ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        หลังจากลงทะเบียนยืนยันตัวกันเสร็จ พวกเราก็ถูกพาไปยังบ้านรับรองของตระกูลซุนทางตะวันออกเฉียงใต้ของสนาม

        ไม่ต้องถาม.. ระดับตระกูลซุนแล้ว..

        บ้านรับรองนี่หลังใหญ่โตระดับเปิดเป็นรีสอร์ตยังได้ แถมมีถึงสามชั้น กว้างพอให้คนอยู่ได้ครึ่งร้อย แถมยังมีวิวสนามประลองฟรีแนบมาอีกหนึ่งมุม

        แน่นอนว่าผมเองก็พลอยได้อานิสงส์จากการติดสอยห้อยตามตระกูลซุนมา

        ไม่เช่นนั้นก็คงได้ไปนอนเบียดไหล่กับกลุ่มตัวแทนภูธรทางด้านเขตชายเมืองแทนแล้ว เพราะตอนนี้โรงเตี๊ยมภายในเมืองนั้นเต็มทุกแห่งแถมราคายังดีดไป 3 ถึง 5 เท่าด้วย

        พอ ผมเลือกห้องเสร็จ ก็นั่งขัดสมาธิบนเตียง มือทำพุทราเตรียมเข้าสมาธิ

        แต่ก่อนจะหลับตา สายตาก็ดันไปสะดุดเข้ากับหลินซินที่ยืนตรงมุมห้องเงียบ ๆ อย่างกับผีเรือน

        “นี่ก็เย็นมากแล้ว เจ้าไม่ต้องมาอยู่เฝ้าข้าหรอก

        กลับไปพักผ่อนที่ห้องของเจ้าดีกว่า”

        ผมพูดโดยไม่ทันมองตรง ๆ ด้วยซ้ำ

        “ให้หลินซินอยู่เฝ้านายน้อยเถอะเจ้าค่ะ..

        เผื่อว่านายน้อยต้องการหยิบจับอะไรเพียงบอกต่อหลินซิน จะได้ไม่เสียเวลาการฝึกของนายน้อย”

        เมื่อเธอพูดมาแบบนั้น ผมก็เลยหันไปมองเธอจริง ๆ

        ตอนมองไปก็เห็นเธอกำลังจับกำไลโซ่ที่ข้อมือแน่นแบบที่ทำประจำเวลามีอะไรในใจ

        เห็นแบบนั้นแล้วก็พอจะเดาได้..

        เจ้าหล่อนมีเรื่องกังวลแน่นอน

        “เจ้ากังวลรึ?”

        ผมถามตรง ๆ

        “มะ...ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ เชิญนายน้อยฝึกเถิดเจ้าค่ะ”

        คำตอบแบบนี้น่ะเหรอ?

        มองก็รู้ว่าเธอยังไม่ผ่านหลักสูตร 'การโกหกเบื้องต้น' ด้วยซ้ำไป

        โคตรจะไม่เนียน..

        “ข้าจะฝึกปรับลมปราณ หากมีเจ้ายืนถอนหายใจอยู่แบบนี้

        นู้.. คงอีกนานกว่าข้าจะสงบใจเข้าสู่สมาธิได้”

        ผมยิ้มมุมปาก ก่อนพูดต่อ

        “บอกมาเถอะ..

        ถือเสียว่าข้าเป็นเพื่อนเป็นสหายเจ้า อย่างไรเราก็อายุไล่เลี่ยกัน”

        “หะ..หามิได้เจ้าค่ะ!

        หลินซินไม่อาจตีตนเสมอนายน้อยได้!!

        ไม่มีวันแม้แต่จะคิด!”

        เธอสวนกลับมาทันควัน แถมโบกมือปัดแรงจนทำให้โซ่เหล็กที่ถูกข่ายปราณบังตาทำให้มองไม่เห็นเกิดเสียง 'ครืดคราด' เบา ๆ

        “ข้าแค่เปรียบเปรยน่ะ.. เปรียบเปรย!”

