“ในเมื่อจะตอบหรือไม่ตอบก็ไม่ต่างกันแล้วทำไมฉันต้องบอกคุณด้วย?”
จ้าวตงหานเงยคางขึ้น มองหน้าเขาอย่างไม่สบอารมณ์ ต่อต้านอย่างสุดกำลัง
เธอรู้ดีแม้เธอจะไม่บอก เขาก็มีความสามารถในการสืบหาได้อยู่แล้วทว่าเธอไม่อยากบอกเขาไปตรงๆ เท่านั้นเอง
มู่อี้เฉินที่พยายามอดทนมานานก็หมดคำพูดดึงแขนเธอไปที่หน้าต่างและเปิดมันออกโดยใช้เท้าข้างเดียว
จับเธอไปวางไว้ที่หน้าต่างโดยใช้มือข้างเดียวโอบไว้ที่เอวบางของเธอส่วนอีกข้างขยุ้มไปที่ด้านหลังเสื้อและจับร่างของเธอออกไปที่นอกหน้าต่างเหมือนกับว่ากำลังโยนเธอลงไปข้างล่าง
ถึงแม้ร่างกายครึ่งหนึ่งของเธอยังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าต่างในห้องนั้นแต่ว่าอีกครึ่งของร่างกายได้ออกไปอยู่นอกหน้าต่าง
ห้องนี้นั้นอยู่บนชั้นสี่ หากตกลงไปไม่ตายก็คงาเ็สาหัสแน่ๆ
ยิ่งไปกว่านั้นจ้าวตงหานนั้นเป็โรคกลัวความสูงเสียด้วย
ผู้ชายคนนี้เขากล้าทำกับเธอถึงเพียงนี้เลยหรืออย่างไร
เธอใจนหน้าซีดขาว พยายามที่จะหดตัวกลับเข้าไป สองมือจับยึดแน่นกับแขนของมู่อี้เฉินที่โอบรัดเธออยู่อย่างเอาเป็เอาตายสองตาปิดแน่น ไม่กล้าลืมตามองข้างล่างเลยสักนิด
“สารเลว คุณทำแบบนี้มันผิดกฎหมายนะ ถ้าฉันตายขึ้นมาคุณจะต้องติดคุกหัวโตแน่!”
เพิ่งจะมารู้จักกฎหมายกับเขาตอนนี้หรือไง? เื่ที่ทำกับเขาเมื่อสักครู่เธอไม่คิดเลยหรือว่าจะผิดกฎหมายบ้างไหม!
มู่อี้เฉินไม่ได้กล่าวอะไรออกมา แถมยังดันตัวเธอออกไปนอกหน้าอีกเกือบหนึ่งนิ้ว
ข้างหูได้ยินเสียงลมพัดมาเป็ระลอกร่างกายหวิววาบยิ่งทำให้จ้าวตงหานรู้สึกแทบจะสลาย จึงได้แค่รีบตอบเขาไปว่า
“โอเค โอเค คุณชนะแล้ว! ฉันชื่อจ้าวตงหาน! มู่อี้เฉินคุณดึงฉันกลับเข้าไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!”
ดูเหมือนว่าเธอก็กลัวอยู่ไม่น้อยดูการกระทำของเธอที่แสดงออกมาแล้วนั้น เขาคิดว่าเธอไม่กลัวตายเสียอีก!
“หึ เมื่อกี้ไม่ใช่พูดว่าพวกเราไม่รู้จักกันไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้รู้จักชื่อผมขึ้นมาแล้วล่ะ? ดูเหมือนว่าประโยชน์ของความกลัวสามารถฟื้นความทรงจำของคนได้ด้วยสินะ!”
