กบของผมกลัวว่าผมจะตายจึงเดินทางทะลุมิติ

“นายน้อยเนี่ย ไม่คิดเลยว่าเราจะได้พบกันที่นี่” คังฉีเป็นฝ่ายทักทายก่อน จริงอยู่ที่ชายหนุ่มคนนี้เหมือนเป็นคนธรรมดา แต่สติปัญญาที่เขาได้แสดงออกมาผ่านการผจญภัยครั้งก่อนทำให้คังฉีประทับใจ อย่างน้อยก็ไม่เหมือนข่าวลือเหล่านั้นที่บอกว่าเขาเป็นคนไร้ประโยชน์

“ผมเองก็เหมือนกัน” เนี่ยฝานพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะแสร้งมองไปที่คนด้านหลัง ซึ่งคือเย่ซวนและเฉาฉื่อ

หวางชิงเห็นสายตาของเนี่ยฝาน จึงรีบอธิบายด้วยรอยยิ้ม “นั่นคือแหล่งข้อมูลสุสานของเรา นายน้อยเนี่ยสนใจอยากพูดคุยหรือเปล่าคะ”

“แน่นอนสิ” เนี่ยฝานไม่ได้ปฏิเสธ

ตามเนื้อเรื่องต้นฉบับพวกเขาเหมือนว่าจะเป็นศัตรูกัน แต่ดูตอนนี้ สิ่งที่เนี่ยฝานจำได้ค่อนข้างแตกต่างจากพล็อตพอสมควร

ซูฉีไม่ได้พูดอะไรแค่เดินตามเนี่ยฝานเงียบๆ แต่ถึงอย่างนั้นหูของเธอยังกระดิก ได้ยินเรื่องราวทุกอย่าง

“คนขุดสุสานหรอ นั่นหมายความว่าคนพวกนี้เป็นโจรสินะ จะเหมือนกับซีรีย์ที่เคยดูหรือเปล่า” ซูฉีคิด

“เฉาจื่อ นี่นายน้อยเนี่ยแห่งหยูโจว” คังฉีแนะนำทั้งสองให้รู้จักกัน

“สวัสดีนายน้อยเนี่ย นับเป็นเกียรติของฉันที่ได้พบ ฉันเฉาจื่อและนี่เย่ซวน ผู้ติดตามของฉันค่ะ” เฉาจื่อยิ้มหน้าบาน แต่เมื่อเห็นว่าเย่ซวนยังคงเงียบอยู่ เธอจึงใช้ข้อศอกกระทุ้งเอวของเขาไปที เย่ซวนที่ฟุ้งซ่านจึงได้สติ รีบทักทายเนี่ยฝานอย่างเงอะงะ

“ขอโทษนะคะนายน้อยเนี่ย พอดีเขาไม่ค่อยได้ออกไปพบปะผู้อื่นเท่าไหร่ นี่คือหน่วยต่อสู้ของเราโดยเฉพาะ เขาเก่งมากเลยนะคะ” เฉาจื่อเสริม

“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ถือสาอยู่แล้ว อีกอย่างหนึ่งที่บอกว่าเขาเก่งน่ะหมายความว่ายังไง หากเก่งจริงอย่างว่า ผมจะจ้างเป็นบอดี้การ์ด” เนี่ยฝานมองเย่ซวน พระเอกหนุ่มคนนี้เหมือนว่าจะเสียความทรงจำ จากการอนุมานของเนี่ยฝาน มิฉะนั้นด้วยนิสัยเสียๆ ของเย่ซวน เป็นไปได้ยังไงที่จะไม่กลับมาแก้แค้น หรือยืนบื้อโง่อยู่ตรงนี้

“นายน้อยเนี่ยล้อเล่นแล้ว เย่ซวนทำงานกับเรา และจะไม่ลาออก” เฉาจื่อหน้าเจื่อน เธอไม่กล้าพูดเรื่องเงินกับเนี่ยฝาน นี่คือชายตัวใหญ่อย่างแท้จริง หากเขาเสนอราคาสูงแล้วเย่ซวนตกลงเป็นบอดี้การ์ด มีหวังหัวหน้าหม่าได้เอาเธอตายแน่

