ตีหนึ่งแล้ว ฉันยังนอนไม่หลับเลย
พรุ่งนี้ฉันมีนัดดูหนังกับพี่รัชช์ค่ะ ก็เนี่ยล่ะเป็สาเหตุที่ทำให้ฉันนอนไม่หลับ มันตื่นเต้นน่ะสิคะ นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่เราไม่ได้ไปไหนด้วยกัน ตั้งสองปีแล้วสิเนาะ ั้แ่เหตุการณ์วันนั้น วันที่ฉันควรจะมีความสุข แต่มันกลับกลายเป็วันที่ฉันกับพี่รัชช์ต้องแตกหักกัน
...สองปีที่แล้ว...ฉันยังจำวันนั้นได้ดี
หลังจากที่ฉันสอบเข้าคณะนิเทศฯ มหาวิทยาลัยเดียวกันกับพี่รัชช์ได้แล้ว ฉันดีใจมาก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ คุณป๋าเองก็ดีใจมากเหมือนกันค่ะ ท่านเลยจะจัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ ให้ฉันค่ะ นอกจากเพื่อน ๆ พี่ ๆ ที่ร้าน แล้วก็พี่รัชช์กับคุณป้านี อีกคนนึงที่ฉันต้องชวนมาด้วย ก็คือ “พี่เจ” นี่ล่ะค่ะ
พี่เจเป็รุ่นพี่ที่เคยอยู่โรงเรียนเดียวกันกับฉันค่ะ และเขาเป็รุ่นพี่ในมหาวิทยาลัยที่ฉันสอบได้ค่ะ ่ 4-5 เดือนก่อนจะสอบ พี่เจได้กลับมาแนะแนวที่โรงเรียน พอรู้ว่าฉันอยากเข้าคณะเดียวกันกับฉัน เขาก็เลยช่วยหาแนวข้อสอบให้ พาไปทัวร์ที่มหาลัย แล้วยังช่วยติววิชาภาษาอังกฤษที่ฉันไม่ค่อยถนัดด้วยนะคะ จริง ๆ แล้วฉันน่ะอยากกวนให้พี่รัชช์พาไปมากกว่า แต่พักหลัง ๆ พี่รัชช์เรียนหนักมากเลยค่ะ แถมยังไม่ทำงานพิเศษกับอาจารย์และสอนพิเศษเด็ก ๆ ด้วย ฉันเลยไม่กล้าไปกวนพี่รัชช์ค่ะ กลัวพี่รัชช์จะเหนื่อยหรือลำบากมากเกินไป
ฉันกับพี่เจ เราเป็แค่รุ่นพี่รุ่นน้องกันเท่านั้นนะคะ แต่ก็มีเพื่อน ๆ บางคนเหมือนกันที่แซวเราสองคน หาว่าเป็แฟนกัน ฉันไม่ได้คิดอะไรกับพี่เจเลยนะคะ ส่วนพี่เจน่ะ เอ่อ เขาอาจจะชอบฉันมั้งคะ เพราะเขาแสดงออกชัดเจนมากกกกกกก ซื้อดอกไม้ให้มั่งล่ะ โทรมาหาบ้างล่ะ ไลน์มาบ้างล่ะ แต่บอกตรง ๆ นะคะ ฉันไม่ได้ชอบพี่เจแบบนั้นเลย
วันงานเลี้ยงนี่ก็เหมือนกันค่ะ ในฐานะที่พี่เจช่วยฉันเยอะแยะ ฉันก็เลยชวนพี่เขามาด้วย แต่เพื่อน ๆ ตัวดีของฉันนี่ก็ล้อกันจังเลย แล้วพี่เจยังเอาของขวัญห่อเบ้อเริ่มเทิ่มมาให้ด้วยนะคะ เป็กระเป๋า BAO BAO ค่ะ โหหหหห พี่เจซื้อของราคาแพงขนาดนี้ให้เด็กกะโปโลอย่างฉันได้ยังไงเนี่ย ใบนี้ราคาตั้งเกือบสองหมื่นเชียวนะ
