“ไนน์ อาทิตย์หน้าว่างไหม อยากทำงานเสริมหรือเปล่า” นงนุชถามลูกสาวเมื่อเห็นเธอกลับมาถึงบ้าน
“งานอะไรเหรอคะ”
“พี่เลี้ยงเด็กน่ะ พอดีเ้านายแม่กำลังท้องโตใกล้คลอดลูกคนที่สามแล้ว เลย้ามีพี่เลี้ยงคอยช่วยดูเด็ก ๆ อีกสองคน วัยกำลังซุกซนเลย”
“ตอนกลางวันหนูมีทำพาร์ตไทม์สองที่อยู่แล้วค่ะ ตอนเย็นก็ต้องไปซ้อมทุกวัน ไม่มีเวลาเลย”
“โอ๊ย ก็ลาออกซะสิ พาร์ตไทม์ชั่วโมงละสี่สิบบาทเอง เ้านายแม่ให้เยอะกว่านั้นอีก แถมทำแค่ตอนเช้าด้วย ตกเย็นมาสามีเขาก็เลิกงานมาช่วยเลี้ยง เขาอยากได้พี่เลี้ยงที่รู้ภาษาอังกฤษน่ะ”
นงนุชเป็แม่ครัวในบ้านเศรษฐีมานาน เธอจะกลับมานอนที่บ้านตัวเองแล้วตื่นแต่เช้าไปทำกับข้าวให้เ้านายแล้วกลับบ้านมาหลังล้างจานมื้อเย็นที่บ้านเ้านายเสร็จ บางวันถ้ามีแขกมากินข้าวบ้านเ้านายหลายคนจนดึกเธอจะอยู่ค้างคืนที่นั่นเลย
“งั้นหนูขอไปทำด้วยนะแม่ เดี๋ยวไปลาออกจากพาร์ตไทม์ทั้งสองที่เลย”
“ดีมาก พรุ่งนี้แม่จะไปบอกคุณแพรววนิตให้”
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา นงนุชพาณัฐธิดาไปแนะนำตัวกับเ้านายในตอนเช้า หลังเห็นทั้งคู่เดินลงมาจากห้องนอนพร้อมกับเด็ก ๆ
“ป้าพาพี่เลี้ยงมาแล้วนะคะ เป็ลูกสาวของป้าเอง”
“สวัสดีค่ะคุณแพรววนิต คุณธาวิน หนูชื่อไนน์ค่ะ” เธอยกมือไหว้คนทั้งคู่
“สวัสดีจ้ะ เรียกพวกพี่ว่าพี่ก็ได้ ส่วนนี่ลูกพี่เอง คนโตชื่อพุฒิอายุห้าขวบ ส่วนคนเล็กชื่อพีอายุสามขวบ สวัสดีพี่เขาสิลูก” แพรววนิตก้มลงบอกลูกชายทั้งสอง
“สวัสดีก๊าบ” เด็ก ๆ ยกมือไหว้พี่เลี้ยงคนใหม่พร้อมกันเสียงดังฟังไม่ชัด
“ยินดีต้อนรับครับ ขาดเหลืออะไรก็บอกได้เลยนะครับ” ธาวินบอกอย่างใจดี
“ขอบคุณค่ะ”
“มากินข้าวด้วยกันไหมคะ” แพรววนิตเอ่ยชวนณัฐธิดา
เธอรู้สึกเอ็นดูความขยันของเด็กคนนี้ที่นงนุชเล่าให้ฟังเมื่ออาทิตย์ก่อน จึงตอบตกลงให้พามาทำงาน อย่างน้อยก็คนกันเอง ไว้ใจได้ในระกับหนึ่ง
“ขอบคุณค่ะพี่แพรว” ณัฐธิดารู้สึกดีใจที่มีเ้านายใจดีทั้งสองคน
มื้อเช้าบนโต๊ะอาหารณัฐธิดาทำความรู้จักกับเ้าของบ้านอีกสองคนคือธนากรที่เป็ประมุขของบ้าน และพราวลดา ภรรยาของเขา
ณัฐธิดาค่อย ๆ ตีสนิทเด็ก ๆ ด้วยการตักอาหารให้บ้าง ชวนคุยเป็ภาษาอังกฤษที่จำเป็บนโต๊ะกินข้าวบ้าง เด็กทั้งสองพอมีพื้นฐานอยู่แล้วเลยคุยตอบได้บ้างโดยเฉพาะคนโตที่พูดได้ไฟแล่บ