เนี่ยฝานเพียงยิ้มขบขันและไม่ได้ลงรายละเอียดเพิ่ม ก่อนจะพูดเข้าสู่หัวข้อใหม่

“จริงสิ พวกคุณเหมือนว่าจะคุยบางอย่างที่สำคัญนะ มันเกี่ยวกับสุสานหรือเปล่า หากเป็นความลับ ผมสามารถถอนตัวได้นะ”

“เป็นข้อมูลเกี่ยวกับสุสานจริง แต่นายน้อยเนี่ยสามารถรับฟังได้ค่ะ” เฉาจื่อกล่าว

ส่วนคังฉีและหวางชิงไม่ได้พูดอะไร เพราะสำหรับพวกเขาเนี่ยฝานไม่ใช่คนที่ชอบฮุบทุกอย่างไว้กับตัวเองอยู่แล้ว

“งั้นก็ดี ผมจะนั่งฟังเงียบๆ ไม่เข้าไปขัดจังหวะ แต่หากข้อมูลนั้นน่าสนใจ ผมเองก็พร้อมจะลงทุน” เนี่ยฝานนั่งลงบนเก้าอี้ที่บาร์

ซูฉีรีบนั่งลงข้างๆ เขา การได้อยู่ในกลุ่มคนขุดสุสานพูดคุยเรื่องประหลาด เหมือนว่าจะเปิดโอกาสให้เธอพบประสบการณ์ใหม่ๆ ที่น่าตื่นเต้น

เฉาจื่อพยักหน้า จากนั้นจึงเล่าส่วนที่เป็นเนื้อให้กับทุกคนฟัง แม้ว่าเสียงเพลงในผับจะดังแต่เรื่องเล่าก็น่าดึงดูด

“สุสานโบราณในเมืองเก่าทางตอนใต้เมือง ‘ชิงโหยว’ เราพบซากโบราณสถานแห่งหนึ่งที่นั่น และจากข้อมูลตรวจสอบได้ว่ามาจากเมื่อ 500 ปีก่อน จากตำแหน่ง รวมถึงฮวงจุ้ยฝังสุสาน สถานที่แห่งนั้นน่าจะเป็นของคนใหญ่คนโต โดยสร้างสุสานซ่อนไว้ที่ภูเขาด้านหลังหมู่บ้าน ตบตาพวกโจรภูเขาและพวกปล้นสะดม”

“อย่างไรก็ตามสุสานนี้จำเป็นต้องใช้กุญแจชิ้นหนึ่ง ซึ่งเราสามารถใช้เครื่องมือทำลายประตูได้ แต่ไม่มีใครรู้ว่าโครงสร้างด้านในสุสานจะรับแรงกระแทกจากระเบิดได้หรือเปล่า หัวหน้าหม่าไม่กล้าเสี่ยง ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยต่อการเปิดสุสาน เราจำเป็นต้องได้กุญแจ”

“จากสิ่งที่คุณเฉากล่าว คุณน่าจะมีข้อมูลของกุญแจอยู่แล้วสินะ ไม่อย่างนั้นคุณคงไม่พูดแบบนี้หรอก” หวางชิงอยู่ในตำแหน่งคนขุดสุสานมานาน ดังนั้นเรื่องแค่นี้จึงมองออก

“คุณหวางพูดถูกแล้ว เราได้ข้อมูลของกุญแจมาจริงๆ แต่มันอยู่ที่กลุ่มนินจาเสวียนอู่”

หลังจากที่เฉาจื่อกล่าวทั้งกลุ่มจึงตกลงสู่ความเงียบ

“ในโลกนี้มีนินจาด้วยเหรอ” ซูฉีเผลออุทาน เมื่อเห็นว่าทุกคนกำลังมองเธอ หญิงสาวจึงรีบปิดปากให้สนิทก่อนจะกล่าวขอโทษ