“ขอบคุณนะคะพี่เจ แต่กระเป๋าแพงขนาดนี้ แพรรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ” ฉันพยายามบอกพี่เจ แต่เขาเหมือนจะไม่ได้ยิน เพราะเพื่อน ๆ ของฉันเสียงดังกันเหลือเกิน หรืออาจจะได้ยินแต่ไม่รับรู้ก็ได้นะ
“ไม่รับไม่ได้หรอกครับน้องแพร เนี่ย พี่อุตส่าห์บินไปญี่ปุ่น ซื้อมาให้น้องแพรเชียวนะ” เขายิ้มเก๋ให้ฉัน ฉันรู้หรอกนะคะ ว่าบ้านพี่เจรวย แต่ไอ้การซื้อของราคาขนาดนี้ให้ผู้หญิงมันก็เกินไปหน่อยนะฉันว่า
ฉันยังไม่ทันได้ตอบพี่เจว่ายังไง ปลายหางตาฉันก็เห็นร่างสูง ๆ ของคนที่ฉันคุ้นเคย พี่รัชช์อยู่นั่นเอง แต่ทำไมเขาถึงหันหลังทำท่าเหมือนจะเดินกลับบ้าน ทำไมถึงไม่ยอมเดินมาหาฉันนะ
“พี่รัชช์มาแล้วเหรอคะ แพรกำลังรออยู่เลย” ฉันะโเรียกพี่รัชช์
แต่พี่รัชช์ไม่หยุด เขาเป็อะไรนะ
ไวกว่าความคิด ฉันวางของขวัญของพี่เจ แล้วก็ขอตัวจากกลุ่มเพื่อนเดินไปหาพี่รัชช์ ฉันรู้หรอกค่ะ ว่าสายตาของพี่เจรวมทั้งเพื่อน ๆ ทั้งกลุ่มต้องกำลังมองฉันและพี่รัชช์อยู่แน่เลย
“ทำไมพี่รัชช์ไม่เข้ามาหาแพรกับเพื่อนๆ ล่ะคะ พี่รัชช์รู้มั้ย เพื่อนแพรอยากเจอว่าที่นายแพทย์กันทั้งนั้น”
“พี่เพิ่งจบปี3 ยังไม่ได้เป็หมอ” พี่รัชช์ตอบฉันทื่อ ๆ ฉันคิดไปเองรึเปล่านะ ว่าเสียงพี่รัชช์ดูเ็าพิกล
“พี่รัชช์อ้ะ ไม่มีอารมณ์ขันเอาซะเลย”
“ใช่ พี่มันพวกไม่มีอารมณ์ขัน” น้ำเสียงประชดประชันนี่อีก เอ๋..... พี่รัชช์อารมณ์เสียอะไรมานะ
“แหม แพรแค่ล้อเล่น ปะ ไปกันค่ะ ไปหาอะไรกินกัน วันนี้แพรขอให้น้าสายทำหมูอบที่พี่รัชช์ชอบให้ด้วยนะคะ”
“ขอบคุณ”
เฮ้ออ วันนี้พี่รัชช์เป็คนประหยัดคำพูดจริง ๆ เล้ย แต่ก่อนที่ฉันจะทันได้พาพี่รัชช์เข้าไปหาเพื่อน ๆ พี่เจอก็เดินมาที่ฉันกับพี่รัชช์แล้ว
“มีอะไรรึเปล่าครับน้องแพร”
“ไม่มีอะไรพี่เจ พี่เจคะ นี่พี่รัชช์ค่ะ พี่รัชช์เรียนหมอ กำลังจะขึ้นปี 4 อยู่มหาลัยเดียวกับเรานี่แหละค่ะ พี่รัชช์คะ นี่พี่เจค่ะ รุ่นพี่ที่โรงเรียน แล้วก็คณะเดียวกันกะแพรด้วยค่ะ พี่รัชช์จะขึ้นปี 3 ค่ะ” ฉันแนะนำทั้งคู่ให้รู้จักกัน
