[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

เหมียว!

เสียงร้องเต็มไปด้วยความเจ็บปวดทรมานส่งออกมาจากแมว โยฮันใช้วิธีเดียวกันกับกั้งตั๊กแตนที่เคยเห็นก่อนหน้าโจมตีสิ่งที่มีขนาดใหญ่กว่า ซึ่งผลที่ออกมานับว่าน่าภูมิใจไม่น้อยเพราะเขาใช้จังหวะที่แมวโจมตีร่างของเขาสวนกลับส่งผลให้เท้าของมันที่กดทับลงมาถูกเตะขาดกระจุยกระจาย

สำหรับแรงตะปบของมันที่ส่งมายังร่างก่อนจะเตะเท้าออกไป โยฮันไม่ได้รับบาดเจ็บมากนัก มีเพียงความรู้สึกเจ็บเล็กน้อยไม่ต่างจากตอนที่เขาเป็นมนุษย์ธรรมดาแล้วกระโดดลงจากกำแพงสูง 2 เมตร แรงสะเทือนที่วิ่งไปทั่วร่างทำให้เขารู้สึกเจ็บแต่ไม่ได้รับบาดเจ็บเลยสักนิดเดียว

ฉั๊วะ!

แผลบริเวณก้นของสุนัขปริแตกจากรอยฟันผ่า แอลลี่ที่ลากดาบวิ่งขึ้นไปบนแผ่นหลังของมันใช้มือหนึ่งจับขนของมันเอาไว้แล้วใช้มืออีกข้างฟันดาบรัวๆจนทำให้เห็นเนื้อสีแดงภายใต้หนังของมัน จากความคมของดาบเล่มใหม่เสริมด้วยพลัง ด้วยพละกำลังแขนเทียบเท่ากับพลังของมดจากพี่ชายทำให้เธอสร้างรอยตัดบนหนังสุนัขได้ นับว่าการต่อสู้ครั้งนี้คู่ต่อสู้แพ้ทางเธอไม่น้อย เนื่องจากสุนัขคือสิ่งที่รับมือได้ง่ายที่สุด

โยฮันที่เห็นว่าน้องสาวน่าจะรับมือกับสุนัขได้แล้ว เขาจึงให้ความสนใจกับแมวที่มองจ้องเขาก่อนจะอ้าปากกว้างเผยให้เห็นปากขนาดใหญ่ราวกับดอกไม้บาน หลังจากมันพุ่งเข้ามาหาเขาหวังจะงับร่าง โยฮันกลับเป็นฝ่ายดีดร่างของตัวเองเข้าไปในปากของมันก่อนจะเปลี่ยนเท้าทั้งสองข้างให้เป็นขาแมงมุมแล้วกวาดออกไปรอบๆด้วยพลังของกั้ง 

ภายใต้ปากขนาดใหญ่ยักษ์ ลูกเตะของโยฮันก็ได้สร้างบาดแผลให้กับมันจนแมวร้องออกมา เพียงแต่ว่าเขากลับเข้าไปในคอของมันก่อนจะเตะเท้าออกไปอีกหลายครั้ง สุดท้ายคอของแมวที่ตั้งตรงก็ร่วงตกลงมาบนพื้นดิน ไม่เปิดโอกาสให้มันได้ทำสิ่งใด

หลังจากฆ่าแมวตาย โยฮันจึงกระโจนเข้าหาสุนัขที่พยายามกลิ้งตัวนำน้องของเขาลงมาจนฝุ่นตลบ ทันทีที่เขามาถึงร่างของมันที่นอนอยู่ท่ามกลางฝุ่นตลบ เท้าซ้ายของเขาก็ได้เตะไปยังขาหน้าของมันจนทำให้กระดูกหักในทันที เมื่อสุนัขร้องออกมาเต็มที่ เขาก็พุ่งไปเตะขาอีกข้างป้องกันไม่ให้มันลุกยืนก่อนจะกระโจนไปยังบริเวณคอแล้วเปลี่ยนขาให้เป็นใบมีดเตะลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า การที่มันไม่มีหนังหนาเหมือนตัวเงินตัวทอง ทำให้ขาของเขาตัดลงไปในคอของมันได้อย่างง่ายดาย เพียงเตะไม่ถึง 5 ครั้งคอของมันก็ขาดออกจากร่างกายโดยปล่อยให้เชื้อวิวัฒนาการไหลเข้าสู่ร่างของเขา

