ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่ 83 ความรู้สึกของซูเหยียนถึงขีดสุด

     “ซูเหยียน ถ้าเธอเจอยัยนั่นครั้งหน้า เธอต้องบอกเขาไปนะว่าเขาป่วย”

     เย่จื่อเฉินยกมือขึ้นชี้นิ้วตามหลังรถเต่าคันนั้นไปซูเหยียนดึงมือเขาลงแล้วพูดขึ้น

     “พอแล้วน่า เลิกโมโหเขาได้แล้ว”

     “ฉันโมโหยัยนั่นซะที่ไหนเล่า” เย่จื่อเฉินส่ายหน้าพร้อมถอนหายใจพูดขึ้น “เธอป่วยจริงๆ”

     “ฮะ?”

     ดวงตาซูเหยียนฉายแววประหลาดใจ แต่พอคิดดูแล้วปู่ของเธอก็ได้เย่จื่อเฉินช่วยเอาไว้เหมือนกันบางทีเขาอาจจะเห็นอะไรก็ได้

     “ป่วยเป็นอะไรเหรอ?”

     “เป็นโรคประสาท!” เย่จื่อเฉินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

     พรูดดด!

     ซูเหยียนอดขำไม่ได้ ก่อนจะยกมือขึ้นตีเขาเล็กน้อยแล้วพูดขึ้น

     “อย่าว่าคนอื่นแบบนั้น”

     “ฮ่าฮ่าฮ่า ผู้หญิงคนนั้นอวดเก่งเกินไป บ้านยัยนั่นทำอะไรเหรอถึงได้พูดกับเธอแบบนั้นคงไม่ได้เป็นลูกหลานพระเจ้าบ้านไหนหรอกนะ”

     เย่จื่อเฉินหัวเราะร่า ซูเหยียนเพียงหัวเราะเบาๆ ก่อนจะส่ายหน้าพูด

     “ไม่ใช่หรอก เธอก็เป็นเพื่อนตอนมอปลายของฉันนี่แหละ ฐานะทางบ้านก็อาจจะไม่ได้แย่หรอก”

     “แล้วยังกล้าพูดกับเธอแบบนั้นอีกเหรอ? ยัยนั่นต้องเป็นโรคประสาทแน่นอน”

     เย่จื่อเฉินถึงกับอึ้ง รู้ไหมว่าซูเหยียนเป็นใคร

     พ่อเป็นผู้พัน ปู่เป็นหัวหน้าทหาร

     ลูกหลานทหารเต็มตัว

     แถมซูฉีหลงยังเป็นหัวเรือใหญ่ทางธุรกิจอีกด้วยอยู่ภายใต้อำนาจของครอบครัวผู้มีอิทธิพลแบบนี้เกาซ่างยังจะกล้าพูดจาคลุมเครือกับซูเหยียนอีก

     ถ้าไม่โง่ก็คงประสาทจริงๆ

     “เธอไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับฉันไง”

     ซูเหยียนหัวเราะเบาๆ เย่จื่อเฉินก็เข้าใจในทันที

     จากนิสัยถ่อมตัวของซูเหยียนก็เป็นเรื่องปกติที่อีกฝ่ายจะไม่รู้แต่ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงคุณชายไป๋อะไรนั่นขึ้นมา

     “คุณชายไป๋เป็นอะไรกับเธอ?”

     “นักเรียนธรรมดานี่แหละ แค่ตอนมอปลายเขาคิดจะจีบฉันน่ะ” ซูเหยียนเม้มปากรีบอธิบาย “เขาเป็นแค่นักเรียนธรรมดาจริงๆนะ”

     “โอเค ฉันเชื่อเธอ”

     เอื้อมมือไปลูบผมของเจ้าตัว ใบหน้าของซูเหยียนขึ้นสีแดงเธอรู้สึกสนุกมากเวลาที่ได้อยู่กับเย่จื่อเฉิน แถมในใจของเธอก็ยังรู้สึกอยู่รางๆ ว่าตำแหน่งของเขาไม่สามารถสั่นคลอนได้แล้ว

     แต่จิตใต้สำนึกของเธอ เธอยังคงต่อต้านอยู่เล็กน้อย

     จุดที่ต่อต้านนั้นก็คือเซี่ยเขอเข่อ

     ในฐานะที่ทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทกัน เธอรู้ดีว่าที่จริงแล้วเซี่ยเขอเข่อก็รู้สึกหวั่นไหวกับเย่จื่อเฉินแล้วเหมือนกันเธอไม่ต้องการแก่งแย่งกับเซี่ยเขอเข่อ แต่ก็ไม่อยากยอมแพ้เหมือนกัน

     “เย่จื่อเฉิน ฉันมีอะไรอยากถามนายหน่อย” ซูเหยียนกัดริมฝีปากแล้วพูด “นายรู้หรือเปล่าว่าเซี่ยเขอเข่อชอบนาย?”

