ตอนนี้อยู่ใน่ใกล้ปิดเทอม เป็่ที่ปล่อยโอกาสให้นักเรียนได้มาแก้ 0,ร,มส และก็จะเข้าสู่่ปัจฉิม ที่จะมีคนใหญ่คนโตมากมายเดินทางมาที่นี่ และตอนนี้ เด็กหนุ่มร่างเล็กก็กำลังนั่งอยู่ในห้องของผู้อำนวยการโรงเรียนพร้อมกับบรรยากาศกดดันจนแทบอยากจะเดินหนี
“แล้ว... ลูกสาวฉันว่าไงบ้างล่ะ”
“เอ่อ....” เขาได้อธิบายเื่ราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้อีกฝ่ายฟัง “ก็ตามนี้แหละครับ ไหนครูบอกว่าผมกับเธอมีอะไรเหมือนกันหนิ ไม่เห็นเหมือนกันเลยซักกะติ๊ด!”
“ไม่หรอก... เธอกับลูกสาวฉันน่ะเหมือนกันมาก ฉันมองไม่ผิดหรอก”
พูดจบ ผอ.ประเสริฐก็ได้นั่งลงไปที่เก้าอี้ประจำตัวพลางถอนหายใจออกมา
“เมื่อก่อนเธอน่ะ ไม่ได้เป็แบบนี้หรอกนะ ฉันจะเล่าอะไรให้ฟัง แต่อย่าไปบอกเธอว่ารู้มาจากฉันล่ะ” ผอ.ประเสริฐนึกย้อนกลับไปในสมัยที่เพียงดาวยังอยู่่ประมาณม.1
“ตัวแทนแห่งดวงจันทร์จะลงทัณฑ์แกเอง!!!”
“ยะ-แย่แล้วล่ะ เซล่ามูนมาแล้ว ต้องรีบหนี!!!”
“วะฮ่า ฮ่า ฮ่า ฉันไม่ยอมให้แกหนีหรอก มูนเทียร่า บูมเมอแรง!”
“อ้ากกก!!!”
เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ กำลังเล่นกับพ่ออย่างสนุกสนาน โดยที่บริเวณโดยรอบมีของเล่นจากทีวีอนิเมะชื่อดังมากมายกองเรี่ยราดอยู่บนพื้น พ่อลูกคู่นี้มีนิสียที่เหมือนกันคือพวกเขามักจะชอบมานั่งดูอนิเมะด้วยกัน เล่นอะไรเบียว ๆ ด้วยกัน ซึ่งพวกเขาก็มีความสุขดี นั่นคือเพียงดาวสมัยก่อน จนกระทั่งเธอเริ่มโตขึ้น สังคมรอบข้างก็เริ่มเปลี่ยนไป
“นี่ ๆ เธอดูเซล่ามูนไหม ฉันชอบมากเลยนะ”
“หา? เซล่ามูน? เลิกดูไปตั้งนานละ ไม่ใช่เด็กแล้วซักหน่อยที่จะดูของพรรคนั้น”
“งั้นหรอ... แล้วพริตตี้เคียวล่ะ...”
“อะไรของเธอเนี่ย! ถ้าอยากดูการ์ตูนก็ไปดูสิ! ฉันจะแต่งหน้า ไม่รู้จักโตสักที สมัยนี้เขาไม่ดูการ์ตูนกันแล้วไม่รู้หรือไง!”
เมื่อเธอได้ยินคำพูดทิ่มแทงจิตใจจากเพื่อน เธอก็เริ่มรู้สึกแย่ตลอดทั้งวันจนกลับมาถึงบ้าน
“ฮะฮ่า! กลับมาแล้วเหรอเซล่ามูน! วันนี้แหละที่แกจะได้ลงไปคุยกับรากมะม่วง!!!”
ผู้เป็พ่อ ไม่รู้ว่าลูกของตนไปเจออะไรมาที่โรงเรียน แต่ลูกสาวของเขาก็ยังคงปั้นหน้ายิ้มออกมาและทำตัวปกติเหมือนอย่างเคย
“แน่จริงก็เข้ามาเซ่! ฉันจะจัดการแกเอง!!”
