ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

จากนั้นถังฮวนก็ออกจากโรงตีเหล็ก เขานำเหรียญทองบางส่วนติดตัวออกมาด้วย จากนั้นจึงนำฝักกระบี่มาใส่ 'กระบี่เพลิงเมฆา' เพื่อเก็บซ่อนความคมและพลังของกระบี่เอาไว้หลังจากหุ้มห่อมันอย่างมิดชิดแล้ว จึงพาดมันไว้บนไหล่ของตน หลังจากหาอะไรกินจากร้านริมถนนแล้ว ถังฮวนก็มาถึงร้านขายอาวุธของผู้เฒ่าร่างท้วม “เจ้าถังน้อย หายไปหลายวัน คราวนี้เจ้าเอาอาวุธอะไรมาขายล่ะ?”ผู้เฒ่าร่างท้วมมองมาที่ถังฮวนด้วยรอยยิ้ม ดูเหมือนเขาจะเห็นบ่อเงินบ่อทองเดินมาแต่ไกล
“ตึง!”ถังฮวนไม่พูดอะไรทั้งสิ้น เพียงวางของลงบนโต๊ะ เฒ่าร่างท้วมยิ้มกว้างพร้อมกับแกะหีบห่อ เห็นกระบี่เล่มใหญ่พร้อมฝัก เขาอดไม่ได้ที่จะเก็บงำดวงตาที่เป็นประกายตื่นตาตื่นใจเอาไว้เพียงครู่เดียวก็อดใจรอไม่ไหวที่จะจับด้าม แล้วชักกระบี่ออกมา ดวงตาส่งประกายวาววามเปี่ยมไปด้วยความละโมบ “อาวุธระดับต่ำหรือ? แถมยังเป็นอาวุธที่มีอานุภาพสูงสุดในบรรดาอาวุธระดับต่ำอีกด้วย?” ผู้เฒ่าร่างท้วมร้องอุทานออกมา“ถังน้อยเอ๊ย เจ้าเพิ่งรวบรวม ‘อัคคีพิสุทธิ์’ ได้ไม่กี่วันก่อน ตอนนี้ยังหลอมอาวุธระดับต่ำได้อีก?” “ท่านรู้ได้ยังไงว่าข้าหลอมรวม ‘อัคคีพิสุทธิ์’ และเป็นคนหลอมกระบี่นี้?”ถังฮวนรู้สึกประหลาดใจยิ่ง ทันทีที่พูดออกไป ถังฮวนก็รู้เลยว่าปัญหาของเขาไม่ได้ซับซ้อนอะไรในวันนั้นการเคลื่อนไหวของร้านขายอาวุธซิงไห่ ข่าวคงจะกระจายแทบไปทั่วเมืองนู่ลั่งแล้วยังไงร้านขายอาวุธของชายชราก็เป็นธุรกิจแบบเดียวกัน ที่มักจะมีลูกค้าเข้าออกเป็นประจำ เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ได้ยินเรื่องราวเหล่านี้ เพราะอย่างนั้นเอง ผู้เฒ่าร่างท้วมถึงได้ยิ้มกว้างและขยิบตาให้ “เจ้ากระตุ้นเปลวไฟในแท่นวังวนได้สูงถึงสิบสองเมตร ใครในเมืองนู่ลั่งจะไม่รู้บ้าง ถังน้อยเอย ตอนนี้เจ้าเป็นคนดังในเมืองนู่ลั่งไปแล้วนาแล้วอีกไม่นานก็จะดังไปทั่วราชวังศ์ถัง หรืออาจจะดังไปทั่วทั้งทวีปหรงเหย้า ก็เป็นได้” ถังฮวนถลึงตามองเขาด้วยสีหน้าจริงจัง “บอกข้ามา เกี่ยวกับกระบี่ที่ข้าหลอมขึ้นเล่มนี้!” “เอ่อ... ก็ปกติดีนี่” เฒ่าร่างท้วมวางกระบี่ลงอย่างไม่แยแส แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม“เจ้าถังน้อย เพื่อช่วยเหลือเจ้า ข้าจะยอมเสียเหรียญทองสักสองร้อยเหรียญก็ได้”ที่สุดแล้วผู้เฒ่าร่างท้วมในใจเพียงต้องการจะบอกว่า “ข้าใจดีมากแล้วที่ ‘ข้า’ นั้นทำให้เด็กอย่างเจ้าหาเงินได้มากมายขนาดนี้” ไม่ได้เจอเขานานกว่าสิบวัน