“รับอะไรคะป้านวล วันนี้?......”
“อืม! เอาอันนี้ อันโน้น และก็ผัดเปรี้ยวหวานด้วย”
ลลินทิพย์เห็นเพียงนวลเดินมาเมียงๆ มองๆ ดูอาหารที่อยู่ในตู้กระจก เพียงนวลเป็ลูกค้าประจำอีกคนของเธอ เธอจึงเอ่ยถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างเป็กันเอง เพียงนวลจึงชี้ไปที่กะเพราไข่เยี่ยวม้า แกงส้มชะอมไข่ และก็ผัดเปรี้ยวหวาน
ลลินทิพย์ตักอาหารที่เพียงนวลเลือกใส่ถุง ลูเซี่ยนก็มายืนช่วยด้วย เพียงนวลสังเกตเห็นลูเซี่ยนั้แ่แรกแล้วล่ะ และก็มองดูลูเซี่ยนสลับกับมองดูลลินทิพย์ยิ้มๆ
“มีผู้ช่วยหน้าตาดี แถมยังเป็ฝรั่งด้วยดีจังเลยหนูลิน”
ระหว่างที่เพียงนวลยื่นเงินส่งให้ลลินทิพย์ ปากก็พูดเย้าหยอกลลินทิพย์ไปด้วย ลลินทิพย์จึงยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แต่ก็ไม่ได้เอ่ยพูดอะไรออกมา เพราะไม่รู้จะพูดอะไร ลูเซี่ยนมองเห็นเพียงนวลพูดพร้อมมองมาที่ตัวเอง ก็เลิกคิ้วเข้มหนาอย่างสงสัยว่าเพียงนวลพูดอะไรเกี่ยวกับตัวเอง
“พูดอะไรเหรอ?”
“ป้าเค้าบอกว่าคุณเป็ฝรั่งที่หน้าตาดี”
ลูเซี่ยนสะกิดถามลลินทิพย์ เพื่อให้เธอบอกเขาให้รู้ด้วยคน ลลินทิพย์ควักเงินมาถอนเงินให้เพียงนวลไป ก็พูดบอกลูเซี่ยนไปด้วย พอลูเซี่ยนได้ยินคำบอกกล่าวจากลลินทิพย์ ก็ยิ้มให้เพียงนวล อย่างเป็การขอบคุณ
“เพื่อนหนูลินยังไม่ไปไหนอีกเหรอเนี้ย เพื่อนจริงๆ เหร๊อหนูลิน?......”
จงจิตเดินเข้ามาซื้ออาหาร เห็นลูเซี่ยนยังคงอยู่ที่นี่กับลลินทิพย์เหมือนเช่นวันก่อน จึงยิ้มพร้อมกับถามและส่งสายตาเหมือนรู้ทัน ถึงลลินทิพย์จะไม่ชอบการพูดเย้าแหย่ของจงจิต แต่ก็ไม่ได้ต่อว่าจงจิตออกมาอย่างที่อยากจะทำ เพราะจงจิตก็เป็ลูกค้าเ้าประจำ แต่ถึงจะอยากรู้อยากเห็นเื่ของเธอไปบ้างก็เถอะ
“ก็เพื่อนไง แล้วนี่ป้าจะรับอะไรคะ?......”
ลลินทิพย์ตอบแบบขอไปที ก่อนจะตัดบทถามเื่อาหารที่จงจิตจะซื้อ จงจิตจึงชี้มือไปที่ไข่ลูกเขย ยำหมูยอ และแกงจืดกะหล่ำปลียัดไส้หมูสับ ลลินทิพย์จึงตักให้อย่างเร็วไว เพื่อจะให้จงจิตจ่ายตังค์และก็ไปๆ สักที เพราะขืนยืนอยู่นานๆ คงจะพูดถามโน่นถามนี่ไปเรื่อย พอจงจิตรับอาหารที่เลือก ก็จ่ายเงินให้ลลินทิพย์ แล้วเดินจากไป
“ผู้หญิงคนนั้นพูดอะไรเหรอ?”
ลลินทิพย์ได้ยินคำถามจากปากบางได้รูปของลูเซี่ยน ก็กลอกตามองบน ที่เขาคอยเอาแต่ถามๆ และก็ถามอย่างอยากรู้ไปซะหมดทุกเื่อีกคน แต่เมื่อคิดดูก็เข้าใจได้ เพราะเขาไม่เข้าใจภาษาไทย เขาก็เลยถามอย่างอยากรู้เป็ธรรมดา
“ป้าเค้าถามว่าคุณเป็เพื่อนฉันเหรอ?”
“แล้วคุณตอบว่ายังไง?”
ลลินทิพย์พูดบอกลูเซี่ยนถึงคำพูดที่จงจิตพูด ทั้งที่มือเรียวเล็กหยิบทัพพีเกลี่ยอาหารในถาด ลูเซี่ยนมองใบหน้าสวยหวาน พร้อมกับถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง อยากรู้ว่าหญิงสาวตัวเล็กตรงหน้าจะตอบผู้หญิงคนนั้นว่ายังไง
“ฉันก็ตอบว่าคุณเป็เพื่อนน่ะสิ จะให้ตอบว่าอะไรล่ะ”
“แต่ผมไม่อยากเป็เพื่อนกับคุณ!!!!!!”
