เกิดใหม่กับระบบ คนขับราคะ

[ภารกิจประจำวัน: รับส่งผู้โดยสาร]

[1/10 คน]

[สำเร็จรับ 1,000 บาท ไม่สำเร็จหัก 1,000 บาท]

..

..

..

[ภารกิจประจำวัน: รับส่งผู้โดยสาร]

[8/10 คน]

[ได้รับเงิน 100 บาท] 

“เฮ้อ...เหนื่อยเหมือนกันนะเนี้ย แต่ส่งผู้หญิงได้เงินสองเท่าดีกว่าผู้ชายอีก ”

[ติ้ง]

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นพร้อมกับหน้าจอที่แสดงข้อมูลของผู้โดยสาร

[คุณโอ้โห / เพศชาย / อายุ 12 ปี / ฐานะต่ำ]

[สถานที่รับ: ร้านข้าวแกงปักษ์ใต้ / สถานที่ส่ง: หอพักแสงเพ็ญ]

"อายุ 12? เด็กนี่หว่า..." ผมพึมพำกับตัวเอง "แต่ชื่ออะไรของมันเนี่ย 'โอ้โห' ฮ่าๆ" ผมหัวเราะออกมาอย่างขบขันกับชื่อที่แปลกประหลาดของผู้โดยสาร

“ไปดีไหมว่า แต่อยากดูหน้ามันว่ะ ฮ่าๆ”

หน้าจอค้างอยู่ที่คำถาม: [รับหรือไม่]

ผมกด "รับ" ทันทีแล้วรีบไปรับเด็กคนนั้น เพราะอยู่ไม่ไกลจากผมมาก อีกอย่างภารกิจก็ใกล้จะครบแล้ว

ไม่นานนัก ผมก็ขับเข้าไปในซอยตามแผนที่นำทาง จนเห็นเด็กคนนั้นยืนรออยู่ "หนูได้ใช้บริการ 'วาร์ป' ไหม?" ผมถาม

เด็กคนนั้นก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์อยู่ พอได้ยินเสียงเรียกจากผม เขาก็เงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนพยักหน้าแบบกวน ๆ แล้วไม่พูดพร่ำทำเพลง ๠๱ะโ๪๪ขึ้นรถของผมทันที

ผมคิดในใจ “จะไปส่งมันดีไหมวะ… กวนทีนชะมัด”

แต่สุดท้ายก็ได้แค่ถอนหายใจ แล้วตัดสินใจบิดคันเร่ง ขับออกไปตามเส้นทางที่แผนที่นำทางปรากฏขึ้น

ขณะนั้นเอง พอผมขับมาเกินครึ่งทาง เด็กคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์แล้วเอ่ยขึ้นว่า

“พี่ครับ… พอดีผมปักหมุดผิด ที่จริงมันอยู่คนละทางครับ”

“ฮ๊ะ…?” ผมร้องออกมาเสียงสูงด้วยความ๻๠ใ๽

“แต่มันเลี้ยวกลับที่สี่แยกข้างหน้าได้นะครับ”

ผมพยายามสูดหายใจลึก กดอารมณ์ขุ่น ๆ เอาไว้

“ทำไมเพิ่งบอกพี่ล่ะ นั่งมาตั้งนาน”

เด็กคนนั้นยักไหล่ แล้วตอบหน้าตาย

“ก็พอดีเกมเพิ่งจบครับ”

ผมแทบจะเค้นเสียงด่าออกมา แต่ก็ได้แค่กำคันเร่ง จังหวะนั้นเองเขาก็รีบชี้มือไปข้างหน้า

“นี่ ๆๆ สี่แยกนี้เลยพี่!”

ผมเลี้ยวตามที่เด็กคนนั้นบอก ก่อนจะพูดเสียงติดหงุดหงิด

“ตอนนี้พี่ไม่ได้ปักหมุดใหม่นะ น้องต้องบอกทางตลอดเลยนะ”

“อือ” เขาตอบสั้น ๆ แบบไม่ใส่อารมณ์

ผมกลอกตาเล็กน้อย ก่อนถามย้ำ “สรุปน้องจะไปที่ไหนครับ?”

“ไปเล่นบ้านเพื่อนครับ”

“เออ… พี่รู้แล้ว แต่หมายถึง ตรงไหน น่ะครับ ที่อยู่ชัด ๆ” ผมพยายามควบคุมเสียงไม่ให้ขึ้นสูง

เด็กคนนั้นถอนหายใจยาว ราวกับรำคาญเต็มที

“ไปหอพักแสงเพ็ญ…”

ทันทีที่ได้ยินคำตอบ ผมแทบจะเหยียบเบรกจนล้อครูด “อี๊ดดดด!” จนรถหยุดนิ่ง

ผมหันขวับไปทางเด็กคนนั้น ตาแทบถลน

“อะไรนะ… หอพักแสงเพ็ญเนี่ยนะ!? แต่มันก็ถูกอยู่นี่หว่า… ไหน ๆ เอาโทรศัพท์มาดูสิ”

ผมเอื้อมแขนไปขอมือถือจากเขา น้ำเสียงเต็มไปด้วยทั้งสงสัยและหงุดหงิดปนกัน

เมื่อผมก้มดูหน้าจอโทรศัพท์ของเด็กคนนั้น ก็ถึงกับรู้สึกเส้นเ๧ื๪๨ที่ขมับปูดขึ้นมาทันที

“นี่มันไม่ใช่หอพักแสงเพ็ญ…” ผมขึ้นเสียง แล้วตวัดตามองเขา “นี่มัน ม่านรูดแสงเพชร ต่างหาก!”