“ แอลลี่หนีก่อน ”

“ หา ทำไมต้องหนี เราน่าจะฆ่ามันอีก 3 ตัวได้นะ ”

แอลลี่มองไปยังปูยักษ์สีส้ม กิ้งก่าคาเมเลี่ยนและคางคกที่กำลังเดินทางมา จากความเร็วในการเดินทางของพวกมันทั้ง 3 ตัว พวกเขาสามารถแยกฆ่ามันทีละตัวได้ พี่ของเธอกลับยุติการฆ่าจนทำให้เธอเกิดความสงสัย แต่เมื่ออีกฝ่ายบอกถึงความอันตรายถ้าจะฆ่าพวกมันต่อไป เธอจึงไม่อยากเสี่ยงเช่นกัน ดังนั้นจึงควักแก่นพลังงานของซอมบี้ทั้ง 2 แล้ววิ่งจากไป

“ พี่เอาเนื้อมันมาด้วยหรือเปล่า ”

“ เอามาสิ เผื่อจะมีพลังดีๆติดมากับพวกมันทั้ง 2 ตัว ”

การฆ่าระดับ 6 ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับโยฮันอีกต่อไป หากมีคนล่อความสนใจ การจะฆ่าโดยใช้เวลาไม่ถึงนาทีสามารถทำได้

หลังจากที่พวกเขาวิ่งออกมาไกลจากจุดต่อสู้ ซอมบี้ทั้ง 3 ตัวก็หยุดเคลื่อนไหว โยฮันจึงนำของทั้งหมดออกมาวางก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆหลังจากที่เขาต้องวางแผนกับน้องสาวให้ดีกว่านี้ก่อน

เขายุติการฆ่าในครั้งนี้ก็เพราะมีบางอย่างผิดไปจากที่คาดการณ์ อัตราการวิวัฒนาการเพิ่มขึ้นเยอะเกินไป จากเดิมน้องสาวของเขาอาจจะต้องช่วยฆ่าแค่ 1 ตัว ตอนนี้เธอกลับต้องฆ่ามากถึง 2 เพราะอัตราวิวัฒนาการของเขาเพิ่มสูงถึง 97 % แล้ว อีก 3 % เขาก็จะวิวัฒนาการ 

เมื่อครู่ถ้าหากเขาสู้ต่อไปแล้วให้แอลลี่รับอัตราการวิวัฒนาการสามารถทำได้ เมื่อฆ่าตัวสุดท้ายเสร็จเขาค่อยไปรับค่าอัตราวิวัฒนาการก็นับว่าเป็นเรื่องที่น่าทำ อย่างไรก็ตามเขาต้องรอให้กลุ่มไอริสเดินทางถึงที่หมายก่อน ถ้าหากเขาวิวัฒนาการในทันทีแล้วเกิดสถานการณ์ที่ซอมบี้ระดับ 6 ที่ซ่อนอยู่ปรากฎตัวขึ้นมาไล่ล่ารถไฟ เขาและน้องสาวจะไม่สามารถไปช่วยได้ ดังนั้นจึงต้องรออีกฝ่ายกลับไปถึงฐาน

ในระหว่างนั่งนิ่งรอการติดต่อจากทางฝั่งไอริสโยฮันก็ได้นำเนื้อแมวและสุนัขออกมาทาน ก่อนที่ร่างกายจะเข้าสู่การปรับพลังเพื่อเพิ่มพลังงานสีส้มและสีแดง

“ ไม่มีความสามารถพิเศษเพิ่มใช่ไหมคะ ”

“ ใช่ มีแต่พลังงานที่ฟื้นฟูเร็วขึ้น ”