หลังจบมื้ออาหารพราวลดากับธนากรก็ออกไปทำงานพร้อมกัน ปัจจุบันพราวลดาเปิดร้านทำเล็บในตึกกวดวิชาของธนากรแล้ว กิจการรุ่งเรืองคิวแน่นทุกวันจนต้องรับสมัครพนักงานเพิ่มเกือบสิบคน เพราะบรรดาคุณแม่แวะเข้าไปทำสวยระหว่างรอลูกเลิกเรียนพิเศษ
ส่วนแพรววนิตลาออกมาเป็แม่บ้านเต็มตัวเพราะธาวินอยากให้ลูกชายทั้งสองซึมซับนิสัยขี้อ้อนน่ารักจากแม่
“พ่อไปทำงานแล้วนะครับ” ธาวินย่อตัวลงหอมแก้มลูก ๆ แล้วยืนขึ้นหันไปมองภรรยา
“เจอกันตอนเย็นนะคะ” แพรววนิตเขย่งเท้าจูบแก้มสาก
“ไม่เอาที่แก้มสิ”
“เด็ก ๆ มองอยู่นะคะ”
“ใครอยากกินหนม ๆ พาพี่ไนน์ไปซื้อร้านปากซอยหน่อย พ่อให้ร้อยหนึ่ง” เขาควักกระเป๋าตังค์แล้วหยิบธนบัตรใบสีแดงให้ลูก
“ขอบคุณก๊าบ” พุฒิรีบรับมาแล้ววิ่งจูงมือพี่เลี้ยงสาวออกจากบ้านทันที
“กินให้หมดแล้วค่อยกลับมานะ ไม่ต้องรีบ” ธาวินะโไล่หลัง
“พี่วิน เ้าเล่ห์จริง ๆ” แพรววนิตทุบอกแกร่งเสียงดัง
“อีกสองสัปดาห์แพรวก็คลอดแล้ว หลังจากนั้นพี่ก็จะอดยาว ตอนนี้ต้องตักตวงให้เต็มที่ไหน ๆ เราก็จ้างพี่เลี้ยงมาแล้ว”
“ไหนว่าจะไปทำงานแล้วไงคะ แบบนี้เดี๋ยวก็ไปสายหรอก”
“พี่ขอสักสิบนาที ลูก ๆ คงยังไม่กลับมาหรอก”
“ว้าย” ร่างบางถูกอุ้มขึ้นสู่อ้อมแขนแกร่ง
“ไปเข้าห้องน้ำกัน”
ธาวินเดินไปหยุดยืนหน้าห้องน้ำชั้นหนึ่งในบ้าน สั่งให้แพรววนิตเปิดประตูและล็อกกลอนให้เรียบร้อยก่อนจะวางเธอลงบนฝาชักโครก
คนข้างล่างรู้หน้าที่ทันที มือเล็กรูดซิปกางเกงแล้วควักแก่นกายที่ยังอ่อนตัวอยู่ออกมา
ตอนท้องอ่อน ๆ เขาไม่กล้าร่วมรักกับเธอเลยเอาแต่ให้เธอใช้ปากช่วยแทบทุกวัน หลังจากพ้น่สามเดือนแรกไปแล้วจึงมีเซ็กซ์กันได้แต่เขาทำเบากว่าปกติมาก กว่าจะกลับมากระแทกเธอแรง ๆ อีกทีก็หลังคลอดไปเกือบปี
ริมฝีปากบางแลบลิ้นเลียส่วนหัวและใช้มือสาวเข้าออกตรงส่วนโคนไปด้วยทำให้แก่นกายอวบค่อย ๆ แข็งชันขึ้นทีละน้อย ปากเล็กอ้าครอบเข้าไปครึ่งลำยาว ใช้ลิ้นนุ่มตวัดเลียตัวตนของเขาขณะอมไว้ในโพรงปากอุ่นชื้น
เธอรูดปากออกช้า ๆ พร้อมกับดูดดึงจนเกิดเสียงดังจ๊วบ มองสบตาคนข้างบนที่กำลังขบกรามแน่นอย่างยั่วยวน
“ไม่มีเวลาแล้ว พี่ขอเอาปากเลยนะ”
ฝ่ามือหนาทั้งสองรีบตรึงศีรษะเล็กไว้มั่นแล้วขยับเอวสอบเข้าออกอย่างรวดเร็ว
“อ้อก ๆๆ” มือเล็กลูบไล้ต้นขากำยำผ่านเนื้อผ้า ท่านี้มักจะเป็กิจวัตรประจำวัน่เช้า ๆ หลังตื่นนอน เพราะพวกเขายังอาบน้ำด้วยกันทุกวันจึงใช้เวลาจู๋จี๋กันในห้องน้ำก่อนลูกตื่นนอน
“ซี้ด เสียวมาก”
เขารวบผมเธอไว้ในกำมือ บังคับจังหวะให้ศีรษะเล็กขยับสวนทางกับเอวสอบ เกิดเสียงน่าอายภายในโพรงปากนุ่มนิ่มดังสะท้อนไปทั่วห้องน้ำ เขายังขยับโยกอยู่หลายครั้งจนผ่านไปเกือบสิบนาที