        ผมถึงกับถอนมือจากพุทธา มาเกาหัวตัวเองแทนอย่างเหนื่อยใจ

        คงอีกนานกว่าเธอคนนี้จะเลิกทำตัวแบบนี้ได้

        “ให้ตายสิ!

        นี่มันปีไหนแล้วยังแบ่งชนชั้นวรรณะกันอยู่อีกนะ?

        ประเด็นคือเด็กรุ่นใหม่อย่างเจ้ากลับอินกับมันอีก.. ให้ฟ้าผ่าใส่โหวหวังเถอะน่า..”

        ผมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ตั้งใจจะเข้าสมาธิให้ได้ในคืนนี้

        แต่ถ้าไม่เคลียร์เรื่องนี้ให้จบ คงได้แต่นั่งขัดสมาธิแล้วหลับคาเตียงแทนแล้ว

        “สรุปว่าเจ้ากังวลเรื่องอะไรกันแน่ พูดมาเถอะ!”

        หลินซินหยุดมือที่โบกไปมาของเธอทันทีเมื่อผมยิงคำถามซ้ำแบบไม่ปล่อยวาง

        เธอเงียบลง..

        มือกลับไปลูบกำไลโซ่ตรงข้อมืออีกครั้งเหมือนกับว่ามันคือสิ่งเดียวที่ยังทำให้เธอมั่นคงได้ในตอนนี้

        “หลินซินเป็นห่วงนายน้อยและนายหญิงเจ้าค่ะ..”

        เธอเอ่ยเบา ๆ แต่แววตากลับหนักแน่นกว่าคำพูดนัก

        “นายหญิงนั้น..

        แม้ดูภายนอกจะเข้มแข็ง ราวกับเป็นแม่ทัพหญิงที่พร้อมรบทุกเมื่อ

        แต่ลึก ๆ แล้ว..

        ท่านกลับเปราะบางราวกับกระจกบาง ๆ ที่แม้ลมก็สามารถทำให้สั่นไหวได้”

        เสียงของหลินซินเบาลง แต่กลับหนักแน่นจนผมเงียบไปโดยไม่รู้ตัว

        “มีหลายครั้ง..

        หลินซินแอบเห็นนายหญิงแอบไปร่ำไห้เพียงลำพังในที่ลับ”

        ผมขยับตัวเล็กน้อย..

        ความรู้สึกเหมือนโดนเข็มเล็ก ๆ แทงเข้ากลางอก

        มันแสบแต่ไม่ถึงกับเจ็บ..

        แค่รู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก

        “แม้หลินซินจะไม่รู้แน่ชัด ว่าเหตุใดนายหญิงถึงได้ให้พี่ ๆ คนอื่นลาออกจากเรือน

        แต่หลินซินก็พอจะเดาได้...”

        เธอกัดริมฝีปากแน่น

        “เพราะนายหญิง..

        เศร้า..”

        ท่อนสุดท้ายของหลินซิน..

        มันไม่ได้สะท้อนแค่ความรู้สึกของท่านย่า..

        แต่มันสะท้อนถึงหญิงสาวตรงหน้าผมด้วย

        ผมเงียบไปอีกครั้ง..

        ไม่ใช่เพราะไม่รู้จะพูดอะไร..

        แต่เพราะผมเพิ่งรู้ว่า..

        ผมไม่เคยมองเห็นน้ำเสียงแบบนี้จากหลินซินเลยสักครั้ง

        นี่คงเป็นเสียงของคนที่แบกความอัดอั้นไว้ในใจมานาน และวันนี้มันเพิ่งมีโอกาสระบาย

        แล้วพอเธอพูดแบบนั้น..

        มันก็ได้ทำให้ผมเห็นเรื่องที่ผ่านมาตลอดเจ็ดเดือน..

        ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ในยุทธทวีป ชีวิตผมก็วนเวียนอยู่แต่ในสำนัก แทบจะนับครั้งได้ ที่ผมได้เจอท่านย่า

        ซึ่งก็แค่ไม่กี่ครั้ง..