“สวัสดีครับ ตามสบายนะครับพี่รัชช์” พี่เจเป็คนทักก่อนค่ะ พร้อมกับทำสิ่งที่ทำให้ฉันใมาก เขาโอบไหล่ฉัน แล้วก็ยังพูดเหมือนกับตัวเองเป็เ้าของงานอีกต่างหาก
“ไม่เป็ไรครับ ผมจะกลับแล้ว”
“ครับ งั้นไว้เจอกันนะครับ” ฉันพยายามจะแงะแขนพี่เจออกจากไหล่ค่ะ แต่มือพี่เจยังกับมือตุ๊กแก แงะไม่ออกเลยค่ะ
“ยินดีด้วยนะแพร”
“ไอ้ไก่อ่อนเอ๊ย” ทันทีที่พี่รัชช์หันหลัง พี่เจก็รำพึงออกมาเบา ๆ ด้วยคำพูดที่ทำให้ฉันโกรธและคาดไม่ถึง และที่คาดไม่ถึงกว่านั้น คือพี่รัชช์ได้ยินค่ะ
ผลั๊วะ!!!!! ตายแล้ว พี่รัชช์หันมาชกพี่เจค่ะ
“ว้าย”
“ตายแล้ว”
“อะไรกันเนี่ย ยัยแพรเกิดอะไรขึ้น”
ท่ามกลางความวุ่นวาย พอฉันเห็นพี่เจโดนชก ด้วยสัญชาติญาณ ฉันก็เลยทำสิ่งที่ฉันไม่ควรทำเลย คือหันไปต่อว่าพี่รัชช์ โดยลืมไปเลยว่าอะไรเป็สาเหตุที่ทำให้พี่รัชช์ต้องชกพี่เจ
“พี่รัชช์ พี่รัชช์ชกพี่เจได้ยังไงคะ ขอโทษพี่เจเดี๋ยวนี้เลยนะ” พอได้ยินคำพูดของฉัน พี่เจทำหน้าเหมือนผิดหวัง
“แพรจะให้พี่ขอโทษมันเหรอ”
“ก็ใช่น่ะสิคะ พี่รัชช์ทำพี่เจเจ็บ”
“งั้นผมก็ขอโทษ” เพราะฉันมัวแต่มองพี่รัชช์ ก็เลยไม่เห็นสายตาพี่เจค่ะ ว่ามองพี่รัชช์ด้วยสายตาดูถูกขนาดไหน
“พี่ขอโทษแพรด้วยนะ ที่ทำให้หมดสนุก”
“รู้ตัวก็ดีค่ะ” ไม่รู้นางมารร้ายตัวไหนดลใจให้ฉันพูดแบบนั้นออกไป แต่จริง ๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายความรู้สึกพี่รัชช์เลยนะคะ
...นั่นล่ะค่ะ ประโยคล่าสุดที่ฉันได้คุยกับพี่รัชช์
ั้แ่วันนั้น ฉันก็ไม่ได้พูดคุยหรือติดต่อกับพี่รัชช์เลยค่ะ ส่วนพี่เจเอง พอฉันเข้ามหาลัย เขาก็ห่าง ๆ ไป จริง ๆ เพราะฉันบอกเขาไปตรงๆ ด้วยแหละ ว่าฉันไม่ได้ชอบเขา และไม่ชอบสิ่งที่เขาทำกับพี่รัชช์ในวันนั้น
นี่ล่ะค่ะ ความผิดพลาดทั้งหมดของฉัน แต่ว่า วันพรุ่งนี้จะเป็วันที่ฉันจะเริ่มต้นใหม่ ฉันจะไม่ทำพลาดอีกแล้ว
นอนดีกว่าค่ะ พรุ่งนื้ตื่นมาจะได้แต่งตัวสวย ๆ ไปดูหนังกับพี่รัชช์ ฉันอยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็ว ๆ จังเลยยย
997
