ระบบร้านค้าในวันสิ้นโลก

        บทที่ 140

        คฤหาสน์ร้างนอกเมือง

        เดย์ใช้ดวงตาของตนเองมองสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้าในตอนนี้ดวงตาของเขาเบิกกว้างและคิดภายในใจของตนเอง “นี่ตัวของเราคิดถูกแล้วใช่รึเปล่าที่ซื้อสถานที่แห่งนี้ ”

        ตัวของเขาเองก็ไม่มั่นใจเหมือนกันว่าตอนนี้ความคิดของตนเองถูกต้องหรือไม่ที่ซื้อสถานที่แห่งนี้

        บริเวณด้านหน้ามันคือคฤหัสถ์ร้างขนาดใหญ่ที่มีพื้นที่กว้างขวางสถานที่แห่งนี้มันคือคฤหาสน์ร้างนอกเมืองตั้งอยู่บริเวณเนินสูงแห่งหนึ่งถัดออกมาจากเมืองหลวงไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร

        ภายในสถานที่แห่งนี้ยังถือว่าอยู่ภายในเขตเมืองหลวงแต่ว่ามันอยู่บริเวณนอกเมืองและมันเองก็ตั้งอยู่บริเวณชานเมือง

        บริเวณแถบนี้ไม่ค่อยมีผู้คนอาศัยอยู่สักเท่าไหร่ สิ่งที่ตั้งอยู่บริเวณด้านหน้ามันคือคฤหาสน์กว้างขวาง

        ขนาดของคฤหาสน์ร้างที่อยู่บริเวณด้านหน้ามันเป็นคฤหาสน์ร้างที่มีขนาดใหญ่โตเป็นคฤหาสน์ประมาณสี่ชั้นเป็นเหมือนตึกคฤหาสน์ขนาดใหญ่ที่มีพื้นที่กว้างขวาง

        บริเวณรอบๆนี้ส่วนและก็มีพื้นที่จำนวนมากอยู่ภายในรั้วของคฤหาสน์ 

        คฤหาสน์แห่งนี้เป็นคฤหาสถ์ร้างดวงตาจ้องมองไปสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้าตัวคฤหาสน์มีพื้นที่ที่กว้างขวางก็จริง

        แต่ว่าสภาพของคฤหาสน์เต็มไปด้วยความทรุดโทรมดวงตาของเขามองไปแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเอือมระอา

        ในตอนแรกเขาเองก็คิดว่าทำไมพวกพนักงานของสำนักงานจัดการที่ดิพยายามเชียร์ให้เขานั้นซื้อที่ดินผืนนี้

        ที่แท้ในตอนนี้ก็มั่นใจได้แล้วขี่ตัวของมันเชียร์ให้ซื้อที่ดินผืนนี้เป็นเพราะว่าที่ดินผืนนี้มันไม่มีผู้คนซื้อมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา

        ภายในสถานที่แห่งนี้ตัวคฤหาสน์เป็นคฤหาสน์ขนาดใหญ่ก็จริงพื้นที่ที่ดินเองก็กว้างขวาง

        แต่ว่าสิ่งที่มันปรากฏขึ้นก็คือสภาพของคฤหาสน์ไม่ได้แตกต่างจากคฤหาสน์ผีสิงเลยมันทั้งรกร้างแล้วก็ทรุดโทรม

        บริเวณทุ่งหญ้ารอบๆคฤหาสน์มันขึ้นสูงจนถึงบริเวณหน้าอกต้นไม้เองก็ยืนต้นตายจนน่าหวาดกลัว

        โดยท่าสถานที่แห่งนี้บอกว่ามันคือบ้านผีสิงก็คงจะมีผู้คนมากมายปักใจเชื่อ

        ไม่เพียงเท่านั้นหลังจากที่ตัดสินใจซื้อและจ่ายเงินพร้อมกับทำสัญญาไปเรียบร้อยแล้วเขาลองสืบหาความจริงแล้วก็ลองทำการหาข้อมูลจากผู้คนภายในเมือง

        มันทำให้ตัวของเขานั้นรู้ว่าภายในสถานที่แห่งนี้มันถูกเลื่องลือว่าเป็นคฤหาสน์ผีสิงด้วยเช่นเดียวกัน

        โดยคฤหาสน์นี้เคยเป็นคฤหาสน์ของขุนนางใหญ่ภายในราชสำนักแต่ว่าขุนนางผู้นั้นต้องโทษจนโดนประหารลูกหลานเองก็โดนขายออกไปแต่กลายเป็นทาสจนหมด

        จนตอนนี้คฤหาสน์แห่งนี้มันรกร้างมาประมาณยี่สิบถึงสามสิบปีแล้วมันก็ไม่มีใครที่ซื้อไปจนตกมาอยู่ภายในมือของเขา

        เดย์ที่ยืนอยู่บริเวณด้านหน้าคฤหาสน์ใช้ดวงตาจ้องมองไปที่คฤหาสน์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง

        ในตอนนี้เขาเต็มไปด้วยความคิดว่าตัวของเขาที่ซื้อคฤหาสน์หลังนี้มาเค้านั่งคิดถูกต้องหรือไม่

        พื้นที่กว้างขวางนี้เป็นสิ่งเดียวที่มันมีอยู่แต่นอกจากนั้นไม่มีอะไรเลย

        เดย์ยกฝ่ามือของตนเองขึ้นมาและก็ขยี้ศีรษะ “บ้าเอ๊ยดันเลือกซื้อผิดรีบร้อนในการซื้อไปสักหน่อย”

        “ เห็นว่าที่ดินมันเองเป็นที่ดินที่กว้างขวางนึกว่าคฤหาสน์แห่งนี้มันจะมีสภาพที่ดีกว่านี้เสียอีก” 

        “ แต่นี่มันอะไรกันหลังจากที่ได้มองเห็นนี้มันไม่ได้แตกต่างจากคฤหัสถ์ที่ไม่มีอะไรเลย”

        “ ขนาดตัวคฤหาสน์ยังถูกปกคลุมไปด้วยสีดำสนิทจากคราบสกปรกทุ่งหญ้าเองก็ขึ้นจนล้มกลาง ”

        เดย์ยิ่งพูดเขายิ่งรู้สึกปวดหัวกับสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้าของตนเองในตอนนี้

        เพราะว่าคฤหาสน์บริเวณด้านหน้ามันรกร้างเกินไปนั่นเองดวงตาของเขาจ้องมองไปที่คฤหาสน์ที่อยู่บริเวณด้านหน้าของตนเองอย่างช่วยไม่ได้

        ในตอนนี้เขาเดินเข้าไปบริเวณด้านในเท้าทั้งสองข้างก้าวเท้าเข้าไปบริเวณด้านใน

        ประตูถูกค่อยๆเปิดเข้าไปอย่างช้าภายในตัวคฤหาสน์แค่เดินเข้าไปก็เห็นทุ่งหญ้ารกร้าง

        เดย์แทบจะมองไม่เห็นทัศนียภาพอะไรเลยนอกจากทุ่งหญ้าที่มันขึ้นสูงจนถึงหน้าอกจนเต็มสวน

        ไม่มีผู้คนเข้ามาดูแลประมาณยี่สิบปีได้แล้วเพราะแบบนั้นก็ไม่แปลกอะไรที่มันจะเป็นแบบ

        เดย์ขมวดคิ้วทั้งสองข้างเข้าหากันเขายกฝ่ามือของตนเองขึ้นมาจากนั้นก็ปลดปล่อยพลังเวทย์ออกมาจากภายในร่างกาย

        “ ใบมีดสายลม!!! ” 

        ใบมีดสายลมถูกสร้างขึ้นด้วยจากพลังเวทย์พุ่งตรงออกมาจากฝ่ามือเพียงพริบตาเดียวมันตัดพวกต้นหญ้าที่ขึ้นสูงบริเวณรอบๆจนขาดออก

        “ ฉึบ!! ”ต้นหญ้าที่ขึ้นสูงภายในสวนแห่งนี้โดนตัดออกในพริบตาเดียวหลังจากนั้นสายลมก็นำพาต้นหญ้าพวกนั้นไปร่วมกันบริเวณด้านหน้าคฤหาสน์ตั้งกลายเป็นกองฟางสูง

        ถ้าใช้แรงของมนุษย์อย่างไรเสียก็ต้องใช้เวลานานอย่างแน่นอนกว่าที่จะจัดการพวกนี้จนหลังจากที่จัดการทุ่งหญ้าบริเวณด้านหน้าคฤหาสน์เสร็จเรียบร้อยแล้วเขาก็ได้ค่อยๆเดินเข้าไปบริเวณด้านใน

        เดย์เดินเข้าไปบริเวณด้านในตัวคฤหาสน์ 

        “ แอ๊ด!!! ” ประตูถูกเปิดเข้าไปอย่างช้าๆเสียงประตูไม้ดังขึ้นหลังจากที่เปิดเข้าไปสิ่งที่มันเกิดขึ้นก็คือประตูที่เขากำลังผลักดันอยู่มันหัก

        “ ปัก!!! ” ประตูหักจนพังลงมาเดย์ถึงกับกุมขมับขนาดประตูมันยังหักจงพังลงมาแสดงว่ามันเก่าขนาดนั้น

        หลังจากที่ประตูไม้หักจนพังลงมาเขาเดินเข้าไปบริเวณด้านในเพื่อไปดูสิ่งที่อยู่ด้านในนั้น

        บริเวณด้านในคฤหาสน์มันทั้งมีกลิ่นเหม็นและมีบรรยากาศที่อับชื้นภายในนี้มันเต็มไปด้วยความมืดไม่ว่าอย่างไรบรรยากาศนี้มันเองก็เป็นบ้านผีสิงชัดๆ