        เรียกได้ว่าน้อยจนสามารถใช้นิ้วมือของมือเดียวมานับได้เสียด้วยซ้ำ

        และที่น่าเศร้ากว่าก็คือ..

        ส่วนใหญ่แล้ว..

        เป็นท่านย่าที่ให้คนมาเชิญผมไปพบ.. ไม่มีสักครั้งเลยที่ผมเป็นฝ่ายไปหาท่านด้วยตัวเอง

        คำพูดของหลินซิน..

        เหมือนผมโดนกระแทกด้วยฝ่ามือที่มองไม่เห็น..

        ผมอดรู้สึกตำหนิตัวเองไม่ได้..

        ผมผลักท่านย่าของตัวเองไว้หลังสุดในลิสต์ความสำคัญเสมอมา..

        แล้วแบบนั้น..

        มันทำให้ผมไม่รู้ว่าท่านย่านั้นรู้สึกเช่นไร

        “ท่านย่าเศร้ารึ..

        หรือจะเป็นเรื่องอาป๊า--!

        ข้าหมายถึงเรื่องของท่านพ่อของข้า?”

        ผมถามเสียงอ้อมแอ้ม รู้สึกตัวว่าถามอะไรที่น่าจะรู้อยู่แล้วอยู่หน่อย ๆ

        เธอพยักหน้า..

        แต่ท่าทางการผงกหัวของเธอนั้นเหมือนกำลังบอกว่าถูกเพียงครึ่งหนึ่ง

        “ทุก ๆ งานเทศกาล คนอื่นในบ้านตระกูลหลิวมักขอลากลับบ้านเกิด หรือไม่ก็มีบรรดาญาติ ๆ ของพวกเขามาเยี่ยมเยียนที่บ้านตระกูลหลิวบ้าง

        ทว่าช่วงเวลาเหล่านั้น..

        นายหญิงท่านมักขังตนเองอยู่แต่ในห้องนอนของตนเอง

        หลินซินรู้..

        ว่านายหญิงท่านรู้สึกเหงาและว้าเหว่ ท่านจึงเลือกที่จะผลักตนเองออกจากความอบอุ่นเหล่านั้นเพราะไม่อยากตอกย้ำตัวของท่านเองว่าเป็นเช่นไร

        หลินซินเข้าใจดี..

        เพราะหลินซินเอง..

        ก็ไม่มีใครเหมือนกัน”

        เธอกำมือแน่นที่โซ่เหล็กดำบนข้อมือ ราวกับอยากจะฉีกมันออกด้วยมือเปล่า

        “ไม่มีใคร..”

        คำพูดนั้นไม่ดัง..

        แต่มันกระแทกใจผมอย่างแรงพอ ๆ กับหมัดของซุนโหวหวังตอนซ้อมวันแรก ๆ

        ผมนั่งนิ่ง..

        ไม่ใช่เพราะไม่รู้จะตอบยังไง..

        แต่เพราะนี่คือครั้งแรกที่หลินซินเผยด้านนี้ออกมาให้เห็น

        มันรวมทั้งความเศร้า ความโดดเดี่ยว ความปวดร้าว

        ทุก ๆ อย่างมันรวมอยู่ในทุกคำที่หลุดจากปากเธอ

        ไม่สิ..!

        มันอยู่กับเธอมาตลอด..

        แค่ผมไม่เคยเหลือบตาไปมอง

        “แต่ตั้งแต่นายน้อยปรากฏตัวขึ้น..”

        เธอพูดต่อ

        “ทุกสิ่งอย่างรอบตัวนายหญิงท่านล้วนเปลี่ยนไป..

        ตอนที่นายน้อยไปทำภารกิจแล้วหลินซินได้กลับไปรับใช้นายหญิงที่จวนของท่านเจ้าเมือง

        หลินซินสังเกต..

