รินนั่งอยู่ในห้องของนิชาจนถึงตีสอง
เธอคิดหาทางออกมาสองคืนแล้ว ทั้งเื่วิน เื่กำแพงอิทธิพลที่รันต์ชนอยู่ เื่วันที่เหลืออยู่ที่ลดลงทุกวัน และเื่พลังที่เธอยังลังเลที่จะใช้มันอีกครั้ง
หลักฐานในห้องใต้ดินน่าจะถูกย้ายไปแล้วั้แ่คืนที่วินเริ่มระแวง เขาคงจะเช็ดทุกตารางนิ้ว ไม่ปล่อยให้มีหลักฐานใดๆ หลงเหลือไว้แน่
เหลือแค่คำถามเดียวที่รินยังไม่มีคำตอบ วินเอาของพวกนั้นไปซ่อนไว้ที่ไหน
ของสำคัญระดับนั้น เขาไม่มีทางจะทิ้งมัน และไม่มีทางที่จะปล่อยให้มันห่างจากสายตามากเกินไปแน่นอน
“ใครก็ตามที่ทำความสะอาดให้วิน ต้องเป็มืออาชีพ และเป็คนที่วินไว้ใจสุดขีด เพราะงานแบบนี้ไม่มีทางจ้างคนนอกมาทำหรอกครับ”
รันต์เคยพูดไว้เช่นนั้น
เธอนึกถึงชายคนหนึ่งที่ปรากฏตัวอยู่ข้างวินแทบทุกงาน ไม่เคยพูด ไม่เคยยิ้ม ทำหน้าที่เป็เงาติดตามและจัดการเื่สกปรกให้นายของเขาเสมอ ชัย คนขับรถพร้อมอารักขาความปลอดภัยและมือขวาที่วินไว้ใจที่สุด
เธอเคยเจอเขาตอนที่คบอยู่กับวิน และเห็นแววตาที่ไม่เคยมีความรู้สึกใดปรากฏแม้แต่ครั้งเดียว เหมือนคนที่ฝึกตัวเองให้ไม่รู้สึกอะไรมานาน
ถ้ามีใครรู้ว่าของพวกนั้นถูกย้ายไปไหน ก็ต้องเป็เขาคนนี้แน่นอน
เธอใช้เวลาทั้งบ่ายสืบที่อยู่ของชัยจากทะเบียนรถที่เคยเห็นจอดอยู่หน้าคฤหาสน์ โทรศัพท์หาคนรู้จักเก่าของนิชาที่ทำงานในวงการประกันภัยรถยนต์ อ้างว่าจะส่งของขวัญให้คนขับรถของเพื่อน กว่าจะได้ที่อยู่มาก็ปาเข้าไปเกือบสองทุ่ม
หลังจากได้ที่อยู่ของชัยมา รินก็คว้าเสื้อคลุมและกุญแจ แล้วพุ่งตัวออกไปโดยไม่มีรีรอ
ชัยอาศัยอยู่คนเดียวในห้องเช่าชั้นสามของตึกแถวเก่าย่านชานเมือง ตึกที่ไฟทางเดินดวงหนึ่งกระพริบไม่หยุดราวกับกำลังจะดับ
รินนั่งรอในเงามืดของบันไดฉุกเฉินมาั้แ่สามทุ่มกว่า สักพักก็เห็นรถกระบะของเขาเข้ามาจอด ดับเครื่อง แล้วเดินขึ้นบันไดมาอย่างเหนื่อยล้า
ทันทีที่เขาเปิดประตูห้องเข้าไป รินก็ผลักประตูตามเข้าไปก่อนจะปิดตามหลัง
“แกเป็ใคร” ชัยหันมา มือเลื่อนไปทางเอวที่ซ่อนปืนพกเอาไว้
“อย่าดีกว่าค่ะ ฉันแค่มาถามอะไรนิดหน่อย” รินพูดเสียงนิ่ง
ชัยจำได้ทันทีว่าเธอคือนิชา ผู้หญิงที่เ้านายของเขาเพ่งเล็งเอาไว้ สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากระแวงเป็รำคาญ
“คุณมาทำอะไรที่นี่”
“ของที่ย้ายออกจากห้องใต้ดิน นายจ้างของคุณเอาไปซ่อนไว้ที่ไหน” รินไม่พูดพร่ำทำเพลงและเข้าเื่อย่างตรงประเด็น
ชัยหัวเราะแห้งๆ “ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเื่อะไร คุณออกไปซะเถอะ”
เขาขยับเข้าใกล้ประตู และเอื้อมมือจะไปเปิดเพื่อเชิญแขกที่ไม่อยากต้อนรับออกไปจากห้อง
รินสกัดโดยเอาตัวขวาง “นายของคุณฆ่ามาหลายคนแล้ว และคุณก็ช่วยเขาเก็บกวาดทุกครั้ง นั่นทำให้คุณเป็คนที่รู้มากที่สุดในโลกนี้”
“แล้วไง นายจ่ายผมดีพอที่จะให้ผมเก็บปากเงียบไว้” ชัยพูดเสียงแข็งกร้าวขึ้น
“เงินซื้อความเงียบได้ แต่ซื้อการนอนหลับไม่ได้หรอกใช่ไหมคะ ฉันเห็นรอยดำใต้ตาคุณ เห็นมือที่สั่นตอนหยิบกุญแจ คุณฝันร้ายทุกคืนใช่ไหมล่ะ” รินพูดช้าๆ ก้าวเข้าใกล้อีกก้าว
ชัยชะงัก แววตาสั่นไหวไปชั่วเสี้ยววินาที พอที่รินจะรู้ว่าเธอเดาถูก ตัวของเขาแข็งทื่อราวกับใที่ถูกจี้ใจดำ
รินอาศัย่ที่ชัยเบือนหน้าหนี ประทับริมฝีปากลงที่แก้มของเขาเบาๆ
จุมพิตลวงตา...