“นินจามีอยู่จริง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเขามีความเชี่ยวชาญด้านพลังพิเศษ หรือคาถาอะไรแบบนั้นหรอกนะ” เฉาจื่อตอบเพียงพื้นผิวไม่ได้ลงรายละเอียดมาก ก่อนจะเสริมว่า “การที่เราจะได้กุญแจดอกนี้มาจำเป็นต้องเสียสละ แบ่งส่วนหนึ่งที่พบได้ให้กับกลุ่มนินจานั่น”

“แล้วทำไมคุณถึงไม่ทำธุรกิจนี้กับกลุ่มเสวียนอู่ล่ะ” คังฉีย้อนถาม

“ไม่ขอปิดบัง เราสูญเสียคนไปมากกับสุสานแห่งหนึ่งที่เพิ่งเปิดเมื่อไม่กี่เดือนก่อน สุสานนั้นอันตรายมาก สิ่งที่อยู่ข้างในฆ่าพวกเราหลายคน ดังนั้นหากจะจับมือคนที่ไว้ใจได้ ฉันคิดว่าทีมของคุณเหมาะที่สุด แม้ว่าน้ำแกงจะถูกแบ่งออกไปบ้าง แต่เมื่อมีคุณอยู่ด้วย โอกาสที่เราจะไม่ถูกทางนั้นหักหลังก็มีสูง” เฉาจื่อบอกข้อมูลอีกข้อ ซึ่งนั่นทำให้สองสามีภรรยามองหน้ากันและกัน

เนี่ยฝานรู้ว่านี่คือบทเริ่มต้นของตัวร้ายฝั่งนินจาที่จะได้ร่างของแม่ชิงฟ่าน ชิงเฟยซึ่งถูกผนึกไว้ที่นั่น ด้วยโซ่เบี่ยงวิถี เจตจำนงของหล่อนถูกเขียนใหม่ และถูกตัวร้ายข่มขืนด้วยความไม่เต็มใจ

มันค่อนข้างเป็นการต่อสู้ที่เจ็บปวด และคนเขียนก็บ้ามากที่ทำอย่างนั้น

“เรื่องนี้ฟังดูน่าสนใจดีนะครับ ผมเองก็อยากไปด้วย ดังนั้นหากเพิ่มผมเข้าไปอีกคนคงไม่เป็นไรใช่ไหม นอกจากนั้นผมยังมีทีมส่วนตัว รับรองว่าไม่เป็นภาระใคร” เนี่ยฝานตัดสินใจรับโลงศพ เขาไม่สามารถปล่อยให้ชิงเฟยถูกข่มขืนได้ตามเนื้อหาต้นฉบับ

เนี่ยฝานไม่ใช่คนดีหรือพระเอก แต่อย่างน้อยคนเราต้องมีจุดยืน หรือความเป็นมนุษย์

“แน่นอนว่านายน้อยเนี่ยสามารถเข้าร่วมได้” เฉาจื่อพยักหน้าเห็นด้วย เธอไม่คิดว่าเนี่ยฝานเป็นคนโลภ อีกอย่างหนึ่งยังสามารถใช้โอกาสนี้ตีสนิทนายน้อยที่เป็นเหมือนกับขุมทรัพย์ได้อีกต่อหนึ่ง

.....

เมื่อการพูดคุยสิ้นสุดลง เฉาจื่อจึงกลับไปที่โรงแรมสองดาว เธอพบกับหัวหน้าหม่าหลังแยกจากเย่ซวน ก่อนจะเล่ารายละเอียดข้อมูลที่เพิ่งคุยกันวันนี้ หัวหน้าหม่ารู้สึกสนใจเมื่อได้ยินว่านายน้อยเนี่ยจะร่วมด้วย

ตอนแรกเขาลังเลเพราะกลุ่มนินจาไว้ใจไม่ค่อยได้ แต่หากมีพลังของสกุลเนี่ยที่อยู่เบื้องหลัง กลุ่มนินจาเสวียนอู่จะต้องไม่กล้าตุกติกแน่

“ทำได้ดีมาก หลังจากนั้นเรื่องเจรจากุญแจกับเสวียนอู่ผมจะจัดการเอง ด้วยการมีอยู่ของสกุลเนี่ย คนพวกนั้นคงยินดีร่วมงานกับเรา” หัวหน้าหม่ากล่าวกับหญิงสาว

