“หนุง หนิง พ่อว่าลูกสองคนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ทำการบ้านดีกว่าน่ะ อย่ายุ่งกับพี่เขานักเลย”
นายเมธารีบบอกกับลูกที่ยังเล็กทั้งสองคนของตนด้วยรู้ว่าเขาทั้งสองยังเด็กเกินไปที่จะมาร่วมรับรู้กับเื่ราวอันหนักหนานี้และบุตรสาวคนโตนั้นก็รู้สึกกล้ำกลืนอยู่ไม่น้อยกับภาวะที่ต้องจำยอมนี้
“แต่หนิงอยากให้พี่หลินอยู่กับเรานี่ค่ะ พี่หลินพึ่งกลับมาจากเมืองนอกแล้วอยู่กับเราได้ไม่นานทำไมพี่หลินจะต้องไปอีกแล้ว”
เด็กหญิงทำท่างอแงพร้อมกับเข้าไปกอดเอวของพี่สาวเอาไว้
“คราวนี้พี่ไม่ได้ไปไกลถึงเมืองนอกหรอกจ๊ะ พี่สัญญาว่าจะกลับมาหาหนิงบ่อยๆแล้วกัน”
มาลาลินปลอบน้องสาวที่แม้จะมีสายเืเดียวกันอยู่แค่ครึ่งแต่ความรักความผูกพันก็มีต่อกันอยู่ไม่น้อย
“พี่หลินสัญญานะครับว่าจะทำตามที่พูด”
หนุงรีบขอคำมั่นบ้าง
“จ๊ะ พี่สัญญา”
หญิงสาวรับปากกับน้องชาย
“พี่หลินสัญญากับหนิงด้วย”
เด็กหญิงไม่ยอมแพ้พี่ชาย รีบกล่าวขึ้นพร้อมกับยื่นนิ้วก้อยออกมา
“ตกลงจ๊ะ พี่สัญญากับเราทั้งสองคนเลย”
หญิงสาวกล่าวด้วยความรู้สึกที่เข้มแข็งขึ้นมาเมื่อได้รับกำลังใจที่บริสุทธิ์จากน้องๆซึ่งมันทำให้เธอพร้อมที่จะอดทนและเผชิญทุกอย่างเพื่อพวกเขา
“ขอบใจนะหนูหลิน ที่ทำเพื่อพวกเรา”
นางจันทร์เพ็ญกล่าวขึ้นบ้างอย่างซึ้งในน้ำใจของหญิงสาวที่ยอมเสียสละเพื่อครอบครัว
“น้าเพ็ญพูดอะไรค่ะ”
มาลาลินถามเมื่อวางกระเป๋าเสื้อผ้าลงแล้วจูงมือของน้องทั้งสองพาไปนั่งลงใกล้ๆกับที่บิดาและมารดาเลี้ยงนั่งอยู่
“พ่อของหนูบอกน้าหมดแล้ว ว่าหนูต้องไปทำงานกับคุณปริวัฒน์เพื่อแลกกับการที่ให้เขาถอนฟ้องคุณพ่อ”
“พ่อผิดเองที่ทำอะไรไม่คิด ทำให้ลูกต้องมาเดือดร้อนทั้งๆที่ไม่รู้เื่อะไรด้วย”
นายเมธากล่าวด้วยความสำนึกผิดหากวันนั้นเขาคิดอะไรให้รอบคอบกว่านี้สักนิด วันนี้ก็ไม่มีเื่แบบนี้เกิดขึ้น
“ทุกคนอย่าคิดอะไรมากเลยนะคะยังไงหนูก็ตัดสินใจทำเพื่อให้ทุกคนมีความสุขแล้ว แต่หากทุกคนยังมัวแต่คิดมากและเป็ทุกข์อยู่อีกก็เท่ากับว่าสิ่งที่หนูได้ตั้งใจทำลงไปนั้นมันสูญเปล่า”
“ขอบใจนะลูก ที่ทำเพื่อพ่อ เพื่อน้องและเพื่อน้าเพ็ญ”
“ก็เราเป็คนในครอบครัวเดียวกันนี่ค่ะ”
มาลาลินกล่าวพร้อมกับฝืนยิ้ม นี่หากบิดารู้ความจริงว่างานที่เธอต้องไปทำนั้นคือการเป็นางบำเรอเขา บิดาจะว่าอย่างไรบ้างน่ะ บิดาคงไม่ยอมหรอก แต่หญิงสาวก็ไม่ได้คิดที่จะบอกให้บิดารู้เพราะไหนๆเธอก็ได้ตัดสินใจลงไปแล้ว
“แล้วนี่หนูจะต้องทำงานอยู่กับเขานานแค่ไหนกันลูก”
“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะพ่อ แต่จะนานแค่ไหนก็ช่างเถอะหนูพร้อมแล้วที่จะอดทน ว่าแต่พ่ออยู่ทางนี้ต้องดูแลสุขภาพของตัวเองให้ดีและพักผ่อนให้มากๆนะคะ”
“เื่ดูแลสุขภาพนั้นพ่อจะพยายามน่ะแต่เื่ให้พักผ่อนมากๆนั้นไม่รู้ว่าจะทำได้หรือเปล่า เพราะพ่อคงจะต้องเริ่มทำงานอีกครั้ง”
“พ่อจะไปทำงานอะไรค่ะ”
มาลาลินถามบิดาอย่างแปลกใจ เพราะั้แ่ที่ปริวัฒน์รู้ว่าบิดาของเธอโกงเงินของเขาไป เขาก็อาศัยอำนาจของผู้ที่ถือหุ้นใหญ่ในบริษัทสั่งห้ามท่านเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับงานในบริษัทอีกซึ่งบิดาของเธอก็ต้องมาอยู่บ้านเฉยๆั้แ่นั้นมาเป็เวลาหลายเดือนแล้ว
“ปริวัฒน์เขาอนุญาตให้พ่อกลับเข้าไปทำงานในบริษัทได้แล้วแม้จะเป็แค่ในฐานะลูกจ้างของบริษัทเท่านั้นก็ตาม”
“เขาจะให้พ่อเข้าไปทำในตำแหน่งอะไรค่ะ”
มาลาลินอดถามอย่างนึกหวั่นใจไม่ได้ กลัวว่าเขาจะหาเื่เหยียบย่ำศักดิศรีของบิดาอย่างที่ได้ทำกับเธอ
“เป็รองผู้จัดการลูก”
3K
