มหาศึกห้าแผ่นดิน

ณ ประตูเมืองหาน

“ แม่ทัพหานเฉิง ขอเพียงปล่อยพวกเราไป ท่านต้องการทองคำเท่าไรก็บอกมา ”

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า คุณหนูใหญ่ ข้าไม่ได้คิดเรื่องทรัพย์สินเงินทองแต่อย่างใด เพียงแต่การตายของพี่ชายข้านั้นถูก อาหญิงของเจ้าร่วมมือกับคนร้ายฆ่าตาย และนางก็ยังไม่ถูกจับ ข้าไม่อาจปล่อยพวกเจ้าไปได้จริงๆ ทุกคนล้วนเป็นผู้ต้องสงสัยทั้งหมด”

คุณหนูใหญ่ คิดว่า แม่ทัพหานเฉิงคงยังไม่รู้ว่าอาหญิงของนางตายไปแล้ว แต่ว่านางก็ไม่รู้จะบอกได้อย่างไร ว่าศพของนางนั้นถูกเผาไปแล้ว จึงได้แต่เอ่ยออกไปว่า

“ ท่านต้องการอะไรกันแน่”

“ เอาอย่างนี้ ขอเพียงคุณหนูฟงอยู่ดื่มสุรา ชมจันทร์กับข้าสัก 1 เดือน ต่อจากนั้นคุณหนูฟงจะจากไปข้าก็ไม่ว่าอะไร”

หัวหน้าหวังฉี กับคนของตระกูลฟง ต่างก็ไม่พอใจกำหมัดแน่น แต่ไม่กล้าขยับตัว เพราะมีมือธนูเกือบห้าร้อยคน เล็งมาที่พวกเขา หากขยับตัวเพียงนิดเดียว ร่างคงกลายเป็นแม่นแน่ๆ คุณหนูใหญ่ กัดฟันพูดออกไปว่า

“ ศพของบิดาข้าต้องรีบนำกลับไปทำพิธี ปล่อยน้องชายของข้าและทุกๆ คน แล้วข้าจะอยู่กับที่นี่”

“ คุณหนูใหญ่”

“ พี่ใหญ่”

คนของตระกูลหานต่างก็ร้องออกมาอย่างตกใจ แต่ทุกคนก็ย่อมเข้าใจว่าหากไม่ทำเช่นนี้ ทุกๆ คนคงไม่รอดไปจากที่นี่แน่ๆ

“ ตกลง ตามนี้ คุณหนูใหญ่เชิญ...” แม่ทัพหานเฉิง ยกมือทำสัญญาณให้ปล่อยขบวนศพไป แล้วพาคุณหนูใหญ่นั่งรถม้ากลับจวนเจ้าเมือง โดยที่สีหน้าหื่นกระหาย จนปรมาจารย์หยูซวง ถึงกับส่ายหัว แต่ปรมาจารย์จูชง กับปรมาจารย์ว่านหู่่ ต่างอวยพรให้ แม่ทัพหานเฉิงโชคดีมีความสุข

“ เจ้าอ้วนหยางเฟยฟลงมันคงไม่กลับมาแน่ๆ คนขี้ขลาดอย่างมันคงจะหนีหางจุกตูดไปแล้ว”

ปรมาจารย์ฆ้อนคู่ว่านหู่ เอ่ยขึ้นมาขณะมองตามหลังแม่ทัพหานเฉิงไป

“ ข้าอยากตามมันไปตอนนี้ แต่ว่าไม่อาจตามเจ้านกยักษ์นั้น ฮูหยินเจ้าเมืองมีนกวิเศษตัวนี้ได้อย่างไรกัน?”

