[นิยายแปล] I Am Fated Villain ยึดครองใต้หล้าด้วยระบบมารร้ายแห่งโชคชะตา

ตอนที่ 53 ชาติกำเนิดนี้มิมีเหตุผลที่จะต้องหวั่นเกรงผู้ใด ทุกคนถึงกับยอมจำนนในทันที

        เบื้องหน้าทางเข้ามหาวิหาร

        กู้ฉางเกอยืนสง่างาม เผยสีหน้าที่แสดงออกถึงความเรียบเฉย ขณะพินิจมองหญิงสาวในอาภรณ์สีม่วงตรงหน้า

        ผิวพรรณของนางขาวเนียนราวกับหยกเนื้องาม

        เครื่องหน้าคมคายงดงามไร้ที่ติ เรือนร่างสูงโปร่งผอมเพรียว ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายเย็นเยียบที่ชวนให้ผู้คนหวาดเกรง

        ดูจากวัยแล้ว นางน่าจะมีอายุเพียงสิบเจ็ดหรือสิบแปดปีเท่านั้น

        แต่ดวงตาคู่นั้นกลับแปลกแตกต่างจากเผ่ามนุษย์ เปล่งประกายดุจแก้วผลึกใส บ่งบอกถึงสายเลือดที่มาจากเผ่าพันธุ์อื่น

        เขาอดที่จะแค่นหัวเราะขึ้นมาในใจมิได้

        ‘เย่เฉินผู้นี้ ถึงแม้จะมิมีอันใดโดดเด่นเป็นพิเศษ แต่โชคในเรื่องสตรีเพศของเขาก็ช่างมิธรรมดาเสียจริง’

        มิว่าจะเป็นหญิงสาวนางใดที่มีส่วนเกี่ยวพันกับเขา ก็ล้วนแล้วแต่มีรูปโฉมงามล้ำจนยากจะหาผู้ใดในใต้หล้าเทียบเคียงได้

        ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อกู้ฉางเกอได้ลองตรวจสอบแต้มวาสนาของเย่หลิวหลี ก็กลับพบว่านางมีแต้มวาสนามากถึงแปดร้อยกว่าแต้ม

        แต้มที่มีค่าสูงส่งเช่นนี้นั้นนับว่าน่าตกตะลึงอย่างยิ่ง อีกทั้งยังเหนือชั้นกว่าเย่เฉินเสียด้วยซ้ำ

        และแน่นอนว่าเรื่องนี้ก็อยู่ในความคาดหมายของกู้ฉางเกออยู่แล้วเช่นกัน

        เพราะในตอนนี้ พลังหนุนหลังที่แข็งแกร่งที่สุดของเย่เฉิน ก็คือญาติผู้น้องผู้นี้นั่นเอง

        ส่วนวิธีการจัดการกับนาง กู้ฉางเกอก็ได้เตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว

        ท้ายที่สุด นางก็เป็นเพียงดรุณีน้อยในวัยเพียงสิบเจ็ดสิบแปดปีเท่านั้น จะไปเทียบได้อย่างไรกับเยี่ยนจี ผู้ที่มีอายุยืนยาวจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นอสูรโบราณ แต่นางก็กลับถูกเขาเล่นงานจนตกเป็นเบี้ยล่างอยู่ในกำมือ

        เรื่องเช่นนี้จึงมินับว่ามีอันใดที่น่ากังวล

        กู้ฉางเกอยังคงแสดงสีหน้าเรียบเฉย มิมีท่าทีเร่งร้อนเอ่ยกล่าวคำใด

        ในขณะที่เขากำลังพินิจมองเย่หลิวหลีอยู่นี้

        ทางด้านเย่หลิวหลี ผู้อาวุโสเสวี่ย และผู้ติดตามคนอื่นๆ ก็จับจ้องมองกู้ฉางเกออยู่เช่นเดียวกัน

        ผู้อาวุโสเสวี่ยอดมิได้ที่จะชื่นชมเขา ยิ่งมองก็ยิ่งเชื่อมั่นในข้อสันนิษฐานและการตัดสินใจของตนเอง

        ส่วนรูปลักษณ์ภายนอกของกู้ฉางเกอนั้น ก็มิจำเป็นต้องกล่าวถึงให้มากความ

        ด้วยอาภรณ์ยาวสีดำสนิทที่เขาสวมใส่ ยิ่งขับเน้นให้ร่างสูงโปร่งนั้นดูสง่างามเต็มเปี่ยมไปด้วยอำนาจและบารมีโดยธรรมชาติ ราวกับเกิดมาเพื่ออยู่เหนือทุกสรรพสิ่ง