     เย่จื่อเฉินตะลึง มองสีหน้าที่หนักใจของซูเหยียน

     แบบนี้มันกะทันหันเกินไปแล้ว ไม่ให้โอกาสเขาได้ตอบอะไรเลยด้วยซ้ำ

     ที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือ เขาไม่คิดว่าซูเหยียนจะถามออกมาตรงๆ แบบนี้

     ตอนนี้ระดับความรู้สึกของทั้งคู่อยู่ที่ 499 มีความเป็นไปได้ว่าเชือกจะขาดสะบั้นลงอีกครั้งถ้าหากไม่ถึง 500 ที่ขึ้นไปเป็นระดับคนรัก

     แสดงให้เห็นว่า คำตอบของเขาในตอนนี้นั้นสำคัญมาก

     “รู้”

     หลังจากที่สู้กับความคิดตัวเองอยู่นับครั้งไม่ถ้วน เย่จื่อเฉินก็เลือกที่จะพูดความจริง

     สิ้นเสียง เขาก็เตรียมตัวรับข้อความว่าด้ายแดงได้ขาดสะบั้นลงแล้ว

     แต่ว่า…

     ไม่มี!

     ด้ายแดงไม่ได้ขาด

     ฟู่~

     เย่จื่อเฉินพรูลมหายใจยาว เมื่อครู่นี้เสี่ยงอันตรายมากจริงๆ

     เขาเงยหน้าขึ้นลอบมองซูเหยียน ก็เห็นว่าสีหน้าของเธอไม่ได้เอะใจอะไรกับคำตอบเมื่อครู่นี้เลยสักนิด

      ที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือ เธอได้เอ่ยปากพูดขึ้นอีกครั้ง

     “แล้วนายรู้หรือเปล่าว่าฉันชอบนาย?”

     “รู้”

     “แล้วนายชอบฉันไหม?”

     “ชอบ”

     ทันใดนั้น รอยยิ้มที่ทำให้ดอกไม้นับร้อยต้องก้มหัวให้ก็ได้เบ่งบานขึ้นบนใบหน้าของซูเหยียนที่ยืนอยู่ด้านข้างพร้อมกับโถมตัวเข้าใส่อ้อมกอดของเย่จื่อเฉิน

     ติ๊ง!

      ระดับความรู้สึกดีของคุณกับซูเหยียนเพิ่มขึ้นมา1 ระดับความรู้สึกดีปัจจุบันอยู่ที่ 500

     ระดับความรู้สึกดีก้าวหน้า

      ยืนยันความสัมพันธ์แบบคนรักของทั้งสองฝ่าย

     หัวใจของเย่จื่อเฉินสั่นไหวเมื่อได้รับการแจ้งเตือนนี้

     ความสัมพันธ์ก้าวหน้าแล้ว

     หนึ่งคะแนนที่ขวางกั้นระหว่างพวกเขาสองคนมาตลอดนั้น ก็ได้เพิ่มขึ้นผ่านคำถามไม่กี่ข้อนี้

     ซูเหยียนกอดเย่จื่อเฉินแน่น ซบหัวลงกับอกของเขา

     หลายวันมานี้เธอเก็บกดมากจริงๆ

     ตั้งแต่ที่เขาพนันกับพ่อของเธอในวันนั้น นาทีนั้นเงาของเขาก็ได้ประทับแนบแน่นลงในห้องหัวใจของเธอ ลบยังไงก็ลบไม่ออก

     แต่เธอกลับเอาแต่ห่วงหน้าพะวงหลังอยู่กับเรื่องของเซี่ยเขอเข่อ

     เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเป็นบ้า

     จนกระทั่งเมื่อครู่นี้ที่เขาพูดออกมาเองว่าชอบ

     เธอถึงได้รู้สึกว่าทุกอย่างนี้มันไม่ได้สำคัญเลย

     ไม่ว่าใครจะชอบเขา ไม่ว่าข้างกายเขาจะมีใครอีก

     ขอเพียงแค่เขาชอบเธอขอเพียงแค่ในใจของเขามีพื้นที่ของเธออยู่ก็เพียงพอแล้ว

     เนิ่นนาน กว่าซูเหยียนจะผละออกจากอ้อมกอดของเย่จื่อเฉิน

     “ขอบอกไว้เลยนะ นายอย่าได้ใจไป เพราะเขอเข่อเป็นเพื่อนสนิทฉันฉันถึงได้...ถึงยังไงก็แล้วแต่ถ้าต่อไปนี้นายกล้ารังแกฉันล่ะก็ ฉันจะให้พี่ชายฉันมาตีนาย”

     “น้อมรับคำสั่ง”

     เย่จื่อเฉินกลับมาที่โรงพยาบาลพร้อมกับซูเหยียนเย่หรงที่นั่งอยู่ในห้องหน้าตาถมึงทึงจนน่ากลัว