ใบหูเริ่มกางออกจนกว้าง ใบหูที่เขาใช้เป็นของช้าง ต่อให้ขนาดของมันจะใหญ่เท่าจานกลับสามารถรับเสียงจากที่ไกลได้ดีไม่น้อย 

เสียงที่โยฮันได้ยินตอนนี้คือเสียงรถไฟกำลังวิ่งไปบนรางด้วยความเร็ว เพียงเท่านี้ก็ทำให้เขารู้แล้วว่ามันยังไปไม่ถึงที่จอด

“เราไปช่วยพวกเขาไหมคะ ”

“ ไม่ต้องอีกเดี๋ยวก็คงจะจอด ทางฝั่งนั้นไม่มีระดับ 6 อยู่หรอก ถ้ามีคงจะมีวิทยุมาแล้ว เธอควรจะพักเอาแรงก่อนเพราะต้องฆ่าซอมบี้ระดับ 6 ถึง 2 ตัว ”

แอลลี่นำตับต้มออกมากินเพื่อฟื้นฟูพลัง ในระหว่างนี้เธอก็มองดูซอมบี้ระดับ 6 ทั้ง 3 ตัวที่ต้องฆ่า ดูเหมือนว่าตัวที่เหลืออยู่จะยากพอสมควร ตัวหนึ่งเป็นปูหุ้มด้วยกระดองหนา เธอไม่รู้เลยว่าจะเจาะกระดองเหล่านั้นได้ไหม สำหรับคางคกตัวอ้วนเนื้อของมันเยอะเกินไป กว่าจะตัดคอของมันได้คงหมดแรงไปก่อน กิ้งก่าคาเมเลี่ยนดูท่าจะฆ่าได้ง่ายที่สุด อย่างไรก็ตามมันกลับปลดปล่อยสิ่งที่น่ากังวลออกมา รอบๆตัวของมันในตอนนี้มีหมอกสีเทาลอยตลบอบอวน ที่น่ากลัวไปกว่านั้นคือหมอกเหล่านั้นกำลังส่งเสียงราวกับฟ้าผ่า จากที่คิดว่าน่าจะฆ่าได้ง่าย มันกลับดูยากกว่าตัวอื่นๆเพราะหมอกสีเทา

“ ให้ตายสิ เหลืออะไรให้หนูเนี่ย ”

โยฮันได้ยินเสียงบ่นพึมพำ เขารู้สึกวิตกแทนน้องสาวเช่นเดียวกัน ซอมบี้ที่เหลืออยู่นับว่าน่ากลัวไม่น้อย ทันใดนั้นวิทยุสื่อสารจากไอริสก็ติดต่อมา เธอจอดรถไฟแล้วเหลือแค่พาทุกคนไปให้ถึงห้าง ใช้เวลาไม่เกิน 10 นาทีการช่วยเหลือจะถือว่าจบลง

---------------------------------------------------------------

“ ไปเร็ว ขาใครยาวก้าวไปก่อนเลย ขาใครสั้นพยายามสับเท้าให้ไว ใครเหนื่อยบอกให้นักสู้ด้านข้างช่วย เราต้องรีบไปให้เร็วกว่านี้! ”

ลุงสนิทร้องตะโกนบอกผู้คนให้รีบสับเท้าวิ่ง ในระหว่างสั่งการสองมือของเขายังคงตวัดฟาดฟันซอมบี้ไปเรื่อยๆไม่ยอมให้พวกมันแหวกเข้าหาผู้คน ทันใดนั้นกลุ่มที่เฝ้าอยู่รอบๆห้างก็ได้เข้ามาสมทบ ทำให้พวกเขาสามารถวิ่งไปต่อได้โดยไม่ต้องเปิดทางอีกต่อไป

“  ไปไปไป วิ่งต่อไปอย่าหยุด ”