เข้าใจว่าเธอแกล้งไร้เดียงสาเสียขนาดนั้น ไม่คิดว่าจะยอมแพ้เร็วขนาดนี้
จ้าวตงหานอย่างนั้นหรือ? เขามองใบหน้าเธออีกครั้งมั่นใจว่าพวกเขาไม่เคยเจอหน้ากันอย่างแน่นอนและไม่รู้ว่าไปมีความแค้นกับเธอั้แ่เมื่อไหร่
มู่อี้เฉินกระชับแขนกลับ ดึงเธอเข้ามาในห้องและปล่อยแขนออกทันทีขาสองข้างของเธอพับอ่อนยวบลงกับพื้น
จ้าวตงหานใช้สองมือพยุงตัวเองไว้กับกำแพงใจนิญญาแทบหลุดจากร่าง หอบหายใจไม่เป็จังหวะ อดไม่ได้ที่สองขาจะสั่นอยู่แบบนั้น
ผู้ชายคนนี้น่ากลัวมาก น่ากลัวกว่าข่าวลือที่ได้ยินเสียอีก
ขนาดจ้าวตงหานที่ไม่ค่อยได้สนใจพวกข่าวกอสซิปยังรู้เื่ราวมู่อี้เฉินนายน้อยแห่งตระกูลมู่กรุ๊ปลูกชายเพียงคนเดียวของมู่ป๋อเชาเศรษฐีที่รวยที่สุดในมหานครแห่งนี้และเป็ซีอีโอของกิจการ18 สาขาทั่วโลก
ว่ากันว่าเขามีนิสัยเ็า เด็ดขาดกับทุกเื่ จิตใจคับแคบหากใครมาหาเื่เขาย่อมไม่มีจุดจบที่ดี
ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าเธอมีคนที่ต้องปกป้องก็ไม่อยากมาหาเื่วุ่นวายเขาหรอก
“เื่เมื่อกี้คุณเป็คนทำทั้งหมดสินะ”
ไม่มีแม้แต่ข้อสงสัยสักนิด แม้แต่คำถามก็ใช้ประโยคที่มั่นใจว่าใช่เธอแน่
“ใช่”
ก็เพราะไม่อยากกลับไปเจอสถานการณ์แบบเมื่อสักครู่นี้อีกขวัญหายใจเต้นยังไม่กลับมาคงที่ จ้าวตงหานได้แต่พูดความจริงออกมา
“ยาที่อยู่ในเหล้าคุณฉันเป็คนใส่เองกับมือเ้าหนุ่มคนเมื่อกี้เป็ฉันเองที่หามา คิดว่าเขาน่าจะบอกคุณไปหมดแล้วใช่ไหมล่ะ? ฉัน้าให้เขาถ่ายรูปสนิทสนมกับคุณสักสองสามภาพก็แค่นี้เอง”
ก็แค่นี้เอง?
เหอะ...
เขายิ้มเย็น หรี่ตาลง พูดออกมาได้อย่างไม่ละอายใจเลยสินะ!
“ขอเหตุผล!”
“ฉันเป็ลูกสาวของจ้าวฝาน ตระกูลมู่กับตระกูลจ้าวจะเกี่ยวดองแต่งงานกันคุณคงดีใจมากสินะ”
ก็ดี ให้ชายคนนี้รู้ว่าเธอเป็คนตระกูลจ้าวบางทีอาจจะโกรธจนปฏิเสธการแต่งงานครั้งนี้เลยก็เป็ได้อย่างนั้นก็เท่ากับว่าเธอบรรลุเป้าหมายแล้ว
ไม่เป็ไร งานนี้เธอจะกลายเป็แพะให้เอง
จ้าวฝานเป็นักธุรกิจด้านอุตสาหกรรมเครื่องบริโภคเขาเริ่มนับจากศูนย์มือเปล่าจนประสบความสำเร็จ หลายเมืองในประเทศมีร้านสาขาภายใต้กิจการของเขาอย่างล้นเหลือเนื่องจากว่าบริษัทของจ้าวฝานกับตระกูลมู่กรุ๊ปมีธุรกิจที่ติดต่อไปมาหาสู่กันหลายครั้งดังนั้นจึงทำให้มู่อี้เฉินยังพอมีชื่อนี้ในความทรงจำอยู่บ้าง
มู่อี้เฉินพลันนึกขึ้นได้ว่า เมื่อหลายวันก่อนคุณพ่อเคยพูดเื่จะจัดการงานแต่งแทนเขาคนที่จะมาแต่งด้วยก็คือลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของตระกูลจ้าวกรุ๊ป
หรือจะเป็ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้?
ใครกันนะที่ให้ความมั่นใจในตัวเองของเธอเสียขนาดนี้ เธอเอาอะไรมาคิดว่าเขาดีใจ?
ว่ากันตามจริงแล้วเขาปฏิเสธไปเรียบร้อย แทบจะไม่ได้เอาเก็บมาใส่ใจเลยด้วยซ้ำ
แต่ว่าเขาไม่จำเป็ต้องอธิบายให้เธอฟัง
เห็นเขายืดกอดอกเงียบๆ ไม่ได้กล่าวอะไร เธอก็พูดต่อไปว่า
“ขอโทษด้วยนะที่ทำให้คุณผิดหวังฉันคัดค้านงานแต่งงานครั้งนี้ แต่ไม่มีใครฟังฉันเลยสักคนดังนั้นจึงคิดวิธีนี้ออกมา ถ้าทำสำเร็จ ฉันตั้งใจว่าจะส่งรูปไปให้พวกสำนักพิมพ์เพื่อทำข่าวยืนยันอีกครั้งว่าคุณเป็เกย์และงานแต่งครั้งนี้ก็จะได้ยกเลิกไป”
ยืนยันว่าเขาเป็...เกย์? เธอเอาความคิดแบบนี้มาจากไหน
เื่การแต่งงาน เป็เื่ที่พ่อของเขาออกความคิดถึงแม้เธอจะไม่ปฏิเสธ เขาก็ปฏิเสธอยู่ดีเขาไม่สามารถตกลงขอแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่เคยรู้จักได้หรอก
การแต่งงานเพื่อธุรกิจแบบนี้แทบจะทุกบ้านเป็พ่อแม่ที่จะจัดการให้แต่อย่างไรก็ตามนี่คือเื่ใหญ่ทั้งชีวิต อยู่ๆ จะหมั้นกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้เธอเองก็ไม่อาจยอมรับได้ เขาก็เข้าใจ แต่ว่าไม่จำเป็ต้องทำกันถึงขนาดนี้ก็ได้มั้ง? ถ้าหากเธอบรรลุเป้าหมายจริงผลลัพธ์ก็คงออกมาตามที่เธอว่า การแต่งงานถูกยกเลิก เธอได้รับอิสระ แต่เขานั้นต้องถูกคนมองว่าเป็เกย์กลายเป็หัวข้อสนทนายามว่างนี่น่ะหรือ
เป็แผนการทำลายคนที่ดีถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยสนใจว่าใครจะมองตนเองอย่างไรแต่เธอก็ไม่ควรที่จะมาวุ่นวายกับเขาแบบนี้
แล้วก็ยังมีอีกเื่ที่เขาอยากรู้
“จริงๆ แล้วหาผู้หญิงมาสักคน คุณก็บรรลุเป้าหมายเหมือนกันแต่ทำไมคุณถึงกลับคิดหาผู้ชายส่งมาให้ผมล่ะ?”