เธอเป็ตัวของตัวเองมาตลอด ชอบดูอนิเมะและพูดประโยคเบียว ๆ ออกมา แต่กว่าจะรู้ตัวอีกที เธอก็โดนคนรอบข้างตีตัวออกห่างไปซะแล้ว จนเธอเหลือเพียงตัวคนเดียว ถึงจะเห็นว่าเธอมีเพื่อนแต่ก็เป็เพื่อนผ่าน ๆ ไม่ได้สนิทอะไร แถมยังมีคำนินลับหลังที่ลอยเข้าหูเธอไม่หยุดหย่อน
“ดูนั่นสิเด็กไม่รู้จักโต เป็ลูกผอ.แท้ ๆ ทำตัวปัญญาอ่อนอยู่ได้”
“เออใช่ ๆ เป็ถึงลูกผอ.แต่ทำตัวแบบนั้น เสียภาพพจน์ของผอ. โรงเรียนนี้หมด”
“แม่งโคตรน่าอายเลย ทำไปได้ไงวะ พูดอะไรเบียว ๆ แบบนั้น หน้าด้านหน้าทนจริง ๆ อีนั่น โดนคนเขารังเกียจยังไม่รู้ตัวอีก”
ก็แค่ชื่นชอบในอนิเมะ ทำไมต้องพูดแรงขนาดนั้น ทำไมถึงทำเหมือนกับว่าเราเป็ฝ่ายผิด คนเรามีความชอบต่างกันไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมต้องเอาพ่อฉันเข้าไปเกี่ยวด้วย นี่ฉันกลายเป็ตัวน่ารังเกียจของสังคมไปแล้วงั้นเหรอ?
คำถามสารพัดมากมายเกิดขึ้นมาในหัวของเด็กสาว จนกระทั่งถึงวันที่เธอเริ่มทนไม่ไหวอีกต่อไป
“แฮ่! วันนี้แหละเซล่ามูนที่ฉันจะ….” ไม่มีเสียงตอบรับ ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีความสนใจ ผู้เป็พ่อถูกลูกสาวของตนเมินผ่านไปอย่างหน้าตาเฉย เขารู้สึกได้ทันทีว่าต้องเกิดอะไรบางอย่างขึ้นกับลูกที่โรงเรียน “เป็อะไรไปลูก ไม่สบายเหรอวันนี้ เดี๋ยวพ่อจะเอาถั่วเซียนให้กินเอาไหม” (ถั่วเซียน : ดราก้อนบอล)
ทว่า เด็กสาวกลับะเิอารมณ์รุนแรงออกมาใส่ผู้เป็พ่อของเธอ
“พ่อหยุดสักทีได้ไหม!! หนูไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วนะ! หยุดทำเหมือนหนูเป็เด็ก ๆ ซักที!! หนูไม่ว่างจะมาเล่นอะไรแบบนี้หรอกนะ! หนูจะขึ้นไปทำงานแล้ว!!”
และเธอก็เดินขึ้นห้องไปด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวพยายามจะซ่อนน้ำตาไม่ให้ผู้เป็พ่อเห็น แต่เธอกลับซ่อนไม่เนียนเอาซะเลย เพื่อไม่ให้ภาพลักษณ์ของพ่อต้องเสียหาย เพื่อเป็แบบอย่างที่ดีให้คนในโรงเรียนในฐานะลูกสาวของผอ. เธอจึงต้องละทิ้งทุกอย่างที่เคยชอบ ทีวี อนิเมะ การ์ตูน เปลี่ยนมาเป็ เรียน เรียน และก็ เรียน จนไม่แน่ว่าบางทีเธออาจจะลืมไปแล้วก็ได้ว่าเมื่อก่อนเธอนั้นเคยชอบและหลงไหลในสิ่งเ่าั้มากขนาดไหน
กลับมาที่ปัจจุบัน
“นั่นแหละที่ฉันคือสิ่งที่ฉันอยากจะบอก เห็นไหมล่ะว่าเธอกับลูกสาวเหมือนกันขนาดไหน อย่าไปถือสาลูกสาวฉันเลยนะ-- อะเอ๊ะ!!”
ผอ.ประเสริฐหันหน้ากลับมาก็ถึงสะดุ้งโหยง เมื่อเห็นตูนที่กำลังนอนหลับน้ำลายยืดไปไม่รู้ั้แ่เมื่อไหร่
“นี่เธอ... ได้ฟังที่ฉันพูดบ้างไหมเนี่ย!!!”
“คะ-ครับ!!! เข้าใจแล้วครับ!! อยากได้ถั่วเซียนใช่ไหมครับ!? เดี๋ยวผมจะรีบไปหามาให้!!”
เฮ้อ~ คิดถูกไหมเนี่ยที่ฝากให้หมอนี่ดูแลลูกสาว...