ไอริสเห็นกลุ่มที่มาช่วยเหลือกล่าวขอบคุณ ก่อนจะหันมองด้านหลังเมื่อสัมผัสได้ถึงระดับ 5 ปรากฎตัว อย่างไรก็ตามทหารระดับ 5 จำนวน 3 คนก็ได้กระโจนเข้าไปรับมือกับมันด้วยดาบระดับ 6 จากคมอาวุธที่สร้างมาจากชิ้นส่วนซอมบี้ที่ระดับสูงกว่า ทำให้หนังของซอมบี้ระดับ 5 เกิดบาดแผลใหญ่ทุกครั้งที่ถูกฟัน แต่ถึงอย่างนั้นเธอกลับต้องพุ่งเข้าไปปิดฉากด้วยการตัดคอของมัน เพื่อไม่ให้นักสู้ถูกแยกออกจากกลุ่ม

“ ไปเร็วค่ะ เราจะถูกทิ้งกันแล้ว ”

ทหารวิ่งตามไอริสกลับเข้าไปรวมกลุ่ม  กระทั่งพวกเขามองเห็นทางเข้าห้างจึงรู้สึกผ่อนคลาย ตั้งแต่ระยะนี้เป็นต้นไปซอมบี้ไม่สามารถเข้าไปได้เพราะกลุ่มที่ดูแลห้างกระจายตัวออกไปกำจัดหมดแล้ว

“ คุณโยฮัน ได้ยินฉันหรือเปล่า ”

“ ได้ยินครับ ” เสียงดังมาจากปลายสาย ไอริสจึงรายงานสถานการณ์ในตอนนี้ให้ฟัง

“ ตอนนี้เราช่วยผู้รอดชีวิตถึงห้างแล้วนะคะ ”

“ ครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอจัดการซอมบี้ระดับ 6 ต่อก็แล้วกัน หากมีปัญหาอะไรสามารถติดต่อมาที่ผมได้ทุกเมื่อเลยนะครับ เพียงแต่ว่าคนที่รับอาจจะเป็นน้องสาวของผม ”

“ ค่ะ ”

โยฮันวางสายก่อนจะหันมองน้องสาวที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เขารู้ได้เลยว่าอาการของอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร เขาจึงขยี้ผมเธอเล็กน้อยเพื่อไม่ให้คิดไปไกล

“ เอาล่ะ ตั้งสมาธิได้แล้วเราจะต้องไปสู้กับซอมบี้ระดับ 6 ”

“ แล้วจะฆ่าตัวไหนล่ะ หนูเห็นแล้วท้อ ”

“ ปูไหม ฉันจะเจาะกระดองมันให้ ”

“ แล้วจะฆ่ามันยังไงในเมื่อมันไม่มีคอ ” โยฮันยืนอึ้ง  เขาลืมไปว่าปูไม่มีคอและส่วนหัวที่แยกออกจากตัวอย่างชัดเจน ต่อให้เขาจะเจาะกระดองเข้าไปข้างในได้แล้วก็ตาม เขาก็ยังไม่รู้เลยว่าจะฆ่ามันยังไง การกวาดทำลายเครื่องในอาจจะเป็นทางออก แต่เขาต้องกวาดทำลายมากแค่ไหนไม่มีทางรู้ได้

“ เอากิ้งก่าคาเมเลี่ยนไหม ”

“ สายฟ้าพวกนั้นหนูคิดว่าคงไม่ใช่ไฟฟ้าสถิตแน่ๆ ต่อให้มันจะมีคอหนูไม่รู้ว่าจะทนสายฟ้าพวกนั้นได้หรือเปล่า”

“ คางคกล่ะ มันดูธรรมดาสุดๆแล้ว ”

“ หนูเห็นลิ้นของมันกวาดซอมบี้ฝูงหนึ่งเข้าไปในปาก ความเร็วการตวัดลิ้นน่ากลัวมาก หนูคิดว่าตนเองแทบไม่มีโอกาสหลบพ้นเลย ”

โยฮันถอนหายใจออกมาเบาๆ การฆ่าซอมบี้ทั้ง 3 ตัวนี้นับว่าหินสำหรับเขาไม่น้อย แต่มันไม่มีซอมบี้ระดับ 6 ตัวใดที่ปรากฎตัวออกมาให้ฆ่าอีกแล้ว ดังนั้นเขาจึงต้องฆ่าพวกมันทั้ง 3 ตัวแล้วเปิดทางให้น้องสาวฆ่าพวกมันได้ง่ายที่สุด