ปรมาจารย์ขลุ่ยหยูซวงเอ่ยอย่างสงสัย

“ ข้าเคยได้ยินมาว่า สำนักหลงเหมินมีนกหงส์ไฟศักดิ์สิทธิ์อยู่ 1 ตัว แต่ข้าก็ไม่เข้าใจ ว่าฮูหยินเจ้าเมืองไปเกี่ยวข้องอะไรกับสำนักหลงเหมินกันแน่”

ปรมาจารย์พัดเหล็กจูชง สะบัดพัดเหล็กออกมาพัดอย่างไม่เข้าใจเช่นกัน

“ ข้าจะกลับไปจวนเจ้าเมือง เพื่อคุ้มครองแม่ทัพหานเฉิงก่อนดีกว่า”

ปรมาจารย์ฆ้อนคู่เอ่ยด้วยรอยยิ้มยินดี

“ แม่ทัพหานเฉิง กำลังมีความสุขกับคุณหนูใหญ่ พี่รองไม่ต้องไปยุ่งกับพวกเขาหรอก”

“ ฮ่า ฮ่า ข้ารู้ว่าเจ้าคิดอะไร ไปเถอะ ข้าเห็นแม่ทัพหานเฉิง ส่งเด็กหนุ่มมาให้เจ้าหลายคน เจ้าคงอยากให้พวกมันปรนนิบัติแล้วใช่ไหม” ปรมาจารย์พัดเหล็กจูชงเอ่ยอย่างรู้ทัน ทำให้ปรมาจารย์ฆ้อนคู่ ว่านหู่ถึงกับหน้าแดง หัวเราะออกมาด้วยเสียงอันดัง แล้วขี่เสือเขี้ยวดาบห้อตะบึงกลับจวนเจ้าเมืองไป

“ ข้าจะอยู่เฝ้าประตูเมืองสักพัก พี่ใหญ่กลับไปจวนเจ้าเมืองก่อนก็ได้”

“ ไม่ดีกว่า ข้าอยู่เป็นเพื่อนเจ้าก็แล้วกัน”

ปรมาจารย์พัดเหล็กจูชง เอ่ยพร้อมกับส่งสายตาหวานฉ่ำให้กับปรมาจารย์หยูซวงซึ่งทั้งสองต่างก็ยิ้มให้กันและกัน

ส่วนราเชนนั้น พอจะเข้าเมืองก็พบกับหัวหน้าหวังฉี และคุณชายน้อยเสี่ยวตง จึงรู้ว่า คุณหนูใหญ่ฟงอี้หลัน  ถูกพากลับไปจวนเจ้าเมือง จึงคิดจะบุกเข้าไปช่วย แต่ทว่าก่อนที่จะเข้าไป ก็มีนกหงส์ไฟบินมาขวางหน้าของตนเอาไว้

“ แม่นางไช่อี”

“ ไม่ต้องพูดมาก หากคิดจะช่วยคุณหนูฟง ต้องทำตามที่ข้าบอก”

“ ดีจริง หากมีแม่นางไช่อีกับนกยักษ์ ข้าก็อุ่นใจขึ้นเยอะเลย”

“ อย่าเพิ่งดีใจไป ในจวนเจ้าเมือง มียอดฝีมือลึกลับอยู่คนหนึ่ง ข้าเองไม่ใช่คู่มือของเขา พวกเราต้องลอบเข้าไป ช่วยคุณหนูฟง แล้วรีบบินหนีออกมาทันที”

“ โอ้..ถ้าเช่นนั้น ทำไมเจ้าเมืองหานถึงได้ถูกลอบสังหารได้เล่า”

“ ยอดฝีมือผู้นี้อยู่แต่ในจวนไม่ออกไปไหน ฮูหยินรู้เรื่องนี้ดี เลยล่อให้เจ้าเมืองหานออกนอกจวนไป”

ราเชนได้แต่พยักหน้า ทำตามที่ไช่อีบอกทุกอย่าง ทั้งสองคนเข้าเมืองไปโดยผ่านประตูลับจากบ้านเก่าๆ นอกเมืองแห่งหนึ่ง แล้วเดินผ่านอุโมงค์ใต้ดินเข้าไป จนถึงจวนเจ้าเมืองได้