        สังเกตเห็นว่านายหญิงดูมีชีวิตชีวามากขึ้น แล้วตอนที่ท่านเจ้าเมืองซุนแจ้งข่าวว่านายน้อยหายตัวไป นายหญิงท่านร้อนใจเป็นอย่างมาก ถึงกับไม่เจริญอาหาร

        กว่าจะหลับก็ต้องเพลียจนถึงขีดจำกัดจึงจะหลับได้

        พอหลับ.. ก็ต้องสะดุ้งตื่นด้วยความกังวล

        กว่าที่จะกลับมาเป็นสุขก็ตอนที่ท่านมงกุฎคราม (เซ่อหลัน)

        ตอนที่ได้ข่าวว่านายน้อยปลอดภัย

        หลินซินถึงเห็นแววตานายหญิงกลับมามีประกายอีกครั้ง”

        คราวนี้มือของหลินซินเลื่อนไปกำชายเสื้อแทน แววตาไม่สั่นไหวอีกต่อไป เธอมองตรงมาที่ผม..

        ราวกับจะตอกลึกทุกคำให้ฝังลงในใจผมไม่ให้ลืม

        “ตอนนี้นายน้อยคือความหวังเดียวของนายหญิง..

        หลินซินไม่อยากคิด..

        ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นกับนายน้อยอีกครา..

        นายหญิงท่านจะเป็นเช่นไร..

        ท่านยังจะมีที่ว่างเหลือพอสำหรับความเสียใจระลอกใหม่อีกหรือไม่”

        ตอนที่ท่านย่าพาผมไปที่สุสานบรรพบุรุษ ตอนที่ท่านพรั่งพรูความกังวลออกมาไม่หยุด

        ผมกลับรู้สึกเฉย ๆ

        ไม่ใช่เพราะไม่รักท่านย่า..

        แต่เพราะผมคงคุ้นชินกับความห่วงใยนั้นจนมองว่ามันเป็นของตาย ออกจะรู้สึกรำคาญด้วยในบางครั้ง

        แต่เหมือนหลินซินไม่ใช่แบบนั้น..

        เธอไม่พูดพร่ำ ไม่แสดงออก แต่เธอสังเกตทุกคนในความเงียบ

        และพอได้ยินสิ่งที่เธอพูดออกมา..

        มันเหมือนโดนฟาดกลางอกด้วยดาบใหญ่ มันไม่คม แต่เจ็บ และชัดเจน

        ชัดกว่าตอนเปิดดวงเนตรจ้าวมังกรอีก

        เพราะเนตรนั้นไว้ใช้มองสิ่งอื่นรอบตัว..

        แต่ตาผมตอนนี้..

        มองทะลุใจตัวเองได้ชัดกว่าครั้งไหน

        ผมเคยอ้างเรื่องคุณธรรม เรื่องทำในสิ่งที่ถูก เพื่อไปบ้าบิ่นเสี่ยงตาย บางครั้งถึงขั้นมองว่าคนที่ไม่กล้าทำเหมือนผมเป็นพวกขลาด

        แต่พอคิดดี ๆ หรือทั้งหมดนั่นเป็นแค่ข้ออ้างของคนหยิ่งยโส..

        มีอีโก้เพราะเป็นคนในคำทำนายของท่านผู้ก่อตั้ง..

        โคตรจะอวดเก่งเลย..

        แล้วแบบนั้นผมต่างอะไรกับตงป๋ายซาน..

        “หะ...หากหลินซินพูดอะไรไม่เข้าหูนายน้อย!

        หลินซินต้องขออภัยจริง ๆ นะเจ้าค่ะ!

        พอได้พูดแล้ว.. หลินซินก็หยุดตัวเองไม่ได้เลย...”

        เธอรีบพูดแทบจะกลบเสียงความเงียบของผม

        สายตาดูตื่นเหมือนกลัวว่าผมจะโกรธ หรืออย่างน้อยก็เสียหน้า

        ผมส่ายหัว ยิ้มบาง ๆ ที่ไม่ได้มีไว้แค่ปลอบเธอ

        แต่มันคือรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกจริง ๆ

        ใครจะโกรธคนที่หวังดีกับผมได้กันล่ะ..

        “ไม่เลย.. คำพูดของเจ้าน่ะ ข้าชอบมาก”

        ผมพูดพลางพยักหน้าเบา ๆ

        “มันทำให้ข้ารู้ว่า ที่ผ่านมา..