     “แม่”

     “ลูกหนีออกไปทำอะไรบ้าบอที่ไหนอีก ช่วยอยู่โรงพยาบาลดีๆ จะได้ไหม”

     “ผม…”

     เย่จื่อเฉินอึกอักพูดไม่ออก ในตอนนั้นเองเย่หรงก็เห็นมือของกซูเหยียนกับเย่จื่อเฉินที่จับกันแน่น

     “แม่หนูคนนี้…”

     “คุณป้าคะ หนูเป็นเพื่อนที่มหาลัยของเย่จื่อเฉินค่ะ”

     ซูเหยียนหน้าแดงใจเต้นเหมือนกับกวางน้อย พอเห็นสีหน้าของเย่หรงเย่จื่อเฉินก็รู้แล้วว่าไม่สามารถปิดบังอะไรได้ จึงพยักหน้ารับ

     “แม่ครับ แม่อยากเห็นลูกสะใภ้มาตลอดไม่ใช่เหรอครับ คนนี้ไง”

     “เย่จื่อเฉิน…”

     ซูเหยียนกระตุกมือของเย่จื่อเฉิน หน้าแดงไปจนถึงกกหู

     พอได้ยินคำว่าลูกสะใภ้ รอยยิ้มบนใบหน้าของเย่หรงก็แย้มกว้างขึ้นเธอรีบเข้าไปหาซูเหยียน แล้วหันไปดุเย่จื่อเฉิน

     “รีบไปล้างแผลกับหมอหวงซะ หมอหวงมาตั้งหลายรอบแล้ว”

     “เข้าใจแล้วครับ”

     เมื่อส่งสายตาเป็นเชิงบอกให้ซูเหยียนสบายใจแล้วเย่จื่อเฉินจึงถอยหลังเดินออกไปจากห้อง แต่พอมาถึงห้องทำงานของหมอหวง อยู่ดีๆ ก็เกิดปวดหัวจี๊ดขึ้นมา

     พวกเธอสองคนมีด้ายแดงทั้งคู่

     แต่เขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าด้ายแดงมันออกมาได้ยังไง

     เย่จื่อเฉินยืนลังเลอยู่หน้าประตูห้องทำงานอยู่นาน ไม่เข้าไปสักทีแต่จู่ๆ ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกมาจากด้านใน

     “เย่จื่อเฉิน”

     “หวัดดี หมอหวง”

     เมื่อมาถึงห้องทำงานของหมอหวง เย่จื่อเฉินที่เคยกินยาปรับพลังกายมาแล้วย่อมมีสมรรถภาพทางกายดีกว่าคนปกติ

     ถึงจะเป็นบาดแผลจากกระสุนปืน แต่ก็เกือบหายดีเป็นปกติหลังจากที่พักฟื้นเพียงแค่ไม่กี่วัน

     หลังจากที่พันแผลให้เย่จื่อเฉินเรียบร้อยแล้วหวงเซิงเหม่ยก็เอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว

     “ฟื้นตัวเร็วดี คุณน่าจะทำเรื่องขอออกจากโรงพยาบาลได้แล้วล่ะ”

     โอ๊ะ

     น้ำเสียงของหวงเซิงเหม่ยไม่ได้แตกต่างจากเดิมมากนัก แต่พอมาคิดดูเย่จื่อเฉินก็เข้าใจทันที

     ระดับความรู้สึกดีจากด้ายแดงของทั้งคู่เพิ่งจะสิบคะแนนเท่านั้น

     ซึ่งที่จริงก็ไม่ได้มีอะไรแตกต่างจากเดิม

     “ขอบคุณหมอหวงมากนะครับที่ดูแล”

     “เกรงใจเกินไปแล้ว ว่าแต่เมื่อไรคุณจะช่วยรักษาขาให้น้องชายฉัน” หวงเซิงเหม่ยเงยหน้าขึ้น ในใจของเธอน้องชายยังสำคัญที่สุดเสมอ

     “เรื่องนี้ต้องรอก่อน”

     “นานแค่ไหน”

     “ถึงเวลาผมจะไปหาหมอเอง” เย่จื่อเฉินตอบอย่างคลุมเครือเขาก็ไม่รู้แน่ชัดเหมือนกันว่าเมื่อไรถึงจะเก็บสะสมพลังปราณนั้นได้มากพอ

     “โอเค” หวงเซิงเหม่ยยิ้มเล็กน้อยหลังจากที่ดวงตาคู่สวยกวาดมองทั่วตัวของเย่จื่อเฉิน เธอกัดริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น “เอ่อ คุณมี…”

     ติ๊ง!

      ในตอนที่เย่จื่อเฉินกำลังจะพูดนั้น โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

      “เดี๋ยวก่อนนะครับ”