เมื่อผมหลงรักลูกสะใภ้

เสียงลมพายุและเสียงสายฝนภายนอกรั้วบ้านเดี่ยวป้ายแดงพัดผ่านอย่างรวดเร็ว ทว่าความเย็นเฉียบระทึกขวัญที่ตกค้างในกมลเนื้อหลังโรงจอดรถคอนกรีตกลับแช่แข็งร่างกายของชาญและสะใภ้แก้มไว้คาที่ ชาญรีบขยับปลายนิ้วหยาบกร้านสั่นระริกรูดดึงกางเกงนอนสวมทับอย่างลนลาน เม็ดเหงื่อเย็นผสมหยาดน้ำฝนไหลพรากอาบแผ่นหลังชราจนเปียกชุ่มปานน้ำยาเปียกผิว กลิ่นไอเปียกชื้นของปูนซีเมนต์และคราบตะใคร่น้ำข้างกำแพงตอกย้ำความอับจนหนทาง แก้มกระสับกระส่ายสวมใส่ชุดนอนผ้าซาตินบางสีไข่มุกให้เข้าที่เดิมอย่างรวดเร็ว หล่อนส่งสายตาวิงเวียนผวาขอความช่วยเหลือมาที่พ่อผัวด้วยใบหน้าซีดเผือดขาวราวกับคนตาย หัวใจของหล่อนเต้นแรงกระแทกซี่โครงจนชาญที่เอื้อมมือไปประคองสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะท้านสะทกปอด ชาญยกมือสั่นระริกขึ้นกดไหล่บางกระซิบเตือนภัยเบาเสียงแทบไม่ได้ยินพ้นแนวกำแพง

"แก้ม... ลอยเดินเลาะเงาปูนเข้าประตูครัวหลังบ้านไปก่อนเลยลูก! พ่อจะเดินออกไปทางโรงรถปูน แสร้งทำทีเป็นเพิ่งตื่นออกมารับน้ำฝนและดูระบบประตูรั้วไฟฟ้าชำรุดเอง!" ชาญสั่งเสียงกระซิบกระซาบรัวเร็วพยายามสะกดกลั้นความตื่นตระหนกขวัญเสียที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอ

แก้มพยักหน้าสั่นระรัว หล่อนลอบก้าวเดินแผ่วเบาเล็ดลอดผ่านแนวกำแพงปูนฉาบสำเร็จขัดมัน หายวับไปกับแนวมืดประตูกระจกห้องครัว ในพริบตาปานเงาวิญญาณ ชาญพยายามฝืนบังคับจิตใจที่ปอดเกร็งตื่นเต้นสะท้านอก สูดลมหายใจแห้งผากเข้าปอดสะสาง ปรับสีหน้าแห้งเหี่ยวย่นให้ดูนิ่งเรียบปกติก้าวเดินย่ำน้ำฝนบนพื้นคอนกรีตออกไปยังโรงจอดรถปูนปัดฝุ่นกลบเกลื่อน

รถกระบะคันใหญ่ของเอกจอดสนิทนิ่งอยู่หน้าลานปูน แสงไฟหน้ารถกระบะสว่างจ้าดับวูบลงพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์เงียบดับ เอกก้าวลงมาจากรถกระบะในชุดยีนส์หนาตัวเดิม มือซ้ายหิ้วถุงพลาสติกบรรจุเทปพันสายไฟและข้อต่อน้ำปูน แววตาเรียวคมดำขลับของลูกชายจ้องเขม็งเพ่งพิจารณาตรงมายังชาญผู้เป็นพ่อที่ยืนตัวสั่นลนลานอยู่ในเงาสลัวรั้วบ้านป้ายแดง

"อ้าว... พ่อครับ ตื่นเช้าลงมาทำอะไรตรงโรงรถปูนแต่เช้าตรู่เลยครับ? แถมตัวเปียกชื้นน้ำฝนไปหมดเลยด้วย" เอกเอ่ยทักทายน้ำเสียงราบเรียบสุภาพ แต่อมยิ้มมุมปากและน้ำเสียงเนิบช้านั้นกลับเยือกเย็นยะเยียบราวน้ำปูนซีเมนต์เหลว