        หากจะกล่าวว่าบุรุษหนุ่มตรงหน้านี้เป็นเทพหนุ่มผู้สูงศักดิ์ ก็คงจะมิมีผู้ใดรู้สึกแปลกใจนัก

        เมื่อเปรียบเทียบกับยอดอัจฉริยะรุ่นเยาว์แห่งโลกเบื้องล่างผู้ที่เรียกขานตนว่าเป็นอัจฉริยะเหล่านั้น เมื่ออยู่ต่อหน้าเขานี้ ก็มิต่างอันใดกับแสงหิ่งห้อยที่พยายามเปรียบตนกับแสงจันทร์อันเจิดจ้า กระทั่งยังมิมีคุณสมบัติคู่ควรที่จะนำตนมาเปรียบเทียบเสียด้วยซ้ำ

        ส่วนเย่เฉินก็ยิ่งนับว่ามิมีความหมายอันใดเลยสำหรับเขา เปรียบได้กับมดปลวกไร้ค่าที่มิมีวันเทียบได้กับมังกรผู้สูงส่งแห่งเก้าชั้นฟ้า

        “ท่านคือคุณชายกู้ผู้นั้นใช่หรือไม่” เย่หลิวหลีเอ่ยถามขึ้นในที่สุด คิ้วของนางขมวดแน่นมิคลาย

        แน่นอนว่านางถามออกไปทั้งที่รู้อยู่แล้ว เพียงเพราะมิรู้ว่าจะทำลายบรรยากาศอันน่าอึดอัดนี้อย่างไร ในตัวชายหนุ่มตรงหน้านี้ นางสัมผัสได้ถึงความยากลำบากที่อาจจะเกิดขึ้น และแรงกดดันอันมหาศาล

        เพียงแค่เขายืนอยู่ตรงนั้น ด้วยสายตาที่มองลงมาอย่างเหนือกว่า พร้อมกับรอยยิ้มที่แฝงความเย้ยหยัน คล้ายกับกำลังมองดูสิ่งมีชีวิตที่เล็กจ้อย

        สายตาเช่นนั้นทำให้นางรู้สึกอึดอัดจนมิอาจสงบใจได้

        คำถามที่ตั้งใจจะถามในตอนแรก ก็กลับถูกกลืนหายไป มิรู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไรดี

        โดยเฉพาะคำพูดที่ท่านป้าเสวี่ยเอ่ยกล่าวเตือนก่อนที่นางจะเข้ามา

        คุณชายกู้ผู้นี้ดูเหมือนจะมีชาติกำเนิดที่ยิ่งใหญ่มิด้อยไปกว่านางเลยแม้แต่น้อย

        นั่นหมายความว่า ท่านป้าเสวี่ยจะมิยื่นมือเข้ามาแทรกแซงอย่างมิรอบคอบ เว้นเสียแต่ว่าสถานการณ์จะคุกคามถึงชีวิตของนาง

        อีกทั้งพลังของนางเองก็อยู่เพียงขั้นครึ่งทางของระดับจ้าวศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น จึงมิมีทางเป็นศัตรูคู่ต่อสู้ของชายหนุ่มตรงหน้าได้

        การที่บุกเข้ามาด้วยท่าทีมาดมั่น แต่กลับลงเอยด้วยสภาพเช่นนี้ ทำให้นางรู้สึกอับอายและมองว่าตนเองช่างโง่เขลายิ่งนัก

        เมื่อได้ยินคำพูดนี้ กู้ฉางเกอก็เพียงปรายตามองนางเล็กน้อยโดยมิเอ่ยคำใด

        ท่าทีที่แฝงไปด้วยการดูแคลนนี้ ทำให้เย่หลิวหลีถึงกับชะงักไปทันควัน ก่อนจะกัดฟันแน่นด้วยความขุ่นเคือง

        มิว่าจะเป็นเทือกเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งยุคบรรพกาลหรือโลกภายนอก หรือมิว่าจะเป็นที่แห่งใดก็ตาม ก็มิเคยมีผู้ใดกล้าดูหมิ่นนางเช่นนี้มาก่อน ยิ่งไปกว่านั้น คนผู้นั้นก็ยังเป็นถึงบุรุษเพศอีกด้วย!