โลกของชัยพังทลายลงทันที เขายืนอยู่กลางความมืดที่มีแต่กลิ่นดินเปียกกับกลิ่นน้ำมันเครื่อง ไฟฉายของเขาส่องไปกระทบกองดินที่ขุดใหม่หลายกอง แต่ละกองมีบางอย่างฝังอยู่ข้างใต้ และเขารู้ดีว่าคืออะไรเพราะเป็คนขุดเองกับมือ
เสียงผู้หญิงหลายเสียงแว่วขึ้นจากใต้ดิน ไม่ใช่เสียงร้องขอความช่วยเหลือ แต่เป็เสียงถามคำถามเดียวกันซ้ำไปซ้ำมา จนรู้สึกหนาวสันหลัง
ทำไมถึงช่วยเขา ทำไมถึงช่วยเขา
ดินใต้เท้าของชัยเริ่มแยกออก มือซีดเผือดนับสิบมือโผล่ขึ้นมาเกาะข้อเท้าเขาไว้แน่น
“ผมแค่ทำตามคำสั่ง! ผมไม่ได้ฆ่าใคร!” ชัยะโสุดเสียง แล้วทิ้งตัวคุกเข่าลงบนดินที่เย็นชื้น น้ำตาไหลปนกับเสียงสะอื้นที่ควบคุมไม่ได้
“แต่คุณช่วยเขาซ่อน ช่วยเขาให้ไม่มีใครได้พบเรา ไม่มีใครได้รู้ชื่อเรา ไม่มีใครเอาเราไปฝังอย่างมีศักดิ์ศรี” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งกระซิบใกล้หูเขามากขึ้น
ทันทีที่รินถอนริมฝีปากออก ความอ่อนล้าก็ซัดโถมใส่เธอ เธอพิงผนังไว้ก่อนจะทรุดลง นี่คือราคาที่ยมทูตเตือนไว้ และครั้งนี้หนักกว่าครั้งก่อนอย่างชัดเจน
ชัยนั่งกองอยู่กับพื้นห่างออกไปไม่ถึงเมตร มือกุมหัว ตัวสั่นเทาเหมือนคนเพิ่งขึ้นจากน้ำเย็นจัด
“สวนปาล์มร้างหลังโรงงานเก่าย่านบางบัวทอง… นายให้ผมเอาไปฝังไว้ที่นั่น ั้แ่คืนที่ไปทานข้าวกับคุณ... ทุกอย่างอยู่ที่นั่น” เขาพูดพึมพำเหมือนคนละเมอ
“มีใครรู้เื่นี้อีกไหม” รินถาม เสียงยังสั่นจากความอ่อนล้าแต่พยายามรักษาความนิ่ง
“ไม่มี มีผมคนเดียว นายไม่เคยไว้ใจคนอื่นนอกจากผม” ชัยส่ายหน้า
รินจดจำพิกัดนั้นไว้ในหัว แล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรอีก ทิ้งให้ชัยนั่งสั่นอยู่คนเดียวกับความทรงจำที่เพิ่งถูกบังคับให้มองตรงๆ เป็ครั้งแรก
ระหว่างเดินลงบันได เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความสั้นๆ ส่งให้รันต์ พิกัดสวนปาล์มร้าง ไม่มีคำอธิบายอื่นเพิ่มเติม เธอรู้ว่าเขาจะถามอยู่ดีว่าได้มาจากไหน แต่นั่นเป็คำถามที่เธอไว้ค่อยตอบพรุ่งนี้
คืนนี้เธอแค่้ากลับไปนอนให้ร่างกายนี้ได้พัก ก่อนที่มันจะกรีดร้องมากกว่านี้
เหลือ 76 วัน
938