“ช่างมันเถอะ... เอาเป็ว่ารีบ ๆ คืนดีกันให้เรียบร้อนก็แล้วกัน นี่มันก็เย็นมากแล้วล่ะ ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้วก็กลับบ้านได้แล้วล่ะ”
“ขอบคุณมากครับ!!”
ทว่าภารกิจของเขายังไม่เสร็จ ตูนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกดโทรออกหาเพียงดาว
ตรู๊ดดดด.... แกร่ก!
[มีอะไร...]
[เธออยู่ไหนน่ะ มาเจอกันหน่อยสิ]
[ฉันยังไม่ว่างตอนนี้ เดี๋ยวเสร็จแล้วไปเจอกันที่หน้าโรงเรียน]
[โอเคะ-] ไม่ทันพูดจบอีกฝ่ายก็วางหูไปซะก่อน
หนอยยย...! ยัยนี่กวนประสาทชะมัด แต่ช่างมัน ใจเย็นเข้าไว้ตูน ใจเย็นเข้าไว้... ทำเพื่อชมรม…. ทำเพื่อชมรม….
ตูนสงบสติอารมณ์ได้ก็เดินออกไปที่หน้าโรงเรียนตามนัด เขายืนรออยู่ตรงนั้นประมาณสิบนาที เพียงดาวก็เดินออกมา
“ไงดาว ทำงานเสร็จแล้วเหรอ”
เธอไม่พูดอะไรและทำท่าทางเคอะเขินเล็กน้อย
“ฉะ-ฉันขอโทษนะที่โมโหใส่นายเมื่อวาน และก็ที่จู่ ๆ ก็เดินออกมาแบบนั้น....”
“อ้อ! ไม่เป็ไรหรอก ทำงานเสร็จแล้วใช่ไหม เราไปหาซื้อฟิกเกอร์เซล่ามูนกันเถอะ”
เธอสะดุ้งโหยงขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำว่าเซล่ามูน
“ทะ-ทำไมต้องเซล่ามูน...?”
“ก็เธอชอบไม่ใช่เหรอไง... ป่ะ เราไปกันเถอะ อย่าเสียเวลาเลย”
“เดี๋ยวก่อนสิแล้วนายจะไปหาซื้อที่ไหน!? แล้วนายรู้ได้ไงว่าฉันชอบ!!?”
“ฉันมีฮาคิสังเกตุน่ะ เดิน ๆ ไปเดี๋ยวก็เจอเองแหละ ไปกันเถอะ!”
ทุกอย่างเหมือนจะไปได้ด้วยดี ตูนและพลอยกลับมาคืนดีกันได้ แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะก้าวเท้าออกจากโรงเรียน ก็ได้มีเสียงท่อของมอเตอร์ไซค์หลายสิบคันดังไล่เข้ามา และแก๊งซิ่งพวกนั้นก็ได้มาจอดรถกันระเกะระกะหน้าโรงเรียน จากนั้นพวกมันก็ลงจากรถและเริ่มก่อความวุ่นวายให้กับนักเรียนที่เดินผ่านไปมา พวกมันเริ่มไถเงิน ทำร้ายคนไม่มีทางสู้อย่างไม่มีเหตุผล เข้าไปทำอานาจารและลวนลามผู้หญิงอย่างหน้าตาเฉยโดยไม่แคร์สายตาคนรอบข้าง
ตูนที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็เดินตรงดิ่งเข้าไปหาพวกมันทันที
“หือ? ฮ่า ๆ ๆ อะไรวะไอ่เปี๊ยกนี่ เอาเงินมาให้พี่ ๆ เหรอ ขอบใจมากนะ พอจะมีสักสามร้อยไห-”
ผลัวะ!!!!!
ไม่ได้คำตอบแต่ได้กำปั้นกลับไปแทน เมื่อรู้ตัวว่าพวกตัวเองโดนเล่น พวกมันก็เริ่มมองมาที่เด็กหนุ่มร่างเล็กเป็สายตาเดียวกัน
“ดาว ถอยไปห่าง ๆ แล้วเรียกตำรวจกับรถพยาบาลให้ที”
“นี่นาย... จะสู้งั้นเหรอ... แต่พวกมันมีเกือบยี่สิบคนเลยนะ....”