        แต่เย่หลิวหลีเองก็หาใช้ผู้ที่ธรรมดาสามัญไม่ นางจึงสามารถรวบรวมสติและสงบใจลงได้อย่างรวดเร็ว

        ในขณะนั้นเอง ผู้อาวุโสเสวี่ยที่ยืนอยู่เบื้องหลังนางก็ก้าวออกมาพร้อมทั้งเผยรอยยิ้มบางประดับบนใบหน้า ก่อนจะประสานมือคารวะเอ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “คารวะคุณชายกู้ คุณหนูของข้ามีนามว่าเย่หลิวหลี ส่วนข้าเป็นผู้ที่ได้รับมอบหมายให้มาคุ้มครองคุณหนูในโลกเบื้องล่าง…”

        “เมื่อครู่คุณหนูและผู้ติดตามอาจได้กระทำการล่วงเกินไปบ้าง หากได้กระทำการมิเหมาะสมอันใดไป ก็หวังว่าคุณชายกู้จะโปรดยกโทษให้ โดยมิถือสาเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้”

        น้ำเสียงและท่าทางของนางเต็มไปด้วยความจริงใจ มิได้ดูเหมือนการเสแสร้งแต่อย่างใด 

        ในเรื่องของมารยาทและการวางตัว ผู้อาวุโสเสวี่ยเรียกได้ว่ามีความเหนือชั้นกว่าเย่หลิวหลีหลายเท่านัก

        “ท่านป้าเสวี่ย…”

        เมื่อเห็นท่านป้าเสวี่ยแสดงท่าทีเช่นนี้ เย่หลิวหลีก็ถึงกับนิ่งงัน สีหน้าแฝงความงุนงงและมิอยากจะเชื่อสายตาตนเอง

        เหล่าสรรพชีวิตจากเทือกเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งยุคบรรพกาลที่ติดตามอยู่เบื้องหลัง ต่างก็เผยสีหน้าตกตะลึงมิแพ้กัน

        พวกเขาต่างตระหนักดีถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวของผู้อาวุโสเสวี่ย

        ผู้ที่ทรงพลังระดับนี้ ปกติแล้วจะมิเคยแสดงตัวต่อหน้าผู้ใดได้โดยง่าย

        แต่เหตุใดในวันนี้ นางจึงแสดงท่าทีอ่อนโยนและมีไมตรีจิตถึงเพียงนี้

        ทั้งที่ความจริงแล้ว เป้าหมายในการมาครั้งนี้ของพวกเขาก็คือการล้างแค้นและทวงคืนความยุติธรรมมิใช่หรือ!

        “ท่านป้าเสวี่ย ท่านทำเกินไปแล้วกระมัง!”

        เย่หลิวหลีเผยสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น แฝงด้วยท่าทีที่มิพอใจอย่างชัดเจน

        ท้ายที่สุดแล้ว ท่านป้าเสวี่ยเองก็เป็นเพียงข้ารับใช้ของตระกูลเย่เท่านั้น จะอย่างไรนางก็มิมีสิทธิ์มาตัดสินใจแทนผู้เป็นนายอย่างนางได้

        “คุณหนู เรื่องนี้อาจเป็นเพียงความเข้าใจผิด ข้าเห็นว่าควรใช้โอกาสนี้ในการอธิบายให้กระจ่างจะดีกว่า มิเช่นนั้น หากเกิดเรื่องราวดังเช่นน้ําเชี่ยวชนปะทะวังพญามังกร คนกันเองกลับมิยอมรอมชอมกันเช่นนี้ ก็คงมิเป็นผลดีนัก…” ผู้อาวุโสเสวี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวังดี

        นางอยู่เคียงข้างคุณหนูมานานหลายปี ย่อมมิมีวันคิดร้ายต่อคุณหนูแน่นอน

        “เป็นเช่นนั้นหรือ ท่านผู้อาวุโสช่างเกรงใจกันเสียจริง เช่นนั้นรบกวนกล่าวแจ้งข้ามาได้หรือไม่ ว่าพวกท่านมาเยือนที่แห่งนี้ด้วยวัตถุประสงค์อันใด”

        เมื่อเห็นท่าทีของทั้งสองฝ่าย กู้ฉางเกอก็กล่าวขึ้นในที่สุด สีหน้าของเขาสงบนิ่งจนมิอาจคาดเดาความรู้สึกได้

        เมื่อเห็นภาพนี้ กู้ฉางเกอก็กลับเอ่ยขึ้นในที่สุด สีหน้าของเขายังคงสงบนิ่งจนยากจะคาดเดาความรู้สึกอันใดได้