“งั้นฉันจะไปนอนก่อน คืนนี้ดื่มค่อนข้างหนัก อีกอย่างหนึ่งนายน้อยเนี่ยยังคอทองแดง ฉันไม่สามารถมอมเขาได้” เฉาจื่อบ่นและกลับไปนอน

ในขณะเดียวกันเนี่ยฝานยังมีการพูดคุยกับคังฉีเพิ่มเติม

“คุณคังคุณหวาง ผมต้องการขวานแห่งกฎ ราคาสองร้อยล้านหยวน คุณคิดว่าเป็นไง”

สองสามีภรรยามองหน้ากัน ไม่คิดว่าเนี่ยฝานจะเสนอราคาตรงๆ

สำหรับเนี่ยฝานตอนแรกเขารู้สึกว่าขวานไร้ประโยชน์ เพราะสิ่งที่ต้องจ่ายหลังจากใช้งานขวานนั้นมากเกินไป แต่เมื่อมองถึงแอปเปิลสีดำในมือ เขารู้สึกว่าการพัฒนาสายเลือดหลังจากนี้ไม่ใช่เรื่องยาก ดังนั้นอาวุธอย่างขวานแห่งกฎ ย่อมไม่สามารถปล่อยให้มันแขวนอยู่บนชั้นเฉยๆ ได้

“ราคานี้สูงมาก สำหรับอาวุธที่มีข้อบกพร่อง ทำไมเขาถึงกล้าโยนเงินทิ้ง โดยที่ไม่เปลี่ยนสีหน้าเลย” คังฉีเริ่มคำนวณถึงสิ่งเป็นไปได้ นั่นคือเนี่ยฝานมีวิธีควบคุม‘กฎ’

“นายน้อยเนี่ยขวานนั้นอันตรายมาก คุณแน่ใจหรือคะว่าต้องการจริงๆ” สำหรับหวางชิงเธอไม่คิดมากอย่างสามี ด้วยเงินจำนวน 200 ล้านหยวน มันสามารถทำให้เธอไม่ต้องทำงานได้นับสิปปี รวมถึงการซื้อบ้าน สร้างทีมขึ้นมาใหม่ และซื้อรถที่ไม่เคยได้ซื้อมาก่อน

จริงอยู่ที่งานขุดสุสานทำรายได้ดี แต่สิ่งนี้ย่อมแลกมากับความเสี่ยงที่ไม่แน่นอน เหมือนกับครั้งที่แล้วซึ่งสูญเสียชีวิตลูกทีมและอุปกรณ์ต่างๆ นั่นเรียกได้ว่า ทำให้ทั้งทีมเกือบล่มสลาย

“แน่ใจสิครับ อีกอย่างหนึ่งผมแค่อยากจะเอามันไปแขวนบนผนังเท่านั้นเอง สำหรับขวานอาถรรพ์เล่มนั้น ไม่ว่าจะมองยังไงก็คุ้มต่อการเก็บไว้ในบ้านใช่ไหมล่ะ” เนี่ยฝานให้เหตุผลที่เหมือนกับคนรวยทั่วไป นั่นคือชอบสะสมของเก่า เช่นดาบ ง้าว โล่ ฯลฯ จากสมัยโบราณ

“ฉันยินดีจะขาย แต่ตอนนี้ขวานอยู่ที่บ้าน รบกวนขอโลเคชั่นของนายน้อยด้วยค่ะ พรุ่งนี้เดี๋ยวฉันจะแพ็คของไปส่งให้ถึงบ้าน” หวางชิงไม่สนใจการสะกิดของสามี เพราะเงิน 200 ล้านนั้นมากเกินไป หากปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือแล้วนำอาวุธไปประมูล ก็ไม่แน่ว่าจะมีใครสนใจ

“งั้นผมจะรอนะครับ” เนี่ยฝานค่อนข้างอารมณ์ดีเมื่อการเจรจาสำเร็จ

ส่วนซูฉีถึงกับสมองว่างเปล่า เงินจำนวนมากขนาดนั้นถูกโยนออกไปง่ายๆ โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า สำหรับเธอ เธอไม่กล้าที่จะทำแบบนั้นเลย