ดูเหมือนว่าตูนจะไม่ฟังอะไรแล้ว เพราะเขาเป็คนที่เกลียดพวกนักเลงและอันธพาลมากจนลึกเข้าไปถึงข้างในกระดูกดำ
พวกแก๊งซิ่งวิ่งกรูกันเข้าไปรุมเด็กหนุ่มร่างเล็กตรงหน้าโดยไม่แครร์ว่าคนรอบข้างจะโดนลูกหลงไปด้วย แต่ทันทีที่พวกมันวิ่งเข้าไป ก็โดนต่อยกระเด็นออกมานอนนิ่งกับพื้นทุกราย
“อะ-ไอ่เตี้ยนี่มันอะไรของมันวะ!!? โยกไปโยกมาต่อยไม่โดนเลยxัสเอ้ย!!”
ตูนเก็บคองอเข่าโยกไปมาซ้ายขวาและปล่อยหมัดออกไปใส่พวกแก๊งซิ่งน็อคภายในหมัดเดียว เรียกได้ว่า หนึ่งหมัดต่อหนึ่งคน
“วัน ๆ พวกแกคงจะทำแต่เื่เลว ๆ จนอาจจะไม่รู้ก็ได้ แต่ฉันจะบอกให้เอาบุญละกัน เทคนิคนี้เขากันเรียกว่า เดมซี่โรล ไงล่ะไอ่พวกโง่” (อิปโป : ก้าวแรกสู่สังเวียน)
ไม่ใช่เป็เพียงแค่เทคนิคที่มีอยู่ในการ์ตูน แต่ในชีวิตจริง ก็มีนักมวยระดับโลกอย่าง แจ็ค เดมพ์ซี่ย์ และ ไมค์ไทสัน หรือ ไอรอน ไมค์ ก็เลือกใช้เทคนิคนี้กันในเวทีระดับโลก
เพียงดาวที่ดูอยู่ห่าง ๆ ก็ได้โทรเรียกตำรวจและรถพยายาบาลไปตามที่ตูนบอกเรียบร้อย ขณะนั้นเองก็ได้มีเด็กหนุ่มร่างใหญ่คนหนึ่งเดินเข้ามาประกบข้างในจณะที่เธอไม่รู้ตัว
“ฮ่า ๆ ๆ ไม่ได้มาซะนาน ไม่เปลี่ยนไปเลยนะโรงเรียนนี้ ยังน่าสนุกเหมือนเดิม”
เพียงดาวมองไปที่เ้าของเสียงนั่น ฉับพลันดวงตาทั้ง 2 ของเธอก็เบิกกว้างขึ้นมาด้วยความใกลัวทันทีเมื่อเห็นหน้าของชายคนนั้น
“ไม้เหรอ... แกมาทำอะไรที่นี่”
“ฮ่า ๆ ๆ ไม่เจอกันนานเลยนะดาว คงสบายดีละสิท่า ไม่ต้องห่วง... เดี๋ยวฉันจะไปเก็บไอ่เปี๊ยกนั่นที่กำลังเล่นกับลูกน้องฉันก่อน และต่อไปก็เป็คิวของเธอ จากนั้นก็จบด้วยไอ่เxี้ยสิงห์”
ไม้ เด็กหนุ่มร่างใหญ่เป็หัวหน้าของแก๊งซิ่งกลุ่มนี้ กลุ่มที่รวมเด็กเสเพลทั้งหมดเอาไว้ด้วยกัน เขาเดินตรงไปที่เด็กหนุ่มร่างเล็กตรงหน้าที่กำลังซัดลูกน้องของเขาล่วงไปทีละคน
“ฮ่า ๆ เ้าเปี๊ยก แกใช้ได้นี่หว่า! มาเล่นกันซักหน่อยดีกว่า--”
ผัวะ!! ผัวะ!! ผัวะ!! ผัวะ!! ผัวะ!! ผัวะ!! ผัวะ!! ผัวะ!! ผัวะ!! ผัวะ!! ผัวะ!! ผัวะ!! ผัวะ!!
ฮุคซ้ายฮุคขวาสลับกันไปมาอย่าต่อเนื่องด้วยกำปั้นล้วน ๆ ไม่มีอะไรผสม ตูนไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัวเพราะอยากรีบจบเื่ให้ไวที่สุด หมัดของเขาเข้าไปที่หน้าของอีกฝ่ายไม่รู้เท่าไหร่แต่มากกว่าสิบแน่นอน จากนั้นเขาก็ได้เสริมแรงทั้งหมดเข้าไปที่หมัดสุดท้ายเพื่อหวังปิดฉาก แต่เขากลับคิดผิดถนัด เด็กหนุ่มร่างใหญ่ตรงหน้ากลับยิ้มเยาะออกมาซะอย่างงั้น
“หมดแล้วเหรอ... อะไรกัน โรงเรียนนี้มาตรฐานตกหรือไง ทำไมถึงปล่อยให้ไอ่เด็กหมัดเบาหวิวเหมือนปุยนุ่นนี่เข้ามาได้... กระจอก... กระจอกมาก... กระจอกมาก!!!!”
