ห้องนี้มีเธอ The Last Grip

        เสียง“กริ๊ก” ของลูกบิดประตูห้อง 302 ดังขึ้นในเย็นวันอังคารเขาขยับตัวนิดเดียวจากรอยแง้มประตูห้อง 301 ที่ปิดไม่สนิทตามเจตนา  เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังเป็๲จังหวะตัดกับเสียงกุญแจที่ไขเข้าล็อกได้อย่างลงตัว เธอกลับมาแล้ว...

        หญิงสาวอายุราวยี่สิบกลางรูปร่างเพรียวสูง ผมดำยาวถึงกลางหลัง สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวติดกระดุมไม่หมดกับกระโปรงทรงสอบสีดำสนิท ริมฝีปากแดงสดแบบที่ดูไม่พยายามมากแต่ก็ทำให้เขาเผลอกลืนน้ำลายทุกครั้งที่เห็น

“ลิน...”

        เขารู้จักชื่อจริงของเธอที่แปะไว้บนกล่องพัสดุหน้าห้องก็เพียงพอที่เขาใช้แทนคำว่า ‘ผู้หญิงในฝัน’ ไม่สิ... ต้องบอกว่า ‘เหยื่อในฝัน’ ผู้หญิงแบบนั้นไม่ควรอยู่ใกล้ผู้ชายอย่างเขา
แต่ฟ้ากลับลิขิตให้เธอย้ายเข้ามาเช่าห้องข้างๆ แค่แผ่นไม้กั้นระหว่างห้อง 301 กับ 302
บางคืนเขาได้ยินเสียงน้ำจากห้องน้ำเธอ ได้ยินเสียงเธอคุยโทรศัพท์ หัวเราะเบาๆ

        เขารู้ทุกจังหวะชีวิตของเธอตอนไหนอาบน้ำ ตอนไหนแต่งตัว กางเกงในสีขาวลูกไม้ตัวที่เธอโปรด เธอจะซักแล้วแขวนตรงมุมซ้ายของระเบียงเสมอเขามองมันจนเหมือนเห็นมากกว่านั้น เขาเห็นภาพเธอสวมมันอยู่

คืนนั้นเขาแอบงัดบานเกล็ดระเบียง มองเธอเปลือยหลังขณะอาบน้ำจากมุมแสงที่ลอดผ่านม่านมันไม่ชัด แต่มันพอให้จินตนาการทำงาน เขาเริ่มถ่ายเก็บไว้… จากมือถือ