        เดย์เมื่อเดินเข้ามาชมด้านในเค้ายังรู้สึกเลยว่าถ้ามันเละมากขนาดนี้ตัวของเขาจะซื้อด้วยราคาสูงขนาดนั้นทำไม

        เขาใช้เงินการที่ตนเองนั้นสามารถพิชิตดันเจี้ยนระดับเอสถึงครึ่งหนึ่งในการซื้อมันมา

        เดย์เต็มไปด้วยความจริงจัง “ไม่ว่าอย่างไรภายในสถานที่แห่งนี้ก็คงจะไม่มีอะไรที่สามารถใช้งานได้ ”

        “ ในเมื่อไม่มีอะไรที่สามารถใช้งานได้แล้วถ้าแบบนั้นก็…”

        เดย์ออกไปบริเวณด้านนอกยืนอยู่บริเวณด้านหน้าคฤหาสน์

        หลังจากที่เข้าไปยืนอยู่บริเวณด้านหน้าคฤหาสน์ได้สร้างเวทย์น้ำขนาดใหญ่ขึ้นมากระแสน้ำราวกับคลื่นยักษ์พุ่งซัดซัดเข้าใส่คฤหาสน์ขนาดใหญ่

        “ ตูม!!!! ” สายน้ำซัดเข้าที่คฤหาสน์ขนาดใหญ่บริเวณด้านหน้าชำระล้างสิ่งสกปรกบริเวณภายในตัวคฤหาสน์ในพริบตา

        หลังจากที่ลงแรงใช้พลังเวทของตนเองในการทำความสะอาดคฤหาสน์อยู่สักพักใหญ่คฤหาสน์มันก็เริ่มดูดีขึ้น

        เดย์เริ่มจากการที่ใช่สายน้ำจากเวียดนามในการซัดเข้าไปล้างสิ่งสกปรกทั้งหมดภายในสถานที่แห่งนั้น

        ใช่เวทลมเข้าไปเคลื่อนย้ายพวกเศษซากของสิ่งของที่เสียหายออกมาบริเวณด้านนอกจากนั้นก็ใช้เวทย์ดินในการปรับเปลี่ยนพื้นที่และทำความสะอาด

        เดย์สูญเสียพลังเวทไปจำนวนมหาศาลไม่ได้แตกต่างจากการต่อสู้เลยแม้แต่น้อยเขาสูญเสียพลังเวทไปจำนวนมากจากการที่ใช้เวทย์หลากหลายชนิดและใช้เป็นจำนวนมากในการปรับเปลี่ยนพื้นที่

        หลังจากที่ลงทุนลงแรงสูญเสียพลังเวทไปจำนวนมากขนาดนั้น

        ในที่สุดตัวของเขาก็สามารถทำความสะอาดคฤหาสน์แห่งนี้เสร็จเรียบร้อย

        เดย์หน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มร่างกายของเขานั่งอยู่บริเวณด้านหน้าคฤหาสน์ใช้ดวงตามองไปที่คฤหาสน์ที่อยู่บริเวณด้านหน้าของตนเอง 

        ในตอนนี้คฤหาสน์บริเวณด้านหน้าของเขามันดูดีขึ้นในระดับหนึ่งเลยทีเดียวคฤหาสน์บริเวณด้านหน้ามันสะอาดราวกับว่าเป็นคฤหาสน์ใหม่

        ในตอนนี้เหลือเพียงแค่การตกแต่งมันเท่านั้นตกแต่งให้มันดูดีขึ้นมันเองก็คงจะใช้ได้

        “ ในที่สุดก็เสร็จสักทีเอาล่ะต่อไปก็ตกแต่งคฤหาสน์เช่นนี้สินะ ”

        ง่ายขณะเดียวกัน

        ณ ที่จะทำการปาร์ตี้มังกรเพลิง

        เสียงฝีเท้าดังแว่วมาบริเวณด้านนอกประตูที่ถูกปิดเอาไว้ค่อยๆถูกเลื่อนเปิดเข้ามาภายในห้องอันกว้างขวางแห่งนี้มีโต๊ะทรงยาวที่มีเหล่าผู้นำของปาร์ตี้มังกรเพลิงนั่งอยู่

        พวกมันกำลังเฝ้ารอสมาชิกที่พวกมันส่งออกไปเพื่อทาบทามเดย์กลับมา

        เสียงฝีเท้าค่อยๆเดินผ่านประตูเข้ามาชายวัยประมาณยี่สิบห้าปีที่มีรูปลักษณะเหมือนคุณชายตระกูลสูงศักดิ์เดินเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้ 

        เสียงหนึ่งดังขึ้นมาในทันที “ กลับมาแล้วอย่างงั้นหรอแล้วเรื่องที่ให้ไปทาบทามคนๆนั้นเป็นยังไงบ้าง”

        จบบท