ทะลุมิติมาเป็นยอดเขยแดนมังกร

บทที่ 45 โมโหกับการประชุม

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะแจ้งตำรวจแล้ว ผู้ถือหุ้นเหล่านี้กลับคิดจะใช้เรื่องนี้จัดการกับหลินชี่หยาง

บริษัทอาจต้องเผชิญกับโทษจำคุกเพียงเพราะการตัดสินใจผิดพลาดครั้งเดียว นี่เป็นเรื่องที่แน่นอน

จ้าวหนิงซีรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อย เธอดึงหลินชี่หยางเข้ามาหา และกัดฟันพูดว่า "คุณกลับไปก่อน ฉันจะจัดการเรื่องที่นี่เอง"

"ตั้งแต่เมื่อไรที่ผมปล่อยให้ผู้หญิงมาปกป้อง?" หลินชี่หยางพูดเบา ๆ

คำพูดของเขาเป็นเพียงคำพูดที่หลุดออกมา แต่เมื่อได้ยิน จ้าวหนิงซีกลับมีความคิดอีกอย่าง

ก่อนหน้านี้ไม่ใช่เธอที่คอยขอร้องแทนเขาเสมอหรอกเหรอ?

หลินชี่หยางไม่ได้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของจ้าวหนิงซี เขาลุกขึ้นและเดินขึ้นไปชั้นบน

ในห้องประชุม เสียงพูดคุยอื้ออึง

หลินชี่หยางเพิ่งมาถึงหน้าประตูก็ได้ยินเสียงจากด้านใน

"หลินชี่หยางจะพาบริษัทไปสู่ก้นเหว เขาไม่เหมาะที่จะเป็นประธานบริษัทเลย"

"ใช่แล้ว คนแบบนี้จะทำให้บริษัทเดือดร้อน รอให้เขามาถึงบริษัท พวกเราจะลงคะแนนเสียงด้วยกัน ให้เขาไสหัวไป"

"คุณเหา คุณต้องรับผิดชอบพวกเราทุกคน มีคนตาย เป็นความผิดของเขาที่ไม่รับผิดชอบ พวกเราไม่สามารถแบกรับเรื่องนี้ไปด้วยกันได้"

อีกเสียงผู้ชายดังขึ้น "ตำรวจของเราจะบังคับใช้กฎหมายอย่างยุติธรรม ทุกท่านกรุณาเงียบหน่อย ถ้าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับคุณหลินจริง ตำรวจของเราจะจับกุมเขา แต่เรื่องนี้ดูแปลก ๆ กรุณาอย่าคาดเดาไปเอง"

เสียงผู้ชายนี้ดังกังวานอย่างทรงพลังและน่าเกรงขาม

ได้ยินเสียงของเขา หลินชี่หยางก็รู้ได้ทันทีว่า คนคนนี้ต้องเต็มไปด้วยความซื่อสัตย์สุจริตอย่างแน่นอน

แต่พวกผู้ถือหุ้นพากันไม่พอใจอย่างมากเมื่อได้ยินคำพูดของเจ้าหน้าที่หาว "เจ้าหน้าที่หาว ยังมีอะไรต้องสืบอีกล่ะ ก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าเป็นฝีมือของหลินชี่หยาง ที่อยากลดต้นทุนและมุบมิบ"

"ใช่แล้ว โครงการสิบสองเมืองดำเนินมาอย่างราบรื่นตลอด พอกลุ่มของพวกเราเพิ่งจะลงทุนไป วันที่สองก็เกิดเรื่องขึ้นมาทันที แบบนี้จะให้บริษัทของพวกเราเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เขาต้องลดต้นทุนและมุบมิบเพื่อหาเงินแน่ ๆ"

"สี่ชีวิตที่เสียไป เจ้าหน้าที่หาว สี่ชีวิตเชียวนะ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะ"

ในห้องทำงานวุ่นวายยกใหญ่ หลินชี่หยางได้ยินชัดเจน

หลี่จงและจ้าวหนิงซีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ต่างก็ทำหน้าตึงเครียด

ตอนนี้ตำรวจมาถึงแล้ว พวกเขาจะทำอย่างไรได้อีก พวกผู้ถือหุ้นพวกนั้นชัดเจนว่ากำลังผลักความผิดให้หลินชี่หยาง 

แต่ตอนนี้ หลินชี่หยางกลับหันมายิ้มให้พวกเขา บอกให้พวกเขาวางใจได้ เหมือนมั่นใจในชัยชนะ และไม่กังวลเรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้เลยแม้แต่น้อย

ปึง!