        ข้าละเลยท่านย่ามากขนาดไหน..

        ทำให้ท่านต้องเป็นห่วงข้ามาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ทั้งที่ข้าแสร้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไร

        และที่หนักที่สุด..

        มันทำให้ข้ารู้ว่าข้าเกือบจะกลายเป็นคนที่ข้าเกลียดในสักวันหนึ่ง..

        คนที่เอาแต่ถือดี อ้างคำว่าถูกต้องแต่ทำเพื่อตัวเอง”

        ผมหันไปสบตากับหลินซิน แววตานั้นเต็มไปด้วยความขอบคุณอย่างไม่มีคำพูดใดจะกลบได้

        “หากไม่ได้เจ้าคืนนี้..

        ข้าคงถลำลึกไปกว่านี้แน่

        ขอบใจเจ้ามากนะ..

        หลินซิน”

        “หละ..หลินซินเป็นบ่าว ไม่มีสิทธิ์สอนหรือเตือนสตินายน้อยหรอกเจ้าค่ะ..

        ที่หลินซินทำได้ก็แค่พูดถึงความเป็นห่วงออกไป

        หลินซินแค่อยากให้นายน้อยถนอมร่างกายของตนเองเพื่อนายหญิงก็เท่านั้น”

        ผมหรี่ตามองเธออย่างอ่อนใจ

        เอาเถอะ..

        ไม่ว่าใครจะพูดอะไรแบบนี้ ผมอาจจะตอกกลับไปแล้ว

        แต่พอเป็นหลินซิน..

        ผมกลับรู้สึกว่าเธอพูดออกมาจากใจจริง แบบที่ไม่ต้องตีความซับซ้อน

        ผมยิ้มออกมาเล็กน้อย

        รอยยิ้มแบบที่มุมปากกระตุกนิดหนึ่ง แต่อารมณ์ในอกกลับโล่งกว่าเดิมมาก

        “ก็ได้...ก็ได้”

        ผมว่าพลางถอนหายใจหนึ่งเฮือก..

        ดวงตาที่เคยหม่นก็กลับมาใสแจ๋วแบบที่ไม่ได้เกิดจากปราณ..

        แต่เกิดจาก 'สติ'

        “เช่นนั้นเจ้าก็อยู่เป็นห่วงข้าแบบนี้น่ะดีแล้ว

        และข้าสัญญา..

        แล้วจะยืนตามคำเดิมที่ข้าเคยบอกท่านย่า!

        คือข้าจะกลับไปหาท่านด้วยร่างกายที่ครบถ้วน ข้าจะไม่ทิ้งแขนหรือขาไว้ที่เมืองนี้แน่นอน

        เพราะข้าเพิ่งตระหนักว่า

        มีคนจำนวนมากที่ห่วงใยข้าและรอคอยการกลับมาของข้าอย่างแท้จริง!”

        “ค่ะ!”

        หลินซินตอบพลางพยักหน้าแรงจนผมแอบกลัวคอจะหลุด

        เธออาจจะได้ยินประโยคคล้าย ๆ แบบนี้จากปากผมมาหลายครั้งแล้ว

        แต่คราวนี้..

        คำพูดของผมคงจิงใจพอจนทำให้เธอรู้สึกได้ว่า..

        มันมาจากใจจริง

        หลังจากนั้น เราก็คุยกันอีกนิดหน่อย ไม่มีอะไรดราม่า ไม่มีน้ำตา แต่กลับรู้สึกแน่นในอกอย่างประหลาด เหมือนคนที่เคยเดินหลงทางมานาน แล้วเพิ่งรู้ว่าตัวเองเดินอ้อมอยู่รอบบ้านตัวเองมาตลอด

        จนสุดท้ายเธอก็ขอตัวลากลับไปนอน

        ส่วนผม..