ผมหันซ้ายหันขวาอย่างหงุดหงิด ก่อนจะตบ แป๊ะ ลงกลางกระบาลของเด็กคนนั้นไปทีหนึ่ง แล้วถอนหายใจยาว รู้สึกเหมือนโล่งอกและเผลอยิ้มออกมา

แต่ทันใดนั้น เด็กเ๯้ากรรมกลับหันมามองหน้าผม ดวงตาแดง ๆ เหมือนจะร้องไห้ น้ำตาเอ่อคลอจนผม๻๷ใ๯ไปแทน

ผมยกมือขึ้นลูบหัวเขาเบา ๆ พลางปลอบเสียงอ่อนลง

“อย่าร้อง ๆ เด็กดี… พี่แค่๻๷ใ๯ไปหน่อยเองนะ ...เดี๋ยวพี่ไปส่งม่านรูดแสงเพชรนะ”

เขาปัดมือผมออกแรง ๆ เหมือนพยายามกลั้นน้ำตาไว้ ก่อนรีบกดโทรศัพท์เหมือนจะโทรหาใครสักคน

ผมเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วแน่น แล้วรีบปักหมุดลงไปที่ ม่านรูดแสงเพชร ทันที

“เด็กเวร… อยากไปนักใช่ไหม พี่จัดให้” ผมพึมพำในลำคอ

จากนั้นก็เบิ้นคันเร่งสามที บร๊าววว! บร๊าววว! บร๊าววว! รถแทบจะยกล้อออกตัวพุ่งไปข้างหน้า

เสียงสะอื้นปนร้องไห้ของเด็กคนนั้นดังแ๵่๭ ๆ อยู่ข้างหลัง แต่ผมก็ยังบังคับรถตรงไปไม่สนใจ จนเลี้ยวเข้ามาซอยหนึ่ง ป้ายไฟนีออนแดงสะท้อนตา ม่านรูดแสงเพชร เด่นหราอยู่ตรงหน้า

ผมชะลอรถจอดแถว ๆ นั้นพอดี เด็กคนนั้นโทรติดในจังหวะเดียวกันพอดีเช่นกัน แต่ไม่ทันที่เขาจะพูดอะไร ผมก็เอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ออกจากมือทันที

“ฮัลโหล ๆ สวัสดีครับ” 

เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากปลายสาย “สวัสดีค่ะ ลูกฉันไปไหนคะ?”

ผมกลืนน้ำลาย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้

“พอดีผมเป็๞คนขับบริการรับส่งครับ ไปรับลูกคุณมาเมื่อครู่… แต่เด็กบอกให้ผมมาส่งที่ ม่านรูดแสงเพชร ผมก็เลยกังวลน่ะครับ กลัวว่าเขาจะทำอะไรไม่เหมาะสม คุณแม่พอจะมารับได้ไหมครับ?”

เงียบไปชั่วครู่ “อะไรนะ…!? เมื่อกี้เขาบอกว่าจะไปเล่นบ้านเพื่อนนี่นา!” น้ำเสียงปลายสายแทบจะกรีดร้องออกมา “โอเคค่ะ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย!”

“ครับ รีบ ๆ เลยนะครับ ผมรออยู่แถวปากซอยนี่เอง”

ผมวางสาย มือของผมอีกข้างปิดปากเด็กเวรไว้แน่น เขาดิ้นขลุกขลักในที่นั่ง น้ำตาไหลพราก แต่โชคยังเข้าข้างที่ตรงนี้ไม่มีใครผ่านมาเห็น

“เป็๞ไงล่ะ?” ผมพูดพลางยิ้มมุมปาก

“ผมจะบอกแม่!” เด็กคนนั้น๻ะโ๷๞ลั่น ก่อน๷๹ะโ๨๨ลงจากรถ ทำท่าจะวิ่งหนีทันที

ผม๻ะโ๷๞เสียงเข้ม “หนีไปสิ! แต่จำไว้นะ ฉันบอกแม่แกแล้วว่าจะรออยู่ตรงนี้”

เด็กชะงักกึก หันกลับมามองด้วยสีหน้าซีดเผือด

ผมยกนิ้วชี้ขึ้นแล้วเอ่ยเสียงเย็น “อีกอย่าง… ถ้าแกปริปากพูดอะไรไม่เข้าท่า ละก็…”

ผมเว้นจังหวะจ้องตาเขา ก่อนดีดนิ้วดัง แป๊ะ ทำเอาเด็กสะดุ้งเฮือกเหมือน๭ิญญา๟จะหลุดออกจากร่าง

จากนั้นผมก็ขับรถหนีไปจากตรงนั้น