"อ๋อ... พ่อได้ยินเสียงกลไกประตูรั้วไฟฟ้ามันเลื่อนดังครืดค้างคล้ายสะดุดเศษหินน่ะเอก พายุฝนมันซัดโคลนลงมาอุดร่องปูนขอบประตู พ่อเลยตื่นก้าวลงมาลอบเช็กดูเพราะกลัวประตูรั้วชำรุดล็อกคาบ้านเดี่ยวเราน่ะลูก" ชาญเค่นปากตอบปั้นแต่งเหตุการณ์กลบเกลื่อนรอยร้าวรวดเร็วปานช่างปูนฉาบ

"อย่างนั้นหรือครับ... พ่อดูแลบ้านเดี่ยวดีเหลือเกินนะครับ รักษาสุขภาพด้วยล่ะครับ เดี๋ยวจะจับไข้เอาเปล่าๆ" เอกตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินลอบถือถุงของใช้อ้อมผ่านตัวชาญก้าวเดินเข้าบ้านเดี่ยวไปอย่างสงบเงียบงันปานรูปปั้นปูน ทิ้งให้ชาญยืนขาสั่นตัวเกร็งหายใจหอบอยู่ท่ามกลางลมหนาว

ตลอดทั้งวันที่ผ่านพ้นไป บรรยากาศภายในบ้านเดี่ยวป้ายแดงสองชั้นคฤหาสน์หรูหรานั้น กลับคืนสู่กระแสความอึดอัดแน่นอกแน่นใจจนแทบสิ้นลายหมดลมหายใจ ชาญและสะใภ้แก้มต่างระแวดระวังตัวสุดชีวิต ไม่สบตา ไม่พูดคุย และแยกย้ายทำงานบ้านกบดตัวคนละมุมห้องเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาสปายส่องสืบสวนของวิศวกรหนุ่ม ในมื้ออาหารกลางวัน เสียงช้อนกระทบจานกระเบื้องดังขึ้นเปะปะ ชาญพยายามซ่อนฝ่ามือสั่นระริกไว้ใต้โต๊ะอาหารไม้สัก ขณะที่แก้มแสร้งทำเป็นตักน้ำซุปซดดื่มด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก ทว่าแววตาระทึกขวัญยังแฝงชัดเจน เอกยังคงเงียบขรึมและใช้เวลาก้มหน้าอ่านหน้าจอโทรศัพท์มือถือและเขียนขีดสมุดจดเล่มดำสีดำมืดส่วนตัวเงียบเชียบบนโซฟาทำงานโถงล่าง

จนกระทั่งรุ่งเช้าวันใหม่คืบคลานเข้ามา แสงแดดอ่อนๆ เริ่มสาดส่องกระทบลานปูนหน้าบ้าน ชาญก้าวเดินกวาดใบไม้แห้งอยู่รอบสนามหญ้า สายตาก็พลันสะดุ้งนิ่งงันมองไปที่รถกระบะคันใหญ่ของเอกที่จอดหันหน้าเข้าหาตัวบ้านเดี่ยวป้ายแดง เอกเปิดประตูด้านคนขับก้าวขึ้นไปนั่งประจำตำแหน่งคนขับทว่าไม่สตาร์ทเครื่องยนต์ ชายหนุ่มคอยเอื้อมมือไปขยับตรวจสอบมุมกล้องบันทึกภาพหน้ารถยนต์ที่ติดแน่นอยู่บนกระจกหน้ารถ แสงอาทิตย์สะท้อนเข้ากับกระจกบานใหญ่จนเกิดแสงแวบเข้าตาชรา

หัวใจของชาญช่างปูนแก่พลันสะดุดร่วงหล่นลงก้นเหวนรกบาปชู้พินาศคาที่!

กล้องบันทึกภาพหน้ารถกระบะของเอก! มันคือกล้องคุณภาพสูงระดับ 4K เลนส์กว้างมุมกว้างพิเศษ ที่มีระบบตรวจจับการเคลื่อนไหวตลอด 24 ชั่วโมงแม้ดับเครื่องยนต์ และที่สำคัญที่สุดคือ ทิศทางมุมกล้องหน้ารถยนต์นั้น จอดจ่อหัวรถหันตรงเข้าหาหน้าบ้านเดี่ยวป้ายแดง ซึ่งครอบคลุมมุมขอบทางเดินและแนวกระจกสวนดอกไม้ข้างบ้านเดี่ยวอย่างชัดเจนไม่มีรอยหลบเลี่ยง! ชาญจำได้ทันทีว่ารถคันนี้จอดอยู่ที่เดิมตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาโดยไม่เคยขยับเขยื้อน