        แต่ท่าทางของเขาก็กลับดูเหมือนจะแฝงไปด้วยความสนอกสนใจอยู่เล็กน้อย

        ผู้คุ้มครองของเย่หลิวหลีผู้นี้ ดูเหมือนจะมีอะไรที่น่าสนใจอยู่มิน้อย

        หากเป็นเช่นนี้ เรื่องราวทุกอย่างก็คงจะจัดการได้อย่างง่ายดายขึ้น

        “แต่ก่อนอื่น ข้าขอล่วงเกินสอบถามหน่อยเถิด ว่าคุณชายกู้มาจากตระกูลกู้แห่งชีวิตอันยืนยงใช่หรือไม่”

        เมื่อได้ยินคำถาม ผู้อาวุโสเสวี่ยก็เผยรอยยิ้ม พร้อมกับประสานมือคารวะและกล่าวถามขึ้นด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “คุณหนูของข้านั้นสืบทอดสายเลือดมาจากตระกูลเย่อันเป็นตระกูลเซียนโบราณ ซึ่งหากจะสืบย้อนกลับไปแล้ว ตระกูลของพวกเราอาจนับว่ามีความเกี่ยวพันกันในอดีต”

        นางจงใจกล่าวอ้างถึงชาติกำเนิดของเย่หลิวหลี เพื่อให้กู้ฉางเกอรับรู้ว่าพวกนางหาได้ธรรมดาสามัญไม่

        ยิ่งไปกว่านั้น คุณหนูของนางก็อยู่ในฐานะบุตรสาวคนโปรดของผู้นำตระกูล ซึ่งนับว่ามีสถานะสูงส่งเกินกว่าศิษย์ทั่วไปของตระกูลเย่จนมิอาจนำมาเทียบเคียงได้

        แน่นอนว่าคำเรียกขานว่าท่านผู้อาวุโสจากปากของกู้ฉางเกอนั้นทำให้นางยิ่งแย้มยิ้มอย่างพึงพอใจ พร้อมทั้งความชื่นชมในตัวของเขาก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้น

        มิว่าจะมองอย่างไร เขาก็ย่อมมีสถานะเป็นยอดอัจฉริยะรุ่นเยาว์แห่งแดนสวรรค์มิมีผิดเพี้ยนแน่

        ในฐานะที่เป็นหนึ่งในตระกูลเก่าแก่ที่สุดของแดนสวรรค์เบื้องบน ตระกูลแห่งชีวิตอันยืนยงและตระกูลเซียนโบราณ ต่างก็เป็นกลุ่มอำนาจที่ครอบครองอาณาเขตอันกว้างใหญ่ไพศาล

        ความแตกต่างระหว่างพวกนางสองตระกูลนั้นก็อยู่ที่การที่ตระกูลแห่งชีวิตอันยืนยงนั้นมีมนุษย์เป็นสายเลือดหลัก ในขณะที่ตระกูลเซียนโบราณนั้นกลับเต็มไปด้วยสายเลือดจากเผ่าพันธุ์อันหลากหลาย ซึ่งตระกูลนางก็ยังถูกเรียกขานกันในนามว่า ตระกูลหมื่นเผ่าพันธุ์

        และแน่นอนว่าตระกูลของทั้งสองฝ่ายต่างก็ย่อมรู้จักกันอยู่แล้ว

        นางกล่าวเช่นนี้ก็เพื่อยืนยันตัวตนของกู้ฉางเกอให้แน่ชัด

        เมื่อผู้อาวุโสเสวี่ยกล่าวคำเหล่านี้

        เหล่าผู้ติดตามจากเทือกเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งยุคบรรพกาลที่อยู่เบื้องหลังเย่หลิวหลีก็ต่างเผยสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด หลายคนถึงกับใบหน้าซีดเผือด หากกู้ฉางเกอมีที่มาจากตระกูลนั้นจริงละก็…

        เหงื่อเย็นเริ่มผุดขึ้นมาบนหน้าผากของพวกเขา พร้อมกับความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลัง

        เหตุใดจึงมิมีผู้ใดบอกกับพวกเขาก่อนหน้านี้เล่า เหตุใดถึงได้มาบอกกล่าวเอาหลังจากที่พวกเขามาเยือนที่แห่งนี้แล้ว

        ในใจพวกเขาเต็มไปด้วยความสำนึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง

        ตระกูลเซียนโบราณนั้นมิใช่ว่าจะบังอาจไปล่วงเกินได้ แล้วนับประสาอะไรกับตระกูลแห่งชีวิตอันยืนยงที่ยิ่งมิอาจจะแตะต้องได้เข้าไปใหญ่