        ก็ได้กลับเข้าสมาธิ

        พรุ่งนี้คือวันเปิดพิธีการแข่งขันรุ่นกลาง

        และก็เป็นวันสอบรอบคัดเลือกด้วย นี่คือการประลองอย่างเป็นทางการครั้งแรกของผม

        แม้ผมจะไม่ได้รู้สึกกังวลเพราะรู้ตัวว่าร่างกายของผมตอนนี้น่ะพร้อมสุด ๆ

        แต่จิตใจ..

        มันเพิ่งจะเข้าที่ก็คืนนี้แหละ

        .

        .

        ต้นยามซื่อ (09:00 - 09:59) วันรุ่งขึ้น ณ สนามประลองแห่งเมืองศฤคาล

        ผมตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

        จะว่าตื่นเต้นก็ไม่ใช่ กลัวก็ไม่เชิง แต่ที่แน่ ๆ

        สมองมันปลุกตัวเองขึ้นมาก่อนเสียงไก่ขันด้วยซ้ำ

        ก็ไม่แปลก..

        เพราะนี่คือวันแรกของการประลองอย่างเป็นทางการของผมนี่นะ

        สนามประลองแห่งเมืองศฤคาลดูอลังการเสียจนผมแอบคิดว่านี่มันคือเวทีประกวดนางงามหรือเปล่า

        มีทั้งเวทีหลักและเวทีรองอีกสิบเวทีล้อมรอบไว้

        ตัวเวทีหลักออกแบบเป็นทรงห้าเหลี่ยมด้านเท่า ขนาดแต่ละด้านสิบเมตร ตั้งอยู่ตรงกลางลานกว้าง และห่างจากอัฒจันทร์โดยรอบสิบเมตรพอดิบพอดี ล้อมไว้ด้วยอัฒจันทร์ทรงห้าเหลี่ยมเหมือนกัน

        แต่ละด้านของอัฒจันทร์สื่อถึงตระกูลเสาหลักทั้งห้าของแดนนี้:

        ทิศตะวันตกเฉียงใต้: ตระกูลฮู (เจ้าภาพ)

        ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ: ตระกูลอุสางิ

        ทิศเหนือ: ตระกูลหม่า

        ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ: ตระกูลตง

        ทิศตะวันออกเฉียงใต้: ตระกูลซุน

        ถ้าสังเกตดี ๆ มันคือการนั่งเรียงตำแหน่งตามเกียรติและอิทธิพลในระดับไม่เป็นทางการแฝงอยู่ด้วย..

        แค่ไม่ประกาศชัดก็เท่านั้นแหละ

        ส่วนเวทีรองสิบเวทีนั้นก็กระจายกันตามมุม ทิศละสองเวที เล็กกว่าเวทีหลักประมาณครึ่งหนึ่ง แต่ก็นับว่ามีขนาดพอให้ศิษย์รุ่นเยาว์ได้แสดงฝีมือแบบไม่ต้องห่วงว่าจะเผลอกระเด็นจนหลุดเวทีไปชนอะไรข้างสนาม

        รูปแบบการคัดเลือกนั้นแบ่งเป็นสองรอบ..

        รอบแรก.. คัดจากผู้เข้าแข่งขันร้อยคน แบ่งเป็นสามช่วงเวลา ช่วงละครึ่งชั่วยาม

        ยามซื่อสองเค่อ (09:30)

        ยามซื่อหกเค่อ (10:30)

        ยามอู่สองเค่อ (11:30)

        รอบถัดไป.. เหลือสิบห้าคน เข้าสู่การประลองหลัก

        วันนี้บ่ายมี 5 คู่

        พรุ่งนี้มี 10 คู่ ซึ่งกระจายแบ่งแข่งขันเป็นรอบ ๆ ทั้งวัน

        พูดง่าย ๆ คือ ถ้าใครรอดจากเช้านี้ไปได้ ก็ต้องไปเหนื่อยต่ออีกวันเต็ม ๆ

        ตอนนี้ผมยืนอยู่ที่สนามประลองหมายเลขเก้า ตำแหน่งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเวทีหลักแบบพอดิบพอดี ซึ่งเป็นผลจากจับฉลากที่ได้มาในรอบที่สอง

        ส่วนเจ้าโหวหวังที่ยังคงโชคดีตามคำทำนายของผู้ก่อตั้ง ก็ได้สนามที่สิบในรอบสามไปครองอย่างสบายใจ

        เหล่าผู้สมัครแข่งขันรุ่นมัธยุทธ์ต่างทยอยมายืนกันประจำสนามย่อยทั้งสิบ

        แต่แปลกดี..