ชาญยืนแข็งทื่อเป็นหินปูน มือหยาบกร้านที่ถือไม้กวาดสั่นระริกปานจะจับไข้ ลมหายใจอุ่นร้อนหอบกระชั้นแรงพะยิบพะยับด้วยความระทึกขวัญตื่นกลัวขีดสุด ชาญจำได้ดีว่าในคืนพายุฝนและค่ำคืนวิกฤตหลายหนก่อนหน้านี้ ตนเองและสะใภ้แก้มเคยแอบลอบออกมายืนกระซิบกระซาบ โอบกอดปลอบขวัญ และแตะเนื้อกายลื่นไหลกันตรงขอบสวนดอกไม้หน้าแนวระเบียงกระจกข้างบ้านเดี่ยวเป็นประจำ... แล้วกล้องจิ๋วหน้ารถกระบะนั่นล่ะ? มันจะบันทึกรอยร้าวบาปพฤติกรรมชู้สาวของพวกเราไว้หมดสิ้นคาหลักฐานเทปบันทึกหรือไม่? สมองของช่างปูนชราหมุนวนคิดหาคำอ้างพัลวันจนขมับปวดแปลบ

จังหวะนั้น เอกดับหน้าจอมือถือลงช้าๆ ก้าวเปิดประตูด้านหน้าเดินก้าวเท้าเดินเนิบนาบตรงลงมาจากรถกระบะ แววตาดำขลับเรียวคมกริบของวิศวกรโยธาคุมปูนเยือกเย็นไร้ริ้วรอยความรู้สึกใดๆ ดุจพญามัจจุราชก้าวถือสลักชะตาชี้ตาย เอกสืบฝีเท้าตรงเข้าหาชาญทีละก้าวอย่างเนิบช้า ทุกฝีเท้าของเอกดัง กึก... กึก... ทะลวงบีบคั้นประสาทหูชู้ชราจนปวดแปลบระบมกระดูกอก ชาญลอบกำด้ามไม้กวาดแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวเกร็ง

"พ่อครับ..." เอกเอ่ยเรียกน้ำเสียงทุ้มนุ่มทว่าเสียดสีลึกซึ้งสะท้านปอด "ช่วยมาดูอะไรนี่หน่อยสิครับ"

เอกชูโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูหราของเขาขึ้นมาตรงหน้าของชาญ หน้าจอเปิดแสดงหน้าต่างเชื่อมต่อแอปพลิเคชันดาวน์โหลดวิดีโอจากกล้องหน้ารถยนต์ป้ายแดง บนจอแสดงภาพย้อนหลังไฟล์บันทึกเวลาของคืนวันพุธที่แล้วช่วงเวลาตีสองเป๊ะ ท่ามกลางภาพสลัวสีดำรางๆ และละอองฝนปรอยสะท้อนมุมโคมไฟรั้วบ้าน ปรากฏภาพเงาร่างสูงโปร่งของหญิงสาวสะโพกผายตึงสวมชุดนอนซาตินบางสีไข่มุก และเงาร่างทอดสลัวหนาชราสวมแหวนหยกที่นิ้วก้อยซ้ายยืนแนบชิดโอบประคองไหล่บางและปอยผมยาวสลวยใกล้ชิดกันอย่างมีนัยชู้สาวเหนียวแน่นคาจอสัมผัส! แม้ภาพจะเบลอและแสงมืดรางๆ แต่รูปร่างสลัดหนีไม่พ้นรอยแหวนหยกสีมรกตที่นิ้วก้อยซ้ายของชาญและปอยผมสีไข่มุกของสะใภ้แก้มชี้เป้าแดงโร่ทันที!

ชาญเบิกตากว้างเพ่งมองภาพบนหน้าจอโทรศัพท์สลัว ความลับที่พยายามปกปิดดั่งเขื่อนปูนที่เริ่มมีรอยร้าวปริแตกพังทลายลงต่อหน้าต่อตา ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายท่อนบนสั่นเทาเหมือนถูกตอกตรึงไว้กับลานปูน

"พ่อครับ... คืนวันพุธที่แล้ว พ่อและแก้มลงมาเดินทำอะไรปรึกษาใกล้ชิดกันในสวนตอนตีสองกลางดึกพายุฝนตกหนักเหรอครับ? แถมยังประคองโอบกอดสัมผัสเนื้อตัวกันแน่นเชียว..." เอกเอ่ยเค้นถามคำถามน้ำเสียงเยือกเย็นและราบเรียบนิ่งสงบดั่งแผ่นคอนกรีตเทหล่อสำเร็จ