หลังจากยิ้มแล้ว เขาก็เปิดประตูห้องประชุมเข้าไป

ทันทีที่ประตูเปิดออก พวกที่เมื่อครู่ยังส่งเสียงอื้ออึงอยู่ในห้องก็ปิดปากฉับ

ถึงอย่างไรตอนที่หลินชี่หยางจัดการไป๋จิงเฉิง พวกเขาก็อยู่ที่นั่น บรรยากาศแบบนั้นตอนนี้ยังทำให้พวกเขาตัวสั่นอยู่เลย

ทุกสายตาต่างมองมาที่หลินชี่หยางพร้อมกันหมด

เป็นไปตามที่หลินชี่หยางคาดไว้ ชายวัยกลางคนที่สวมเครื่องแบบตำรวจยืนตัวตรงอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าเหลี่ยม ผมสั้น ดวงตาคู่นั้นแผ่รัศมีแห่งความซื่อสัตย์สุจริตออกมาเป็นระลอก

ด้านหลังเขายังมีตำรวจหญิงตามมาอีกคน ทั้งสองยืนอยู่ด้านข้างรออย่างเงียบ ๆ

พวกผู้ถือหุ้นต่างสบตากัน แต่ไม่มีใครอ้าปากพูด

หลินชี่หยางกวาดตามองพวกเขา จากนั้นจึงหันไปมองตำรวจทั้งสองนาย "คุณตำรวจทั้งสอง ผมได้ยินสิ่งที่พวกคุณพูดเมื่อครู่แล้ว หากต้องการสอบสวน กรุณารอให้ผมจบการประชุมผู้ถือหุ้นก่อนได้ไหมครับ"

"ได้ครับ"

เจ้าหน้าที่หาวพยักหน้า เขาสังเกตเห็นว่าผู้ถือหุ้นเหล่านี้กำลังกีดกันหลินชี่หยาง ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้ยังมีความผิดปกติ เขาจำเป็นต้องสอบสวนให้ชัดเจน จึงไม่ได้พูดอะไรมากและถอยไปด้านหลัง

หลินชี่หยางพยักหน้าให้เจ้าหน้าที่หาว จากนั้นมองไปที่ผู้ถือหุ้นคนอื่น ๆ "พูดต่อเลย"

ตอนนี้ไม่มีใครพูดอะไร เมื่อครู่ยังต้องการยกมือลงคะแนน แต่ตอนนี้กลับเงียบสงบ

ใบหน้าของหลินชี่หยางฉายรอยยิ้ม "อ้าว จะว่ายังไง เมื่อกี้ยังพูดกันอย่างสนุกสนานเลย ผมได้ยินพวกคุณพูดว่าจะลงคะแนนเพื่อไล่ผมออกจากตำแหน่งประธาน ใครอยากจะรับตำแหน่งประธานล่ะ"

หลินชี่หยางพูดพลางเดินไปที่ตำแหน่งประธานแล้วตบเก้าอี้ "ประธานหวัง คุณมานั่งสิ หรือไม่ก็ประธานหลี่ คุณมานั่ง"

หางตาของทั้งสองกระตุกอย่างรุนแรง แต่ไม่กล้าขยับ

จ้าวหนิงซีและหลี่จงยืนอยู่ด้านข้างมองดู

หลี่จงชื่นชมหลินชี่หยางจากใจจริง

ช่างเป็นออร่าที่แข็งแกร่ง เพียงแค่เข้ามามองแวบเดียวก็ข่มขู่ผู้ถือหุ้นกลุ่มนี้ได้ เขายิ่งรู้สึกว่าการเกาะขาหลินชี่หยางนั้นสบายและอุ่นใจ

"โอ้ ไม่มีใครเหรอ งั้นก็ดี งั้นผมก็นั่งตำแหน่งนี้แล้วกัน"

หลินชี่หยางดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง มองพวกเขา "ผมได้ยินสิ่งที่ทุกคนพูดเมื่อครู่หมดแล้ว อย่าเงียบสิ ในเมื่อพวกคุณสงสัยผม ในเมื่อต้องการไล่ผมออกจากตำแหน่งนี้ ตราบใดที่พวกคุณมีหลักฐาน ผมจะไม่พูดอะไรสักคำ"

"หลินชี่หยางอย่าได้ดีใจไป! ถ้าไม่ใช่นายก่อกวนโครงการสิบสองเมือง ใครจะมีอำนาจนั้นกัน"

