ผมกลายเป็นตัวละครในเกมแนวดาร์กแฟนตาซี

บทที่ 40

อีอันเงยหน้าขึ้น ตระหนักได้ว่าการมองเห็นของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แม้จะไม่มีแสงสว่างแต่ก็เห็นสิ่งที่มองไม่เห็นในรูปร่างที่ชัดเจนอยู่ตรงหน้า เห็นแม้กระทั่งคลื่นของพลังเวทที่แผ่กระจายอย่างสม่ำเสมอคล้ายการเต้นของหัวใจและรากไม้จำนวนมากที่ดิ้นอยู่ใต้ดิน

นั่นอธิบายได้ว่าทำไมอีอันถึงสูญเสียสมาธิไปครู่หนึ่ง และนอกจากฝั่งตรงข้ามที่มีพวกมันมารวมตัวกันแล้วยังรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่มีสีดำสนิทโผล่ขึ้นมา ในสายตาของอีอัน เขาเห็นเหมือนหนวดจำนวนมากที่กำลังขยับไปมา ซึ่งในความเป็นจริงก็ไม่ได้ต่างกันมาก เพราะเสาต้นนั้นคือต้นไม้เก่าแก่ที่สกปรกและทำให้เกิดมลพิษกับป่า เพราะเสานั้นคือต้นไม้โบราณบิดเบี้ยวที่เป็นบอสและเป็นตัวการทำให้ป่าปนเปื้อน

หว่างคิ้วของอีอันค่อย ๆ แคบลงขณะจ้องมองเงานั้น

“ทำไมใหญ่ขนาดนั้น…?”

ใหญ่กว่าที่คาดไว้เสียอีก นึกว่าจะเล็กกว่านี้เพราะปนเปื้อนน้อยกว่าในเกม

“บอกแล้วไงว่าไม่ให้ประมาท”

ในขณะที่อีอันพึมพำ เขาก็เริ่มออกวิ่งอีกครั้งด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่สิ่งที่แตกต่างคือเขาไม่ใช่คนเดิมเหมือนกับตอนที่เล่นเกม

‘แผนไม่ได้ล้มเหลวสักหน่อย’

อีอันยื่นมือซ้ายออกไป ทันใดนั้นลูกแก้วสีขาวปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ

แก่นพลังเวท

อีอันกำแก่นพลังเวทแล้วเริ่มร่ายเวททันที เขาไม่จำเป็นต้องใส่พลังเวทเข้าไป พลังเวทที่สัมผัสกับแก่นพลังเวทก็ถูกดูดเข้าไปภายในราวกับถูกแม่เหล็กดูด

พลังเวทและรัศมีแสงสีขาวแพร่กระจายอยู่ภายในแก่นพลังเวทและก้องกังวานอยู่ในนั้น รู้สึกเหมือนได้เห็นพลังเวทเติมเต็มภายในของแก่นพลังเวท

พลังเวทไม่ใช่แค่การหลอมรวมเพียงอย่างเดียว แต่ยังเป็นการทับซ้อนกันทางเรขาคณิตอีกด้วย

แม้ว่าจะไม่ได้ประดิษฐ์ขึ้น แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเวทมนตร์ได้ทำหน้าที่ของมันเอง

‘เพราะอย่างนี้เวทมนตร์ถึงทรงพลังขึ้นสินะ’

อีอันยื่นมือออกเพราะรู้สึกแปลก ๆ แก่นพลังเวทผุดขึ้นมาหมุนติ้วราวกับกำลังรออยู่ มันหมุนช้าลงเมื่อห่างจากฝ่ามือเล็กน้อยจนในที่สุดก็หยุดกลางอากาศราวกับว่ามันหาตำแหน่งได้แล้ว

เขารู้สึกแปลกเหมือนกับว่าฝ่ามือและแก่นพลังเวทนั้นเชื่อมต่อกันได้ด้วยสนามแม่เหล็ก

“จะเอาแบบนี้ใช่ไหม…!”

อีอันขยับนิ้วไปมาพลางซาบซึ้งใจ ก่อนจะกลิ้งลงพื้นกะทันหัน

ฟิ้วว!

วินาทีต่อมา มีบางอย่างพุ่งลงมาพร้อมกับเสียงฉีกขาดของบรรยากาศ

ตึง!

ปากขนาดใหญ่ที่มีเปลือกสีดำคล้ายเกล็ดพุ่งลงมาปักดินพร้อมกับเกิดเสียงดังสนั่น มันมีขนาดใหญ่พอที่จะกลืนอีอันได้ในคำเดียว ลำต้นที่เชื่อมต่อขึ้นไปด้านบนหนาเท่ากับลำต้นของต้นไม้กินเนื้อ

เขาเข้ามาถึงระยะโจมตีของต้นไม้โบราณที่บิดเบี้ยวโดยไม่รู้ตัว

ปากของมันพุ่งกลับขึ้นด้านบน

‘นี่คือใหญ่ที่สุดแล้วเหรอ’

อีอันลุกขึ้น จากนั้นเริ่มวิ่งไปตามเส้นทาง วาดวงกลมขนาดใหญ่รอบ ๆ ต้นไม้โบราณ

ฉึก! ตึง!