 “ งั้นเอากิ้งก่าคาเมเลี่ยน ฉันจะพุ่งเข้าไปตรงๆเพื่อเตะคอของมัน ส่วนเธอก็วิ่งตามเข้าไปตัดคอแค่นั้นจบ ”

“ แต่เราต้องฆ่ามันให้ได้ก่อนที่ตัวอื่นจะมาถึง พี่แน่ใจใช่ไหมว่าจะฆ่ามันได้ก่อนที่ทั้ง 2 ตัวนั้นจะมา ”

“ ถ้าสมมติให้มันเหมือนตัวเงินตัวทอง การฆ่าก็ไม่ใช่เรื่องยาก ส่วนสายฟ้าพวกนั้นน่าจะเป็นพลังติดตัวของมันหลังจากกินสารเคมีหรือไม่ก็กินอะไรแปลกๆเข้าไป ฉันจะวิ่งเข้าไปดูถ้าสายฟ้าไม่แรงพอจะฆ่าฉัน เธอก็น่าจะทนไหว ”

“ แล้วถ้าทนไม่ไหว ”

“ พี่เธอเป็นวิศวกรไฟฟ้านะ เรื่องแค่นี้แก้ได้ง่ายๆ เอาล่ะช่วยกันดึงสายไฟแรงสูงพวกนั้นลงมาหน่อย ยิ่งเยอะยิ่งดี ”

สองพี่น้องกระจายกันออกไปรอบๆเพื่อดึงสายไฟฟ้าแรงสูงลงมาจากต้นเสา จากนั้นก็เริ่มตัดสายไฟให้เหลือความยาวราว 150 - 200 เมตร ในระหว่างตัดสายไฟฟ้ารอบๆมารวมกันโยฮันก็ได้บอกเกี่ยวกับวิธีใช้งานมัน เขาต้องการสร้างสายล่อฟ้าแบบบ้านๆ หากซอมบี้สามารถสร้างไฟฟ้าได้ เขาจะนำไฟฟ้าจากร่างของมันส่งผ่านสายไฟเหล่านี้

หลังจากผลัดเล็บหนูท่อออกมามัดปลายด้านหนึ่งของสายไฟเพื่อใช้มันแทงเข้าไปในหนังของซอมบี้ ปลายด้านหนึ่งก็ถูกปล่อยโล่งเตรียมฝังมันกลบลงไปในพื้นดิน จนกระทั่งได้สายไฟมาทั้งหมด 36 เส้นโยฮันจึงพาน้องสาวลากสายไฟฟ้าแรงสูงมุ่งหน้าเข้าหากิ้งก่าคาเมเลี่ยนที่ตอนนี้กำลังลืมตามองดูสองพี่น้องกำลังลากสายไฟจนทำให้เกิดเสียงโครมครามดังออกไปไกล

“ เรามีเวลากี่นาทีคะ ”

“ หลังจากเริ่มโจมตี เราน่าจะมีเวลาสัก 5 นาทีก่อนที่ซอมบี้อีก 2 ตัวจะมาถึง ตอนนี้มันกำลังมองฉัน เธอนำปลายสายไฟอีกด้านไปฝังดินเถอะ ยิ่งฝังลึกยิ่งดี ”

“ โอเค หวังว่ามันจะใช้ได้ผลนะ ”

แอลลี่วิ่งออกไปรอบๆ ในตอนนี้ซอมบี้ยังไม่เคลื่อนไหว โยฮันจึงยืนเด่นให้มันมองจนพอใจ แล้วปล่อยช่วงเวลานี้ให้แอลลี่ไปฝังสายไฟฟ้าแรงสูง

“ เร่งมือหน่อย เผื่อมันจะหงุดหงิด! ”

“ โอเค หนูเร่งมือสุดชีวิตแล้ว ”.