นับว่าชายชราร่างท้วมมีความสามารถในการเปลี่ยนเรื่องที่กำลังคุยอยู่ได้แบบฉับพลัน ชนิดที่เรียกได้ว่าคนละเรื่อง'คุณภาพสูงสุด' ที่กล่าวเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ตอนนี้กลายเป็นเรื่องเลอะเทอะไปซะแล้ว ต้องอดทนขนาดไหน ที่จะข่มอารมณ์อยากจะชกหน้าชราร่างท้วมผู้นี้ไว้ ถังฮวนคว้ากระบี่เพลิงเมฆาสอดเข้าฝักอย่างรวดเร็ว ก่อนพูดยิ้ม ๆ ว่า“งั้นข้าเก็บกระบี่นี้ไว้ใช้เองละกัน ไม่ขงไม่ขายแล้ว” “แอ๊ ไม่ขายได้ยังไงกัน?” ชายชราร่างท้วมจ้องมองด้วยความกังวลเล็กๆ แล้วจับด้ามกระบี่เอาไว้ “ถังน้อย ถ้าเจ้าคิดว่าข้าให้ราคาต่ำไป งั้นข้าพอจะเพิ่มเงินให้อีกนิดหน่อยก็ได้ ดีล่ะ อีกสักยี่สิบเหรียญทองเป็นยังไง? ไม่พอเหรอ ..งั้นเพิ่มอีกสามสิบเหรียญทอง....เอาล่ะ เอาล่ะ สองร้อยห้าสิบเหรียญทองถังน้อยเอ๊ย เจ้าอย่าโหดร้ายนักเลย สามร้อยเหรียญทอง! นี่ให้ราคาสูงที่สุดแล้วนา นี่เจ้าให้ตายเถอะขายในราคานี้เถอะน่าหรือเห็นข้าเป็นท่านปู่อ้วนท้วม เจ้าเลยขูดเนื้อเถือหนังข้ายิ่งนัก” “ไม่ขาย!” เมื่อเห็นแววตาวิงวอนของผู้เฒ่าร่างท้วม ถังฮวนรู้สึกตลกเล็กน้อย จึงยิงคำถามเข้าประเด็น
“นี่ ท่านผู้เฒ่าอ้วนฉุ ข้ามาที่นี่เพื่อจะถามว่า ข้าจะหาอัญมณีระดับต่ำได้จากไหน ข้าต้องการเป็นจำนวนมาก ถ้าท่านยังต้องการซื้ออาวุธเช่นนี้จริง ๆ เผื่อว่าหลังจากที่ข้าได้อัญมณีพวกนั้นแล้ว ข้าจะเอามาหลอมให้ท่านได้บ้าง” “เจ้าจะไม่ขายมันจริง ๆ หรือ?” ผู้เฒ่าร่างท้วมยังคงตื้อ “บอกว่าไม่ขายก็ไม่ขาย!” ถังฮวนตอบเสียงเด็ดขาด ผู้เฒ่าร่างท้วมจำต้องตัดใจแล้ว ใบหน้าอ้วนกลมของเขาแสดงความไม่เต็มใจนัก“เสี่ยวถัง หากเจ้าต้องการอัญมณีระดับต่ำ ก็มีแต่ต้องไปซื้อที่ร้านอัญมณีนั่นแหละ” “ข้าไม่มีเงิน เช่นนั้นท่านให้ข้ายืมสักหน่อยสิ” ถังฮวนยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมา “ไม่ได้ ข้าให้ยืมอะไรก็ได้ แค่ไม่ให้ยืมเงิน” ทันใดนั้นชายชราอ้วนฉุก็เก็บเงินใส่กระเป๋าทันที “ข้าก็ว่างั้นแหละ” ถังฮวนเย้ยหยัน “เจ้ายังมีเหรียญทองมากกว่าห้าร้อยเหรียญไม่ใช่เหรอ? ด้วยจำนวนเท่านี้ เจ้าสามารถซื้ออัญมณีระดับต่ำได้เป็นโหลเลยนะ” ผู้เฒ่าร่างท้วมพูดอย่างเสียไม่ได้-โปรดติดตามตอนต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 23 เลื่อนขั้นเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสอง (2)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 23 เลื่อนขั้นเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสอง (2)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้