้นที่เคอซวนกระโดดลงจากหลังของเซี่ยซีหาน เขาก็ใช้ความสามารถในการ 'เล่นแสง' ของตัวเอง สร้างภาพมายาซ้อนทับ ร่างจริงของเขาวิ่งหนีไปในสถานะปิดซ่อน สร้างแสงสะท้อนไม่ให้ใครมองเห็นตัวเขา จากนั้นในกระเป๋าหลายใบของเคอซวน เขาหยิบระเบิดเวทมนตร์ที่เขาสร้างขึ้น แอบไปวางไว้จุดต่างๆ อย่างแนบเนียน มันมีจำนวนมาก

ส่วนเหล่าอัญมณีทั้งเปล่งแสงและไม่เปล่งแสงสีน้ำเงินไพลินเหล่านั้น

ในส่วนที่เปล่งแสงมันคือตัวหลอกของเคอซวน เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจริงๆ นั่นแหละ

ส่วนไพลินที่ดูไม่มีอะไรที่เหลือ เคอซวนใช้มันเป็นคล้ายสิ่งที่แทนดวงตาของตัวเอง มองสถานการณ์โดยรอบจากสถานที่ห่างไกล เคอซวนเขามีเวทมนตร์ที่สามารถสลับการมองเห็นกับอัญมณีที่เขาลงอาคมเอาไว้ได้

สิ่งนี้คือวงจรเวทย์ส่วนตัวของเขา และมันคืออำนาจส่วนหนึ่งของพลังวิเศษของเขา มันไม่ได้ยิ่งใหญ่ แต่หากสามารถใช้มันได้อย่าพอเหมาะพอเจาะ เช่นสถานการณ์ในตอนนี้ ความสามารถของเคอซวน ก็สามารถปั่นหัวผู้คนจำนวนมากได้

แต่สิ่งหนึ่งที่เคอซวนไม่คิด แผนการถ่วงเวลาที่เขาวางไว้อย่างดี ขณะที่เขาหนีออกจากฉากหน้าได้อย่างสมบูรณ์ ปกปิดตัวตนได้อย่างมิดชิด ในห้องมืด

กลับมีไอ้เด็กเวรคนหนึ่งทำแผนการของเขาเสียหาย

ใช่แล้วไอ้เด็กเวรเซี่ยซีหาน เคอซวนแผดเสียงดังเรียกชื่อเซี่ยซีหานอย่างไม่อาจจะห้ามตัวเองได้ เพราะเขาโกรธ โกรธอย่างแท้จริง ทั้งๆ ที่สถานการณ์ทุกอย่างอยู่ในสถานการณ์ที่ดีที่สุดแล้ว แต่ไอ้เด็กเวรทำทุกอย่างพัง

...

"!!!เจ้ารู้รึไม่เจ้าทำอะไรลงไป" เคอซวนร่างสั่น

เซี่ยซีหานร่างนิ่งแข็ง จากรากไม้ที่เขาหยั่งออกไปภายนอก สถานการณ์ในสนามต่อสู้ของร่างมายาของเคอซวน เซี่ยซีหานเห็น ตอนนี้ที่นั่นนิ่งเงียบ

ในหมู่ผู้วิเศษ ไม่มีใครเป็นคนโง่ แม้ในผู้วิเศษนอกรีตที่มีความโน้มเอียงของอารมณ์ไปทางวิปริต พวกเขามองอุบายชั้นต่ำออกทันทีเมื่อมีช่องโหว่

ภายนอกมีเสียงแผดดังของ 'ติงกัง' และ 'ติงอิ้น' สองนักรบห้าดาบที่แข็งแกร่ง ร่างของพวกเขาบาดเจ็บด้วยระเบิดและโรคร้ายจากคำสาป แต่พวกเขายังไม่ตาย ดวงตาของพวกเขาแดงก่ำมองร่างที่ล่องลอยของเคอซวน และพูดเสียงดังไม่หยุดว่าเราถูกไอ้บัดซบนี่หลอก ร่างนี่เป็นเพียงแค่ภาพมายา

เคอซวนรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นภายนอก ตอนนี้เขาได้แต่ภาวนาให้ศัตรูไม่สามารถหาเจอตัวเขาและไอ้เด็กเวรนี่ได้อย่างรวดเร็ว และเขาก็ภาวนาร้องขอดวงวิญญาณนางเงือกให้นางฮัมเพลงครบสามสิบสองจบเร็วๆ