        แม้แต่เย่หลิวหลีที่ตั้งใจจะกล่าวบางสิ่ง ก็ได้แต่เงียบงันลงในที่สุด

        “ที่แท้ก็มาจากตระกูลเซียนโบราณนี่เอง มิน่าคุณหนูเย่หลิวหลีถึงได้มั่นใจในตัวเองถึงขนาดกับกล้าบุกมาถึงที่นี่ได้”

        เมื่อได้ยินคำพูดนี้ กู้ฉางเกอก็เพียงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ และมิได้เอ่ยปฏิเสธสิ่งใด “บิดาของข้าเมื่อครั้งอดีตได้เคยไปมาหาสู่กับผู้นำตระกูลเย่อยู่บ่อยครั้ง ดูเหมือนว่าท่านผู้อาวุโสเองก็คงจะรู้จักกับตระกูลกู้ของพวกเราเป็นอย่างดีทีเดียว”

        ใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มแฝงความเย้ยหยัน

        เมื่อพูดถึงชาติกำเนิด เขาก็มิมีเหตุผลที่จะต้องหวั่นเกรงผู้ใด

        จากคำพูดดังกล่าว ผู้อาวุโสเสวี่ยก็ย่อมฟังออกในทันที

        กู้ฉางเกอมิได้เป็นเพียงสมาชิกของตระกูลแห่งชีวิตอันยืนยงเท่านั้น แต่เขาอาจเป็นถึงบุตรชายของผู้นำตระกูลกู้ด้วย

        เพราะท้ายที่สุด ผู้ที่สามารถมีความสัมพันธ์กับผู้นำตระกูลเย่ได้ ก็ย่อมต้องเป็นผู้ที่อยู่ในสถานะเดียวกันอยู่แล้ว!

        บุคคลที่ทรงอำนาจเช่นนี้ เพียงคำพูดเดียวก็สามารถเปลี่ยนแปลงฟ้าดิน ปรับเปลี่ยนชะตากรรมแห่งยุคสมัย และเหมาะสมอย่างยิ่งที่จะได้รับการขนานนามว่าเป็นผู้มีอำนาจเกรียงไกรไร้เทียมทาน

        ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดที่นางรับรู้มาก็คือ ผู้นำตระกูลกู้แห่งชีวิตอันยืนยงนั้นมีทายาทเพียงคนเดียวเท่านั้น!

        ตราบใดที่ชายหนุ่มตรงหน้ายังคงยืนหยัดอยู่ได้ ในอนาคตเขาก็จะต้องกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของแดนสวรรค์!

        และอาจถึงขั้นได้เป็นผู้ปกครองแห่งชีวิตอันยืนยงในอนาคต!

        เมื่อคิดได้ดังนั้น

        รอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็ยิ่งปรากฏชัดขึ้น ท่าทีที่แสดงออกก็ยิ่งนอบน้อมถ่อมตน ถึงขั้นแฝงความพยายามประจบเอาใจอยู่ในที

        การที่กู้ฉางเกอเรียกนางว่าท่านผู้อาวุโส สำหรับนางแล้วก็นับว่าเป็นเกียรติสูงสุดในชีวิตอย่างยิ่ง!

        ในชั่วขณะนั้นเอง เย่หลิวหลีก็รู้สึกเหมือนเสียงก้องดังขึ้นในศีรษะ สีหน้าของนางซีดเซียวไร้สีเลือด

        เหตุการณ์ทั้งหมดได้เกินเลยไปจากสิ่งที่นางคาดการณ์ไว้โดยสิ้นเชิง

        ตุ้บ!

        เหล่าสรรพชีวิตจากเทือกเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งยุคบรรพกาลต่างก็เผยสีหน้าซีดเผือด พร้อมกับคุกเข่าลงทันทีด้วยความหวาดกลัว

        “ระ…เรื่องที่เชวี่ยเทียนได้กระทำการล่วงเกินท่านไปเมื่อครู่นั้น หวังว่าท่านจะโปรดยกโทษให้อภัย…”

        เสียงของพวกเขาสั่นสะท้านจนแทบจะฟังมิได้ศัพท์ ราวกับจะสิ้นสติด้วยความกลัว

        แม้ว่าพวกเขาเองจะมิได้พูดจาล่วงเกินอันใด แต่หากกลับโชคร้ายถูกลากไปพัวพันด้วยเล่า