ชาญพยายามกลืนก้อนสะอึกที่แห้งผากลงลำคอ ขยับข้อปากอย่างยากเย็นก่อนจะรวบรวมเศษเสี้ยวสติที่กระจายอยู่พ่นคำอธิบายออกไปอย่างรวดเร็ว

"อ๋อ... คืนวันพุธที่แล้วเรอะเอก" ชาญเค่นหัวเราะเบาๆ กลบเกลื่อนเสียงใจเต้น "คืนนั้นพายุฝนกระพือตกหนักมาก ท่อน้ำทิ้งปูนหลังกำแพงสวนมันรั่วซึม พ่อเกรงว่าน้ำโคลนจะไหลทะลวงปูนฉาบผนังห้องนอนแขกชั้นล่างจนเน่าชื้น พ่อเลยลอบเดินลงมาตรวจพิกัดและซ่อมท่อปูนชั่วคราว แก้มเขาได้ยินเสียงตอกและเห็นปะปนลมพายุรุนแรง เขาเลยกลัวพ่อแก่ชราจะเป็นลมลื่นล้มคาสวน เลยหยิบไฟฉายสปายเดินลอบลงมาช่วยส่องไฟให้พ่อน่ะลูก ลมมันพัดกระโชกแรงมากจนแก้มเกือบจะลื่นล้มหน้ากระแทกขอบแปลงกระเบื้อง พ่อเลยลอบเอื้อมมือคว้าประคองดึงตัวเขาไว้ไม่ให้หัวฟาดปูน... ในกล้องมันคงจะเห็นเงาสลัวตอนที่พ่อพยุงดึงตัวแก้มเอาไว้พอดีนั่นแหละเอก"

น้ำคำแก้ต่างแนบเนียนถูกพ่นออกไปอย่างประณีต เอกยืนนิ่งสงบฟังคำบอกเล่า แววตาของเขาไร้ร่องรอยประกายความแคลงใจหรือความอ่อนโยนใดๆ ชายหนุ่มปิดหน้าจอโทรศัพท์ลงช้าๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตาพ่อชราเขม็ง

"อย่างนั้นหรือครับ... คราวหลังถ้ามีเหตุฉุกเฉินท่อน้ำปูนรั่วกลางดึก เรียกผมก็ได้นะครับพ่อ ไม่ต้องรบกวนให้แก้มเดินลงมาสวมชุดนอนลอบช่วยพ่อในสวนตอนตีสองหรอกครับ มันดู... ไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่" เอกเอ่ยประโยคเนิบช้าแต่เสียดสีลึกซึ้งสะท้านหัวใจคนบาป

ชาญทำได้เพียงพยักหน้ารับคำนิ่งเงียบ แผ่นหลังชราเย็นยะเยียบไปหมด ชาญรู้ทันทีว่าเขื่อนปูนที่ใช้ปิดบังบาปรักนี้กำลังแตกร้าวทีละน้อย และคำถามของเอกคือการเปิดฉากทดสอบล้อมกรอบที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้นทุกที!

หลังจากที่เอกเดินเลี่ยงขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านเดี่ยวป้ายแดง ชาญรีบก้าวเท้าเดินนิ่งเงียบกึ่งวิ่งเหยาะๆ เข้ามาในห้องครัวปูน พลันพบแก้มยืนพิงขอบซิงค์ล้างจาน ร่างกายอันบอบบางนุ่มนิ่มสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ ชาญตรงเข้าไปกุมเรียวมือของหล่อนไว้แน่นเพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นประคองจิตใจ กระซิบเล่าเหตุการณ์เค้นถามและวิธีแก้ต่างเรื่องสปริงเกอร์น้ำล้นและท่อน้ำรั่วให้ฟังอย่างแผ่วเบา แก้มสบตาชราสั่นระริกด้วยความตระหนกกลัวความจริงแฉ ทั้งสองกอดประคองกันสั้นๆ สัญญาลับทางสายตาว่าจะต้องกบดระวังตัวให้มากที่สุดท่ามกลางแผนการล้อมกรอบของลูกชายชู้รักตนเองคามือพังทลายสลัดหนีไม่พ้นวิกฤตความรักต้องห้ามครั้งนี้จริงๆ!