เซี่ยซีหานได้แต่ยิ้มแหยงๆ และพูดกับเคอซวนที่ร่างสั่นเทาด้วยสีหน้าไม่ดีว่า... "ท่านผู้วิเศษเคอซวน พวกเราอย่าได้ร้อนใจเกินไป ตอนนี้พวกเราซ่อนตัวได้มิดชิด ศัตรูไม่มีทางรู้ว่าพวกเราอยู่ตรงนี้แน่ๆ เราจะซ่อนตัวจนเสียงฮัมเพลงของนางเงือกจบลงก่อนแน่นอน"

ไม่รู้ว่าต้าซินมันมีญาณหยั่งรู้รึเปล่า ในขณะที่เซี่ยซีหานพูดให้กำลังใจเคอซวนจบพอดี

นักบวชผู้นี้ก็แผดเสียงดัง คำพูดของนักบวชนอกรีตที่ดูบ้าคลั่ง ทำแข้งขาเคอซวนอ่อนเปลี้ยทันที

"ไม่ต้องกังวลไปท่านนักรบผู้กล้าหาญทั้งสอง ท่านติงกังและท่านติงอิ้น นักบวชผู้ต่ำต้อยผู้นี้มีวิธีหาหนอนที่ซ่อนอยู่ในรูมากมาย" นักบวชต้าซินพูดจบ เขาก็ชูมือขึ้น

พลังวิเศษอันเน่าเหม็นของเขาเข้มเข้น ก่อเป็นเสาไอปราณสายหมอกสีมืด จากนั้นเสียงจิ๊ด จิ๊ด จิ๊ดดังไม่หยุด ศพคนตายจำนวนมากถูกดึงดูดเขาสู่หมอกสีมืดนั่น มีเงาดวงวิญญาณหนูอันใหญ่โตคล้ายแผดเสียงกรีดร้องไปตามสายหมอก และจากนั้นเลือดและเนื้อทั้งหมดราวกับถูกปั่น มันหมุนวน

เวลาผ่านไป

เมื่อต้าซินนักบวชนอกรีตเอามือลง เลือดและเศษเนื้อจำนวนมากหล่นลงรอบตัวเขา ร่างต้าซินชุ่มโชกไปด้วยเลือดของคนโชคร้ายที่ตกลงมาราวห่าฝน ต้าซินประทับมือลงสู่พื้น วงเวทย์สีเขียวปรากฏรอบตัวเขา มันเป็นวงเวทย์ที่มีขนาดใหญ่ในระดับหนึ่ง

จากนั้น เนื้อ เลือด และกระดูกทั้งหลายก็คล้ายจะค่อยๆ รวมตัวกันเป็นก้อนเล็กๆ ปูดบวมจำนวนมาก ก่อนมันจะกลายสภาพเป็นหนูตัวเล็กที่ดูไม่สมประกอบ มันมีดวงตาสีเขียวเรืองแสง

หนูที่เหมือนกับซอมบี้พวกนี้วิ่งพล่านไปทั่วในทันที หากมองจากเบื้องสูงจะเห็นเป็นเส้นแสงสีเขียว วิ่งแตกกระจายไปทั่ว หนูซอมบี้เหล่านี้วิ่งกระจายไปพร้อมเสียงที่แผดดังของต้าซิน

"หามัน หาพวกมันให้เจอ และข้าจะฆ่ามันไอ้พวกบัดซบนั้น ที่กล้าหลอกลวงข้าด้วยมือของข้าเอง"

และไม่ใช่เพียงแค่ต้าซินนักบวชนอกรีต

'ติงกัง' และ 'ติงอิ้น' ใบหน้าของเขาทั้งสองก็เต็มไปด้วยความเดือดดาลเช่นกัน

เวลาของพวกเขาน้อยลงไปทุกที

...

ในห้องที่มืดมิด เซี่ยซีหานและเคอซวนมองจ้องหน้ากันด้วยใบหน้าดำมืด

ทั้งสองไร้คำพูดเมื่อเห็นว่า หนูสวะดวงตาแสงสีเขียวจำนวนหนึ่ง กำลังวิ่งมาทางนี้อย่างรวดเร็ว