ประธานหูเห็นว่าไม่มีใครพูดอะไร จึงตะโกนด่าทันที

เขาเป็นคนที่ขโมยเงินจากบริษัทมากที่สุด แต่หลินชี่หยางบอกว่าต้องคืนเงินให้หมดภายในห้าวัน

ถ้าสามารถไล่หลินชี่หยางออกจากตำแหน่งประธานได้ และให้จ้าวหนิงซีกลับมานั่งตำแหน่งนี้อีกครั้ง พวกเขาก็จะสามารถควบคุมเศรษฐกิจของบริษัทได้

ประธานหูเป็นคนแรกที่เปิดปากพูด

เมื่อเขาพูด คนอื่น ๆ ก็รีบเห็นด้วยทันที "ใช่ ประธานหูพูดถูกต้อง เราเพิ่งเซ็นสัญญาโครงการสิบสองเมืองเมื่อวานนี้ รับผิดชอบการวางแผนและก่อสร้างเขตเมืองกลาง แต่ตอนกลางคืนก็มีคนตายแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะคุณโกงวัสดุ จะเกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง"

"ถึงแม้จะไม่ใช่เพราะคุณโกงวัสดุ ก็คงเป็นเพราะคุณละเลยหน้าที่!"

จ้าวหนิงซีได้ยินคำพูดของพวกเขา สีหน้ายิ่งดูไม่ดี นี่ชัดเจนว่ากำลังใส่ร้ายป้ายสี ต้องการกล่าวหาเธอ!

ก่อนหน้านี้ เพื่อให้การดำเนินงานของบริษัทเป็นไปอย่างปกติ เธอไม่เคยทำให้ใครลำบากเลย แต่คนพวกนี้ตอนนี้กลับ...

หลินชี่หยางฟังคำพูดของพวกเขา แต่ไม่ตอบโต้

จ้าวหนิงซียิ่งกังวลมากขึ้น มือเต็มไปด้วยเหงื่อ

ตอนนี้ ข้างนอกก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นอีกครั้ง เสียงฝีเท้าเร่งรีบมาก เหมือนจังหวะกลอง

ไม่กี่นาที ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิด

เจ้าเทียนสีหน้าโกรธเคือง ถือเอกสารเดินเข้ามา

พอเห็นเจ้าเทียน ผู้ถือหุ้นเหล่านั้นต่างลุกขึ้นยืน

หลินชี่หยางอดหัวเราะไม่ได้ เมื่อกี้ตอนเขาเข้ามา ผู้ถือหุ้นพวกนี้ไม่มีใครลุกขึ้นต้อนรับเขาเลย

คนนอกบริษัทคนหนึ่งกลับมีหน้ามีตาขนาดนี้เชียว?

เมื่อเขาเข้ามา ผู้ถือหุ้นเหล่านั้นก็ดูเหมือนมีผู้นำแล้ว

ประธานหูรีบเข้ามาหา "ประธานจ้าว คุณมาได้สักที คุณต้องช่วยพวกเราด้วย"

"ใช่แล้ว ประธานจ้าว เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเรา นี่… คุณดูสิ..."

จ้าวเทียนมองผู้ถือหุ้นข้าง ๆ สองสามคน พูดเสียงเย็นชา "หลินชี่หยาง นายพูดมาสิ นายหมายความว่ายังไง"

นี่เป็นการแสดงละครหรือไง

ปลาตัวใหญ่มาจริง ๆ ด้วย

หลินชี่หยางเงยหน้ามองเขา "งั้นลุงคิดว่าผมหมายความว่ายังไง"

"หลินชี่หยาง นายอย่ามาเล่นลิ้นกับฉันที่นี่ เมื่อวานฉันเพิ่งให้ธุรกิจกับนาย ฉันอยากช่วยให้นายฟื้นธุรกิจของน้องชาย แต่นายกลับปฏิบัติต่อฉันแบบนี้ นายทำให้ตระกูลจ้าวของฉันเสียหน้าไปหมดแล้ว วันนี้นายต้องให้คำตอบกับฉัน ไม่อย่างนั้นอย่าโทษที่ฉันไม่สุภาพล่ะ"

"โอ๊ะ! ลุง คุณอยากได้คำตอบจริง ๆ เหรอ ลุงจะไม่เสียใจเหรอ" หลินชี่หยางยิ้มกว้างขึ้นกะทันหัน แต่แววตากลับมีประกายเย็นชา มองแล้วทำให้ใจหนาวเยือก