“ถ้าหากว่าเปลี่ยนมาหาผู้หญิงส่งมาให้คุณสักคน ก็อาจจะไม่ต้องวางยางคุณก็ติดกับแล้วแต่ว่าแค่ถ่ายรูปคุณกับผู้หญิงบนเตียงนอนอย่างเก่งก็แค่หาเื่คุณได้แค่เป็พวกชอบเที่ยว ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายก็แค่ใช้คำพูดประโยคเดียวกันว่า ‘มีผู้ชายที่ไหนบ้างไม่รักสนุก’ ก็แค่นี้จบเื่
ถ้าแบบนั้นก็เท่ากับว่าฉันจะเสียแรงเสียเวลาไปทำไม?”
จ้าวตงหานยิ่งพูดยิ่งเหิมในใจคิดว่านี่คือคำถามที่ไม่ว่าเธอจะตอบหรือไม่ตอบ ไม่ว่าจะเป็อย่างไรก็ตาม น่ากลัวชายคนนี้จะไม่มีทางปล่อยเธอไปแน่ในเมื่อคิดอย่างนั้นแล้วและเขาเองก็อยากจะฟัง ก็รีบพูดให้หมดเื่หมดความไปเสียเถอะ
“แต่ว่าถ้าคุณนอนกับผู้ชาย นั่นก็หมายความว่ามันไม่เหมือนกัน
ซึ่งบอกได้ว่าคุณไม่เคยสนใจผู้หญิงเลย แม้ตระกูลจ้าวจะไม่ใส่ใจเื่ที่คุณเป็เกย์แต่บ้านคุณก็ไม่มีหน้าจะคุยเื่แต่งงานอีกแล้วใช่ไหมล่ะ?
ฉัน จ้าวตงหาน ถ้าจะทำอะไรแล้วเก้าในสิบต้องสำเร็จ อ้อจริงสิ ฉันก็ไม่ได้เอาอะไรแย่ๆ มาให้คุณนะ สู้อุตส่าห์หาพีอาร์ระดับแถวหน้ามาให้คุณเลยเชียวแหละ!”
เธอกำลังจะพูดต่อ แต่ทันใดนั้นมู่อี้เฉินก็ลากเธอเข้ามาข้างๆ
เธอถูกเขาใช้กำลังบีบคางอันขาวเรียวเล็กและบังคับให้แหงนมองสบตาของเขาอย่างจังทั้งมือที่บีบใช้เล็บจิกลึกลงเข้าไปในหนังเนื้อของเธอ
เขามองเธออย่างดุดัน ฉายแววตาราวกับลูกศรที่พร้อมจะทิ่มแทงคู่นั้น
“ดูท่าคุณจะสนใจรสนิยมของผมมากสินะจะลองพิสูจน์ด้วยตัวเองไหมล่ะ ดูว่าผมจะเป็เกย์จริงรึเปล่า?”
“ไม่จำเป็”
เธอหัวเราะแห้งพลางส่ายหน้า
อยู่ใกล้เขาเพียงนี้ จ้าวตงหานต้องยอมรับเลยว่ามู่อี้เฉินมีใบหน้าที่หล่อเหลาเอาการถ้าไม่ติดว่ามีสายตาอันน่ากลัวของเขาแบบนั้น คงมีผู้หญิงไม่น้อยที่ยินยอมพร้อมใจเข้าไปซบอกเขาแน่
******ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่https://www.readawrite.com/a/90ce161da221886d696d6570951463b2
***เวลาแชร์หรือเมาท์มอยนิยายเื่หนีรักร้ายท่านประธานเ้าเล่ห์ที่ไหนขอฝากแฮชแท็ก #หนีรักร้ายท่านประธานเ้าเล่ห์ #readAwrite ด้วยน้า
1K