“อา จะเสร็จแล้ว”
แพรววนิตทำอะไรไม่ได้นอกจากอ้าปากให้กว้างที่สุดรองรับความใหญ่โตของสามี เธอไม่เคยเบื่อเลยที่ต้องทำแบบนี้แทบทุกวัน หญิงสาวรู้ดีว่าถ้าสอดใส่ช่องทางรักเขาจะต้องใช้เวลานานกว่าจะเสร็จ เพราะต้องควบคุมตัวเองไม่ให้เผลอใช้แรงถาโถมเข้าใส่เธอเหมือนตอนยังไม่ท้อง ขนาดแต่งงานกันมาหกปีแล้ว สามีก็ยังใส่ใจเธอทุกเื่เสมอทำให้เธอหลงรักในความอ่อนโยนของเขาเข้าไปอีก
ยิ่งเวลากระชั้นก็ยิ่งทำให้ธาวินมีอารมณ์พุ่งสูง ร่างหนาเครียดเกร็ง กล้ามเนื้อหน้าท้องหดตัวเมื่อความอดทนใกล้มาถึงจุดสิ้นจุด เขาดึงใบหน้าสวยให้เงยขึ้น มองปากเล็กที่อ้ากว้างกลืนกินตัวตนของเขาจนเต็มไปด้วยน้ำลายใส ๆ เคลือบแก่นกายใหญ่ สภาพเธอที่แก้มแดงก่ำและปรือตามองเขาด้วยความหลงใหลยิ่งทำให้หัวใจดวงโตเต้นเร็ว
สะโพกสอบรัวแก่นกายใส่ปากเล็กระลอกสุดท้าย ก่อนจะเกร็งกระตุกอย่างแรงพร้อมกับปลดปล่อยความอัดอั้นพุ่งเข้าใส่เธอจนบางส่วนไหลเยิ้มออกมุมปาก
“สงสัยวันนี้จะไปสายแล้ว” ธาวินพูดพลางถอนแก่นกายออก
แพรววนิตกลืนน้ำรักจนหมดแล้วหยิบทิชชูมาเช็ดคางที่เปื้อน
“ขอให้โดนคุณพ่อดุ”
สามีของเธอเป็รองประธานสถาบันกวดวิชาของธนากร แต่ก่อนเขามักจะทำงานหนักจนกลับบ้านดึกดื่นเป็ประจำ แต่พอแต่งงานก็เปลี่ยนไปเป็คนละคน กลับบ้านตรงเวลามากขึ้น ยิ่งั้แ่เธอท้องลูกคนแรกเขาก็ไม่ทำโอทีอีกเลย
“ปากดี ต้องโดนฟาด” มือหนาจับแก่นกายที่อ่อนตัวลงเล็กน้อยฟาดริมฝีปากบางเบา ๆ อย่างหลอกล้อ
“อื้อ”
แพรววนิตงับท่อนเอ็นเข้าปากอีกครั้ง ใช้ลิ้นตวัดไล้เลียทำความสะอาดอย่างชำนาญ ดูดชิมน้ำที่ยังเหลือค้างจนหมด
“อูย อย่าดูดแรงสิ พี่เสียวไปหมดแล้ว” เขาพลักศีรษะเธอออกเพราะไม่มีเวลาต่ออีกรอบแล้ว
“สะอาดแล้วค่ะ” แพรววนิตจูบปลายมนแล้วเก็บแก่นกายกลับเข้าไปในกางเกงสแล็กส์ รูดซิปให้เรียบร้อย
“ขอบคุณครับ เราออกไปกันเถอะ” ร่างสูงประคองเอวภรรยาขึ้นมา
เธอเดินไปส่งเขาที่ประตูแล้วโบกมือลาเหมือนทุกเช้า ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าบ้านไปนั่งรอเด็ก ๆ ที่ห้องนั่งเล่น
ตอนนี้เป็เวลาปิดเทอมของโรงเรียนอนุบาล ทั้งคู่เรียนนานาชาติใกล้บ้าน ปกติเธอเลี้ยงลูกสองคนได้สบายเพราะมีแม่บ้านคอยทำงานบ้านให้อยู่แล้ว แต่ตอนนี้เธอท้องแก่ใกล้คลอดเลยอยากหาพี่เลี้ยงมาช่วยดูแลเด็กใน่ปิดเทอม เวลาออกไปข้างนอกตอนสามีไปทำงานจะได้ช่วยกันดูแลได้ทั่วถึง