ปากของต้นไม้โบราณที่พลิ้วไหวพุ่งลงมาเป็นแถวตามหลังอีอัน พวกมันไม่ว่องไวเหมือนต้นไม้กินเนื้อ แต่มีจำนวนเยอะและมีขนาดใหญ่กว่ามาก

สิ่งที่ดูเหมือนหนวดดิ้นยุกยิกไปมาทั้งหมดคือปากของมัน

‘พอได้เจอจริง ๆ กัดไม่ปล่อยเหมือนหมาเลยนะ’

ความทรงจำในเกมทับซ้อนโดยอัตโนมัติ ยิ่งเข้าใกล้มันมากเท่าไหร่ ปากก็ยิ่งพุ่งลงมาเท่านั้น และรากก็งอกขึ้นตามเส้นทางที่ตัวเกมกำหนดไว้

การจู่โจมทำให้สติหลุดลอยไปตั้งแต่บนลงล่าง

อีกทั้งยังมีพวกซอมบี้เชื้อราพุ่งออกมาจากทั่วทุกทิศทาง ไม่ว่าจะฆ่าเท่าไหร่ก็ดูเหมือนจะไม่มีวันหมดสิ้น

บอสตัวนี้คือบอสที่ออกแบบมาเพื่อไม่ให้เอาชนะได้ด้วยการกระโดดพุ่งเข้าไปเฉย ๆ เช่นเดียวกับบอสตัวอื่น ๆ ที่หากต้องการฆ่าก็ต้องหาจุดอ่อนแล้วพุ่งโจมตี

แต่ตอนนี้สามารถฆ่าได้ด้วยวิธีใดก็ได้แม้เป็นการเข้าปะทะซึ่งหน้า

‘ถึงจะรู้จุดอ่อนอยู่แล้วก็ต้องตั้งสติ’

เช่นเคย อีอันไม่เคยคิดจะละทิ้งทางเลือกง่าย ๆ แล้วถอยหลังกลับ อีอันหยิบถุงน้ำมันออกมาจากมิติเก็บของและเริ่มวิ่งเทน้ำมันให้กระจายจนทั่ว

เหล่าปากเริ่มขุดคุ้ยดินแต่เขาก็ไม่ได้สนใจ เขากลับคิดว่าดีเสียอีก พวกมันจะได้โดนน้ำมันด้วย

เขาเทน้ำมันในกระเป๋าจนหมดแล้วนำใบใหม่ออกมาเททันทีอยู่หลายครั้ง เมื่อนำกระเป๋าน้ำมันที่อยู่ในมิติเก็บของออกมาหมดแล้ว หลุมกลวงที่เกิดจากปากซึ่งพุ่งลงมาในตอนแรกก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

อีอันกระโดดข้ามหลุม ยื่นมือขวาออก และโยนกระเป๋าน้ำมันที่เหลืออยู่ไปด้านหลังแล้วปล่อยลูกไฟพุ่งออกจากมือ

‘เวทมนตร์สีแดงขั้นพื้นฐาน ไฟร์บอล’

ฟิ้ว!

ลูกไฟถูกปล่อยไปยังกระเป๋าน้ำมัน เกิดการระเบิดกระจายไปทั่วทุกที่

พรึ่บ!

ไฟลุกไหม้ตามน้ำมันที่ปกคลุมพื้นดินและแพร่กระจายออกไปทุกทิศทางในชั่วพริบตา

ตุบ! ตูม!

ปากที่พุ่งลงมาจากด้านบนก็ลุกเป็นไฟเช่นกัน พวกมันพุ่งกลับขึ้นไป

เขาวิ่งผ่านเปลวไฟในขณะที่รอบ ๆ ตัวสว่างขึ้นได้เพียงครู่เดียว

โฮฮฮฮ!