ลลินทิพย์มองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม แล้วพูดไปตามคำพูดที่เธอตอบจงจิต โดยไม่ได้คิดอะไร และคิดว่าเขาก็คงไม่ได้คิดอะไรเช่นกัน แต่คำพูดที่เขาพูดออกมา ทำให้ลลินทิพย์อึ้งเงียบงันชั่วขณะ แล้วส่ายหน้าอย่างไม่คิดว่าเขาจะพูดจริง และก็พอดีกับที่มีลูกค้าเข้ามาซื้ออาหาร เธอจึงไม่สนใจเขาอีก
ซึ่งในวันนี้ลูเซี่ยนมาอยู่ที่หน้าร้านกับลลินทิพย์ทั้งวัน จนกระทั่งปิดร้าน เขาไม่ได้นั่งอยู่เฉยๆ คอยจับโน่นช่วยนี่เธออยู่ตลอด ถึงแม้จะทำอะไรเงอะๆ งะๆ อย่างคนไม่เคยทำมาก่อนก็เถอะ เห็นแล้วน่าเอ็นดูใจเหลือเกิน และถ้าไม่บอกก็ไม่รู้เลยว่าเขาเป็มาเฟีย ดูยังไงก็ไม่มีมาดมาเฟียให้เห็นเลยสักนิด
“แผลคุณสมานกันดีมาก อีกไม่นานก็คงจะหายสนิท”
“ขอบคุณนะ”
ลลินทิพย์พูดขณะที่ล้างแผลให้ลูเซี่ยนเสร็จพอดี มือเรียวเล็กเก็บยาล้างแผลและสำลีเข้าไปในกล่องยา แล้วลุกขึ้นนำไปเก็บ จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องนอน แล้วเดินถือชุดเสื้อผ้าและผ้าเช็ดตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำ โดยไม่สนใจสายตาที่ลูเซี่ยนมองตามหลังไปเลยสักนิด
ในการอาบน้ำในคราวนี้ ลลินทิพย์อาบน้ำนานกว่าปกติทุกวัน เพราะหวาดหวั่นว่าจะมีอะไรเหมือนเมื่อคืนที่ผ่านมาหรือเปล่า แค่คิดก็ทำให้เธอสยิว วาบหวาม ไปทั้งตัว เธอคิดว่าลูเซี่ยนคงจะเข้าไปนอนในห้องนอนของเธอเหมือนอย่างเมื่อคืน เธอจึงคอยเวลาเพื่อให้เขาหลับไปก่อน
แกร๊ก!!!!.....
“เข้ามานอนในห้องจริงๆ ด้วย”
ลลินทิพย์เปิดประตูห้องน้ำออกมา ก็เห็นชายหนุ่มตัวโตนอนอยู่บนเตียงนอนฝั่งที่เขาเคยนอน โดยหลับตาพริ้ม เหมือนว่าเขานอนหลับไปแล้ว ลลินทิพย์กล่าวพึมพำกับตัวเองออกมาเบาๆ ก่อนจะก้าวเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง หยิบครีมและโลชั่นขึ้นมาทาหน้าและผิวตัว พอเสร็จก็เดินไปที่เตียงนอน
ลลินทิพย์ยืนมองชายหนุ่มตัวโตนิ่ง สายตาเหลือบไปเห็นหมอนข้างตกอยู่ข้างเตียงนอน เธอจึงเดินไปหยิบมาวางที่กลางเตียง กั้นระหว่างเขากับเธอเอาไว้ ถึงจะรู้ว่ามันอาจจะกั้นไม่ได้ แต่เพื่อความอุ่นใจของตัวเอง
“อุ๊ย!!... คุณ!!!!......”
ลลินทิพย์อุทานเสียงหลง ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างใ เมื่อหมอนข้างที่เธอพึ่งวาง ถูกมือใหญ่เหวี่ยงกลับลงไปนอนแอ่งแม่งบนพื้นห้องอีกครั้ง และเขายังดึงเธอลงไปนอนบนเตียงนอน โดยที่กายแกร่งพลิกตัวขึ้นคร่อมทาบทับอยู่้า
“ผมพยายามอดทน รอคอยให้คุณเปิดใจและเต็มใจให้ผม แต่คุณก็ไม่เปิดใจสักที แถมยังจะเอาไอ้หมอนบ้าๆ นั้นมาขวางกั้นผมอีก ทั้งที่รู้ว่ามันไม่มีประโยชน์ ผมจะไม่อดทนแล้ว และบอกเอาไว้เลยว่าคุณจะต้องเป็ของผมคนเดียวเท่านั้นลิน!!!!”
สีหน้าและคำพูดของลูเซี่ยนดูเข้มดุ จริงจัง เหมือนกับว่าเขากำลังโกรธเธอ ซึ่งั้แ่เขามาอยู่ที่นี่ เธอยังไม่เคยเห็นเขาเป็อย่างนี้มาก่อนเลย แล้วนี่เขาจะมาโกรธอะไรเธอกับเื่หมอนข้างเพียงใบเดียว
๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘
อ้ายๆๆ ลูเซี่ยนขาจะทำอะไรลินล่ะเนี้ย!!... เบาๆ หน่อยนะตัว คิคิ!!!!........ ขอบคุณรีดที่น่ารัก ที่เข้ามาอ่านนะคะ................^_^ ^_^ ^_^ ^_^
3K