“ ว้าว..นี่แม่นางรู้เส้นทางลับนี้ได้อย่างไรกัน”

“ ฮูหยินเป็นคนบอกข้าเอง เส้นทางนี้จะพาพวกเราไปถึงห้องนอนของเจ้าเมืองได้ พอไปถึงก็รีบจัดการกับหานเฉิง แล้วพาคุณหนูฟงหนีออกมาเลย”

ราเชนได้แต่พยักหน้า พอทั้งสองเดินทางเข้ามาถึงห้องนอนเจ้าเมือง ก็ได้ยินเสียงร้องของ คุณหนูฟง กำลังถูกหานเฉิง ปลุกปล้ำอยู่พอดี  ไช่อี ปรากฏกายขึ้น แล้วใช้ฝ่ามือฟาดเข้ากลางอกของแม่ทัพหานเฉิง จนกระเด็นไปติดกับกำแพงห้องกระอักเลือดออกมา

“ เจ้าเป็นใคร....เข้ามาได้ยังไง”

“ ชาติชั่ว” ราเชนเห็นคุณหนูฟง เสื้อผ้าหลุดลุ่ยน้ำตาไหลวิ่งเข้ามาข้างหลังเขา ก็ปรี่เข้าไปเตะหว่างขาของ แม่ทัพหานเฉิงเต็มแรง

พลั่ก !!

อ๊ากกกกก !!!!!

แม่ทัพหานเฉิงส่งเสียงร้องดังลั่น

“ รีบไป”

ไช่อีรีบตะโกนบอก ทั้งสามรีบเดินลงไปที่ทางลับอุโมงค์ใต้ดิน แต่ทว่าไม่ทันแล้ว มีเสียงสายลมวูบหนึ่งพัดมา ประตูห้องทั้งแถบพังลงไป ปิดประตูอุโมงค์ลับไม่อาจหนีลงไปได้ มีชายชราผมขาวยาวแทบจะปิดบังใบหน้าเกือบหมด ยืนตระหง่าน ขวางทางเอาไว้

“ ท่านบรรพบุรุษ ช่วยข้าด้วย” แม่ทัพหานเฉิงพยายามตะเกียกตะกายออกไปหา ชายชราผมขาว แต่ราเชนขว้างยันต์ระเบิดไปสิบกว่าแผ่นใส่ แต่ทว่า ยันต์ระเบิดกลับไม่อาจเข้าใกล้แม่ทัพหานเฉิง ระเบิดออกมาเสียก่อน

“ เจ้าคิดว่า เข้ามาจวนเจ้าเมืองหานแล้วจะออกไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นรึ?”

ราเชนไม่สนใจ หันไปมองเจ้าโมโม่ ที่ยังเป็นสุนัขตัวอ้วนๆ น่ารัก ซึ่งพอมันก็กระโจนออกไปก็กลายเป็นตัวอสูรไฟ อ้าปากพ่นไฟเข้าใส่ชายชราผมขาว ทันที

“ หือ?” ชายชราชุดขาวหูกระดิกเล็กน้อย แล้วใช้ฝ่ามือตบเข้าไปที่บ่อน้ำใกล้ๆ มีน้ำพุ่งขึ้นมา ก้อนใหญ่ พุ่งเข้าไปปะทะกับลูกไฟที่ เจ้าโมโม่ อ้าปากพ่นออกมา

โครม !!!

มวลน้ำก้อนใหญ่ซัดลูกไฟจนดับ แล้วยังกระแทกเจ้าโมโม่กระเด็นกระดอนไปติดกำแพง ร่างคืนสู่หมาน้อยตัวอ้วนดั่งเดิม

โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง เจ้าโมโม่ได้แต่แยกเขี้ยว เห่าขู่ แต่ไม่กล้าโจมตีต่อ

“ เฮอะ เจ้าหมาอสูรกลายพันธุ์ คิดจะทำอะไรข้าได้อย่างนั้นเร๊อะ”

“ เทพวารี หานสุ่ย”  เทพธิดาไช่อี เอ่ยอย่างตื่นตกใจ แต่ก็เรียกเจ้าหงส์ไฟ ออกมา  เพื่อจะหลบหนี แล้วพุ่งตัวซัดฝ่ามือออกไป เพื่อเปิดทางหนี

ตูม !!