เสียงกรีดร้องคล้ายเสียงแตรเขาสัตว์ดังขึ้น ปากที่พุ่งเข้ามาโจมตีก็ได้หยุดลงทันที

ในที่สุดอีอันก็ลดความเร็วลง

“นึกว่าจะกำจัดจุดอ่อนได้แล้ว…”

เขาพูดพลางหายใจหอบแล้วหันกลับไปมอง รูปร่างที่แท้จริงของต้นไม้โบราณที่พลิ้วไหวปรากฏขึ้นในดวงตา รูปร่างของมันดูเหมือนดอกไม้ทะเลสีดำขนาดยักษ์มากกว่าต้นไม้ มีรูอยู่ทั่วลำต้นสูงหนาและมีเมือกคล้ายน้ำมันดิบหยดอยู่

ข้างบนมีกิ่งไม้ที่งอกขึ้นนับไม่ถ้วนกำลังแกว่งไปมา ทำให้ไฟเริ่มลาม

เห็นได้ชัดว่านั่นเป็นจุดอ่อนอย่างแรกของต้นไม้โบราณ

ถ้าไฟลามตัวมันเองมากกว่าที่เกมกำหนดไว้ก็จะหยุดโจมตีและเข้าสู่กระบวนการวิวัฒนาการ

ไฟเป็นจุดอ่อนของพวกซอมบี้เชื้อราเช่นกัน

คู่มือที่อ่านขณะเล่นเกมระบุว่าให้พกน้ำมันไปให้เพียงพอที่จะจุดไฟและกำจัดปากไปพร้อม ๆ กัน เพื่อเข้าถึงจุดอ่อนอย่างที่สองได้อย่างง่ายดาย

แน่นอนว่าตอนนั้นอีอันเผชิญหน้ากับพวกมันโดยไม่รู้วิธีดังกล่าว เขาเลือกใช้วิธีที่ง่ายและโง่กว่า นั่นคือการอัปสกิลเวทมนตร์สีแดง

‘พอมาคิดดูแล้ว ก็ใช้ตัวละครห่วยมาตั้งแต่ตอนนั้น… เจอแล้ว’

ดวงตาของอีอันที่มองไปรอบ ๆ ต้นไม้โบราณ หนึ่งในรูที่อยู่ทั่วโคนต้นมีแสงสีม่วงจาง ๆ เปล่งประกายออกมา

ถึงแม้จะไม่รู้ชื่อที่แน่ชัด แต่นั่นเป็นจุดอ่อนอย่างที่สองและเป็นจุดอ่อนที่ร้ายแรงที่สุดของต้นไม้โบราณที่ต้นนี้

‘สูงเกินไปแล้วนะ จริง ๆ เลย’

อีอันอารมณ์เสีย เริ่มวิ่งไปทางต้นไม้โบราณและเข้าใกล้มันมากขึ้นเรื่อย ๆ

โฮกกก…

อีอันหันปลายดาบลงและพุ่งไปตรงโคนต้น พร้อมกันนั้นเสียงกรีดร้องก็เริ่มเบาลง

ย๊ากกก!

ควันสีเทาพุ่งออกมาจากรูทุกรูที่อยู่ทั่วโคนต้นเหมือนกับเกิดระเบิด

“…!”

ควันนั้นปกคลุมกิ่งไม้และลามมาถึงอีอันที่พึ่งวิ่งเข้ามา อีอันกลิ้งอยู่บนพื้น เงยหน้าขึ้นโดยไม่ทันได้หยิบดาบที่หลุดออกจากมือ มีปากจำนวนมากเหนือกลุ่มควันพุ่งตัวโค้งลงมาราวคันธนู

อีอันรับรู้ได้ว่าพวกมันกำลังจะพุ่งลงมาพร้อม ๆ กันในไม่ช้า แต่แทนที่จะหลบ อีอันกลับยื่นมือซ้ายขึ้น

‘เมื่อไหร่จะจบสักที ไอ้เวรนี่’

รอช่วงเวลานี้อยู่พอดี

ฟิ้ววว!

แก่นพลังเวทตรงกลางฝ่ามือเริ่มหมุน

เลือกไว้แล้วว่าจะใช้เวทมนตร์แบบไหนตั้งแต่แรก

เวทมนตร์สีแดงระดับล่าง อัคนีคำราม

แม้เป็นเวทมนตร์เรียบง่ายที่ปล่อยไฟออกมาเป็นเส้นตรง และมีตัวแปรน้อยแต่ผลที่ได้กลับไม่มีข้อผิดพลาด

‘แม้จะมีข้อเสียคือระยะโจมตี แต่ถ้ามีแก่นพลังเวท ก็เพียงพอ…?!’

ตาของอีอันเบิกโตขึ้นทันที

ฟิ้ววววววว!

พลังเวทที่ทับซ้อนกันภายในแก่นนั้นดูเหมือนจะหมุนอย่างรุนแรงแล้วเริ่มดูดซับพลังเวทของเขา

ไม่สามารถหยุดได้ด้วยซ้ำ

‘บ้าอะไรเนี่ย…?’

ชั่วพริบตาต่อมา พลังเวทถูกดูดออกไปในลักษณะหมุนวนอยู่ด้านหน้า 

ในแก่นพลังเวทที่เต็มไปด้วยสีแดง มีเปลวไฟสีเหลืองที่ส่องประกายคล้ายกับลมหายใจของมังกรพุ่งออกมา