อีกฝ่ายได้ะเิความโกรธออกมาพร้อมกับเหวี่ยงหมัดอันใหญ่ั์เข้าไปที่ลำตัวของร่างเล็กตรงหน้า ทว่าตูนสามารถป้องกันไว้ได้ทัน แต่ถึงจะกันได้ทันมันก็ยังคงแรงอยู่ดี เขาตัวลอยขึ้นมาและปลิวออกไปหลายเมตรจากจุดที่ยืนอยู่
“กระจอก... กระจอก! ไปเรียกไอ่สิงห์มา! กุกับมันมีเื่ต้องสะสางกัน! ไปเรียกมันมา!!”
เพียงดาวรีบวิ่งเข้ามาดูอาการของตูนก็พบว่าตูนนั้นไม่เป็ไรมาก เพียงแต่แขนทั้งสองข้างของเขาที่รับหมัดของไม้เข้าไปเต็ม ๆ เกิดอาการชาและกำลังสั่นไม่หยุด
“หลบไปดาว ฉันยังไม่หมดธุระกับไอ่เปี๊ยกนี่ ฉันจะไม่เตือนอีกเป็ครั้งที่สอง...” มันพูดพร้อมกับจ้องมองลงมาด้วยสายตาที่้าจะฆ่าจริง ๆ
เพียงดาวจ้องกลับไปที่อีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว เอาตัวเข้ามาบังไว้พยายามที่จะปกป้องตูนถึงแม้รู้ว่าตัวเองจะทำอะไรได้ไม่มากก็ตาม
“งั้นเหรอ... งั้นก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็อย่ามาโทษฉันละกัน ถือว่าฉันเตือนแล้วนะ ผอ.คงได้อยู่คนเดียวแล้วล่ะ”
มันกำหมัดแน่นและชูขึ้นมาตั้งใจจะต่อยลงไปที่เธอจริง ๆ อย่างไม่ลังเล ทว่าไม่ทันจะได้ลงมือ เสียงไซเรนของรถตำรวจและรถพยาบาลก็ดังตีคู่กันมา ทำให้ลูกน้องในแก๊งซิ่งต้องมาเกลี่ยกล่อมหัวหน้าจนพวกมันยอมถอยไปในที่สุด
“โชคดีไปนะดาว แต่ฉันจะไม่หยุดแน่ จนกว่าจะได้ล้างแค้นกับสิ่งที่ไอ่เxี้ยสิงห์ได้ทำกับฉันไว้” และพวกมันก็ได้ซิ่งรถกันออกไป
ไม่นานจากนั้น เคและไบรท์ที่พึ่งทำกิจกรรมชมรมเสร็จก็ได้วิ่งมาหน้าโรงเรียนและได้เจอกับตูนที่อยู่ในสภาพไม่ค่อยสู้ดีนัก
“มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ยตูน ไอ่พวกแก๊งซิ่งพวกนี้เป็ใคร” เคถามออกมาพลางกวาดสายตามองไปที่แก๊งซิ่งคนอื่น ๆ ที่นอนระเนระนาดอยู่บนพื้น
“ฮ่า ๆ เ้าตัวเล็ก โดนเล่นซะยับเลย นายไม่ควรประมาทคู่ต่อสู้แบบนั้นนะ”
“...ไม่ได้ประมาท”
“หืม...?”
“ฉันไม่ได้ประมาทเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ไอ่เ้านั่นมันโคตรแข็งแกร่งเลยต่างหาก...”
เคและไบรท์ต่างก็อึ้งไปทันทีเมื่อจู่ ๆ ก็มีคนที่แข็งแกร่งที่ขนาดตูนยังทำอะไรไม่ได้โผล่ขึ้นมา แถมยังเอาแต่ถามหาถึงคนที่ชื่อสิงห์อย่างเดียวอีกต่างหาก ไอ่สิงห์มันเป็ใคร!? ไอ่ไม้นี่มันโคตรโรคโรคจิตใส่หมดไม่สนเด็กหรือผู้ใหญ่ ชายหรือผู้หญิง ตูนจะสู้กับคนที่แข็งแกร่งขนาดนี้ได้ยังไง โปรดติดตามตอนต่อไป
1K