เงามังกรขาว พุ่งออกจากฝ่ามือของธิดาเทพไช่อี เข้าใส่ชายชราชุดขาว แต่ทว่า ถูกเทพวารี ซัดฝ่ามือที่มีมวลน้ำขนาดใหญ่กระแทกเงามังกรขาวจนสลายตัว แล้วยังพุ่งเข้ากระแทกใส่ธิดาเทพไช่อี จนต้องถอยหลังไปหลายก้าว

“ เจ้าไม่ใช่ฮูหยินเจ้าเมือง เจ้าคือคนของสำนักหลงเหมินอย่างนั้นรึ?”

“ พี่หงส์ไฟ จัดการ” ธิดาเทพไช่อี ร้องตะโกนออกไป หงส์ไฟอ้าปากพ่นไฟที่รุนแรงกว่าของเจ้าโมโม่เข้าใส่ ชายชราผมขาว แต่ทว่า กลับถูกกำแพงน้ำมาขวางกั้นเอาไว้ ไม่อาจทำอะไรได้

ราเชนพุ่งตัวเข้าหา แล้วเหวี่ยงยันต์ระเบิดออกไปอีก แต่ไม่อาจเข้าใกล้เทพวารี ยันต์หยุดกลางอากาศและถูกทำลายไปจนหมด แต่ทว่าราเชนกลับเข้าใกล้ได้ แล้วยิงเข็มฟ้าพิฆาตออกไป

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว !!!!

แต่ทว่าร่างของมันกลับมีเสื้อเกราะเอาไว้ เข็มฟ้าพิฆาตไม่อาจยิงเข้า ราเชนเลยถูกมันถีบเข้าท้องจนกระเด็นกลิ้งไปกองร่วมกับ ธิดาเทพไช่อี แล้วเทพวารีหานสุ่ยก็ระเบิดพลังปล่อยมวลน้ำจากบ่อ กลายเป็นเชือกน้ำรัดร่างของหงส์ไฟจนไม่อาจขยับตัวได้แม้แต่น้อย

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฝีมือแค่นี้คิดจะทำอะไรข้าได้อย่างนั้นเร๊อะ”

“ ท่านบรรพบุรุษ พวกมันเป็นคนสังหารท่านพี่”

“ สมควรตาย”

เทพวารีหานสุ่ย เอ่ยเสียงคำราม ออกมา ราเชนสังเกตุดูที่แท้ ดวงตาของมันบอดนี่เอง  แต่ประสาทหูของมันกลับดีเสียเหลือเกิน

ราเชนถึงกับโยนยันต์ระเบิดขึ้นไปทั่วทุกทิศทุกทาง ทำให้เกิดเสียงระเบิดดังขึ้นไปทั่ว

สายน้ำที่รัดร่างของเจ้าหงส์ไฟ ก็หายไปด้วย

“ รีบหนีกันเร็ว” ราเชนเอ่ยจบแล้วใช้มือซ้ายดึงมือของธิดาเทพไช่อี มือขวาดึงมือของคุณหนูฟง กระโดดขึ้นบนร่างเจ้าหงส์ไฟ แล้วเรียกเจ้าโมโม่กระโดดขึ้นมา

พอเจ้าหงส์ไฟบินขึ้นฟ้าได้ ก็มีเชือกสายน้ำพุ่งเข้ามารัดร่างของเจ้าหงส์ไฟอีก แล้วมีอีกเส้น พุ่งเข้ารัดคอของราเชน แล้วกระชากลงมาที่พื้น 

“ คิดหนีอย่างนั้นเหรอ เจ้าอ้วน”

