ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมรักท่านอีก

 ตอนที่ 36: เมื่อศัตรูสวมเสื้อขุนนาง และแผ่นดินเริ่มร้าวจากข้างใน

ณ ศาลากลางวัง – สามวันหลังการไต่สวน

บรรยากาศในราชสำนักไม่เคยเงียบเช่นนี้มาก่อน

หลังฮ่องเต้ประกาศตั้ง “คณะสอบสวนพิเศษ” และปลดขุนนาง 3 คนที่เกี่ยวข้องกับเงา

ฝ่ายขวา ฝ่ายคลัง และฝ่ายพิธี เริ่มสั่นคลอนอย่างชัดเจน

ใต้โต๊ะประชุมที่เคยมีเพียงคำสั่งราชการ…

บัดนี้มีจดหมายลับ แลกเปลี่ยนรายชื่อผู้ภักดี และคำว่า “หาก” ปรากฏในทุกบทสนทนา

…

ฝ่ายคลัง – ค่ำคืนก่อนความเคลื่อนไหว

ชายวัยกลางคนที่ขึ้นครองตำแหน่งเสนาบดีคลังหลังจากตระกูลกู้ล่ม

เปิดม้วนบัญชีใหม่ขึ้นบนโต๊ะ—ในนั้นระบุชื่อกลุ่มพ่อค้าที่ “ได้รับสิทธิ์นำเข้าสินค้าจากชายแดน” เพิ่มขึ้น 7 กลุ่ม

แต่ทั้ง 7 กลุ่ม…คือบริษัทเปลือกขององค์กรที่เสวี่ยอิงจัดตั้ง

…

“นางไม่ได้วางแผนลอบสังหารอีกต่อไป”

“นางวางแผนซื้อทั้งราชสำนัก”

เสียงจากผู้ช่วยกระซิบ

เสนาบดีคลังเพียงพยักหน้า…ก่อนวางตราลงในเอกสารเงียบ ๆ

…

ในเงาหลังราชวัง – ตำหนักร้างฝั่งตะวันตก

เสวี่ยอิงเดินช้า ๆ ท่ามกลางแสงไฟริบหรี่

ข้างกายนางคือแม่ทัพผู้ถูกปลดจากชายแดนเมื่อปีก่อน—และอดีตขุนนางฝ่ายศาลที่เคยถูกลดขั้น

นางมองแผนผังวังหลวง แล้วพูดช้า ๆ

“เราไม่ต้องยึดวังด้วยทหาร…”

“แค่ทำให้ ‘คำสั่งจากวัง’ ไร้น้ำหนัก”

“วันนั้น—บัลลังก์จะไม่มีคนกล้านั่ง”

…

ด้านเหยียนซือหรง – ณ ตำหนักราชครู

เธอกำลังตรวจเอกสารของเสนาบดีคลังเก่าที่ราชครูมอบให้

ในนั้นมีการแก้ไขเส้นทางเสบียงในช่วงสิบปีก่อน

และชื่อของ “หัวหน้าบัญชีฝ่ายคลัง” …ตรงกับหนึ่งในเครือข่ายของเสวี่ยอิงในปัจจุบัน

ซือหรงพูดเสียงเรียบ

“เรากำลังเจอกบฏที่ไม่ชูดาบ”

“แต่มันกัดรากของบ้านหลวงทุกวัน โดยไม่ส่งเสียง”

…

องค์ชายเฉิงเดินเข้ามา เงียบ…แต่สีหน้าแน่วแน่

เขาวางรายชื่อคนที่กำลังถูกรวบตัว “ไปตรวจสอบ” ไว้ตรงหน้าเธอ

รายชื่อเหล่านั้น…คือผู้สนับสนุนขององค์ชายเองในราชสำนัก

“พวกเขาไม่ได้ถูกฆ่า”

“แต่ถูกบีบให้ ‘ไม่เชื่อในข้า’ อีกต่อไป”

…

เหยียนซือหรงหลับตาลง

กล่าวช้า ๆ

“ถ้าเช่นนั้น ถึงเวลาที่เราต้องทำในสิ่งที่ไม่มีใครเคยกล้า”

องค์ชายเฉิงมองนาง

“เจ้าหมายถึง…”

“เราต้องเปิดเผยชื่อ ‘ขุนนางกบฏ’ อย่างเป็นทางการ”

“แม้ข้าจะไม่มีตำแหน่ง…ข้าจะยืนกลางท้องพระโรง และพูดในนามของ ‘ประชาชน’ ที่ยังเหลือศรัทธา”

…

ฉากสุดท้ายของบท

กลางลานพระราชพิธี

บัลลังก์ยังว่างอยู่ ฮ่องเต้ยังไม่ทรงเสด็จ

ขุนนางหลายคนเริ่มถอนความเห็น สนับสนุนข้อเสนอแปลกใหม่ที่ไม่ผ่านกระบวนการ

และในวันนั้นเอง—เหยียนซือหรงปรากฏตัว

เธอยืนตรงกลางลาน

ถือเพียงเอกสารหนึ่งฉบับ และกล่าวต่อหน้าทุกคน

“ข้าคือผู้ไม่มีตำแหน่ง…แต่มีชื่อในทุกบทกล่าวหา”

“และวันนี้ ข้าจะอ่าน ‘ชื่อของผู้ที่ทำให้แผ่นดินนี้ไม่อาจยืนได้ตรง’ ให้ทุกท่านได้ยิน”

เสียงของเธอดังสั่นสะเทือนกว่าฆ้องพิธี

และในขณะนั้นเอง—เสียงระเบิดเบา ๆ ก็ดังขึ้นจากทิศตะวันออกของวัง…

…ตำหนักของราชครู

⸻

จบบท

ตอนที่ 37 จะเป็นตอนระทึก

ราชครูบาดเจ็บสาหัสจากการลอบสังหาร

เหยียนซือหรงกลายเป็นเป้าทางการเมืองและต้องเลือก—จะหนีเพื่อรักษาชีวิต หรือยืนพูดชื่อศัตรู…แม้ต้องตาย