        ไม่มีใครสนใจสนามตัวเองเลย เพราะสายตาทุกคู่ดันหันไปทางเวทีหลักพร้อมกันราวกับมีแรงดึงดูดลึกลับอยู่ตรงนั้น

        ซึ่งก็ไม่ต้องเดาให้เมื่อย เจ้าเมืองฮูเฉียนกำลังกล่าวเปิดพิธีด้วยน้ำเสียงอันทรงพลังจาการเสริมพลังปราณไปที่กล่องเสียงจนดังก้องไปทั่วทั้งเมืองศฤคาล..

        ระดับที่ผมเชื่อว่าต่อให้นั่งหลบอยู่ในห้องน้ำคงทำธุระได้ไม่สุดท้องแน่ ๆ

        “เอาล่ะ..

        สิ่งสุดท้ายที่ข้าอยากจะขอต้นกล้ารุ่นหลังเช่นพวกเจ้านั้นมีเพียงสิ่งเดียว...”

        น้ำเสียงของฮูเฉียนพลันเปลี่ยนจากโหมดขึงขังเป็นจริงจังจนดูน่าคล้อยตาม

        ช่วงว่างระหว่างประโยคทำให้หลายคนกลั้นหายใจ

        “หลังจากจบการประลองแล้ว...”

        ทุกคนเตรียมตัวฟังคำคมปิดท้าย ปรัชญาชีวิต หรืออะไรก็ตามที่จะเป็นแรงบันดาลใจสำหรับการประลอง และสร้างความฮึกเหิมก่อนศึกจะเริ่ม..

        แต่ไม่เลย...

        นั่นไม่ใช่วิถีของคนตระกูลฮู

        “อย่าลืมแวะเวียนเข้าไปเลือกซื้อสินค้าที่สมาคมการค้าตระกูลฮูของข้าด้วย!”

        ผมนี่เกือบหลุดหัวเราะ!

        เขาสมควรพูดกดดันหรือมีการสร้างแรงบันดาลใจให้คนที่กำลังจะแข่งไม่ใช่หรือยังไง

        หรืออย่างน้อย ๆ ก็สมควรพูดอะไรที่มันดูทำให้อะดรีนาลีนมันสูบฉีดหน่อย

        แต่นี่อะไร..!

        เขากลับพูดโปรโมทร้านค้าตระกูลฮูซะงั้น

        ให้ไอ้โหวหวังขนร่วงหมดทั้งตัวเถอะ!!

        “พิเศษสำหรับปีนี้!

        แน่นอน!

        เรื่องลดราคาเป็นไปไม่ได้เด็ดขาดสำหรับสมาคมของข้า...”

        เขาหัวเราะร่วน ราวกับนี่คือหมัดเด็ดที่ใช้มัดใจลูกค้าของเขา

        ทันใดนั้น..

        คนจากสมาคมการค้าในชุดสีประจำตระกูลฮูก็ทยอยเดินขึ้นเวทีทั้งสิบ

        ในมือของพวกเขาถือกล่องสลักลวดลายหรูหราราวกับจะมอบรางวัลจักรพรรดิ

        “ของที่พวกเราตระกูลฮูเตรียมไว้ ได้แก่ ปิ่นปักผมสำหรับสตรี และพู่หินที่ทำจากหินอัคนีสำหรับบุรุษ!

        ทั้งสองสิ่งนี้จะถูกสลักตราทั้งห้าของตระกูลเสาหลักเอาไว้เพื่อเป็นที่ระลึก!”

        ระทึกสิไม่ว่า..

        จะสู้กันให้ตายตรงนี้หรือจะเดินแฟชั่นโชว์กันแน่เนี่ย? ..