เทพวารียกขาขึ้นกระทืบเข้ากลางอกของราเชนจนจมไปที่ดินกระอักเลือดออกมา

“ นักพรตน้อย”

“ นักพรตอู๋ติ้ง”

ราเชนถูกกระทืบจนจมดินไปครึ่งตัว โดยที่ทั้งหมดต่างส่งเสียงร้องออกมาอย่างเป็นห่วง ธิดาเทพพุ่งตัวลงมากระแทกฝ่ามือเข้าใส่ แต่ถูกอัดกระเด็นกลับไป

จนราเชนพยายามฝืนเงยหน้าขึ้นมา แล้วกัดเข้าไปที่น่องของเทพวารี

งับ !!

ไม่เข้า เขากัดน่องของมันไม่เข้า

“ ไอ้บ้า นี่แกเป็นหมาหรือไงวะ” เทพวารีร้องออกมาแล้วกระทืบเข้าไปที่หัวของเขาอีกครั้งจนจมธรนี แต่คราวนี้ที่ต้นขาของเทพวารี กลับมีมีดสีดำ ปักคาอยู่ เลือดไหลนองไปที่พื้น

“ บัดซบเอ้ย นี่มันมีดอะไรวะ กลับทำลายพลังเทพวารีของข้าได้”

ราเชนค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง แล้วร้องตะโกนด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยเลือดว่า

“ รีบหนีไป”

“ นักพรตอู๋” คุณหนูฟงน้ำตาไหล เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ พวกเราไป” ธิดาเทพไช่อี เห็นว่า เชือกวารีขาดกระเด็นไปล้ว หงส์ไฟเป็นอิสระ จึงลอยตัวขึ้นไปบนฟ้า แล้วรีบบินหนีไปทันที โดยที่มีเจ้าโมโม่ พยายามจะดิ้นรนลงมาช่วย แต่ถูกธิดาเทพไช่อี ตบเข้าไปที่หัวของมันจนสลบไป

“ อย่าเสียใจไปเลย นักพรตน้อยเสียสละตัวเองเพื่อท่าน เขาคงจะชื่นชอบคุณหนูฟงมากนะ”

“ ข้า..ไม่..ข้ากับเขาไม่ใช่..พวกเราแค่เป็นนายจ้างกับลูกจ้างเท่านั้น”

“ ถ้าเช่นนั้น ค่าจ้างของเขาคงจะแพงมากใช่ไหม?”

“ แค่ 1 แสนเหรียญทองเท่านั้น”

“ อะไรนะ แค่ 1 แสนเหรียญทอง ถึงกับยอมสละชีวิตของตนเองเพื่อท่านเลยรึ?”

ธิดาเทพไช่อีเอ่ยออกมาอย่างตกใจ

แต่ตอนนี้คุณหนูฟง ได้แต่นั่งซึมไม่อาจพูดอะไรออกมา ได้แต่ลูบหัวเจ้าโมโม่ที่นอนสลบอยู่แทน

“ บัดซบ เจ้านี่ตายยากเสียเหลือเกินนะ” เทพวารีหานสุ่ย ใช้มือตบเข้าที่หัวของราเชนเต็มแรง คราวนี้หวังให้หัวของเขาระเบิดกลายเป็นชิ้นๆ

แต่ทว่า ฝ่ามือระดับราชันปราณยุทธ์อย่างเขา กลับไม่อาจทำให้หัวของนักพรตน้อยระเบิดลงได้ กลับได้ยินเสียงของมันหัวเราะออกมาอย่างแปลกประหลาด

“ เหอ เหอ เหอ เหอ ตาเฒ่า วันนี้คือ วันตายของเจ้า..แล้ว”

เสียงราเชนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แม้แต่ เทพวารีหานสุ่ยพอได้ฟังก็ถึงกับลอบแตกตื่นในใจ เพราะมันเสียงนี้มันเปี่ยมไปด้วยพลังที่แม้แต่ตัวเขายังไม่อาจสัมผัสถึงพลังของมันได้เลย...