นางมารจำเป็น

ทั่วทั้งห้องมีเสียงอันทรงพลังของบุคคลลึกลับพวกเขาทั้งสามรีบหันมองตามเสียงทันทีสัตว์อสูรของพวกเขาถูกอำนาจที่ยิ่งใหญ่กดดันทำให้มันเร้นเข้าไปในกายของพวกเขายกเว้นองค์ชายสามที่ไม่มีสัตว์อสูรติดตามมา

ชายตรงหน้ามีกลิ่นอายที่ยิ่งใหญ่ยามก้าวเดินดูสง่าน่าเกรงขามน้ำเสียงที่แผ่ออกมาดังเข้าไปในโซนประสาทข้างในทุกคน

"เด็กน้อยพวกเจ้าคงจะเป็นลูกหลานของมังกรที่แผ่นดินด้านนอกซินะนี่ถึงเวลาผลัดเปลี่ยนแผ่นดินแล้วหรือทำไมมันไวจนข้าตั้งตัวไม่ทันเลยหึ"

ชายตรงหน้าเอ่ยพูดราวกับรู้จักพวกเขาทุกคนดีแถมยังเรียกชื่อแต่ละคนอย่างถูกต้อง

"เจ้าเป็นใคร!!!กล้าดีอย่างไรที่พูดกับข้าอย่างตีตัวเสมอข้าไม่เคยรู้จักเจ้าหรือเจ้าเป็นคนพาสองคนนั้นเข้ามาใช่....มันต้องใช่แน่ๆเป็นเจ้าใช่หรือไม่เจ้าคนสาระเลว"

องค์ชายสามอยู่ในภาวะที่สิ้นสติความคิดเขาคลุ้มคลั่งคิดโทษไปต่างๆนานาด้วยใจที่ริษยาเขาถึงกับจะเข้าไปทำร้ายชายที่มาใหม่

"เจ้าไม่ใช่เลือดของมังกรกลิ่นจากตัวเจ้ามันช่างเหม็นสาบนักฮ่า ฮ่า ฮ่า นี่เจ้าเข้าประตูอำนาจมาหรอกเรอะสวมควรแล้วๆ"

เขานึกเยาะเย้ยชายตรงหน้าคนผู้นี้มักมากและทะเยอทะยานสูงตัวของเขาได้สร้างประตูทางเข้าทั้ง4ทิศเพื่อไว้ทดสอบลูกหลานของเขาแต่ละทิศจะมีสามบานไว้ตอบรับความในใจของแต่ละคนเมื่อหันไปมองอีกสองคนก็ยิ้มอย่างพอใจหลงเยี่ยนมาจากประตูเสียสละความสุข องค์ชายสองมาจากประตูเมตตาอย่างนี้ถึงจะตรงกับคุณสมบัติที่เขาตั้งไว้หน่อย

"แกปล่อยข้าเดียวนี้นะ"

เสียงองค์ชายสามดึงสายตาของหลวงหลงกลับไปที่เขาเทพมังกรที่เริ่มรำคาญจึงใช้พลังตรึงร่างคนผู้นี้ไว้กับอากาศแต่ปากขององค์ชายสามก็ยังพ่นคำหยาบออกมาตลอดจนหลวงหลงหมดความอดทน

‘มนุษย์ผู้นี้ช่างเหิมเกริมยิ่งนัก’

"เจ้ามันไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงกล้าแฝงตนในกลุ่มมังกรเจ้ารู้อะไรไหมหากว่าจ่าฝูงรู้มันจะทำเช่นไรกับเจ้าหึ"

"ท่านเทพมังกรท่านอย่าได้ถือสาเขาเลยยามนี้เขากลายเป็นคนเสียสติแล้วก็ว่าได้"

องค์ชายสองออกตัวแทนเขาเริ่มเอะใจว่าคนตรงหน้าคือใครยิ่งมองน้องสามที่ว่าร้ายชายตรงหน้าเขาก็แทบทรุดกับพื้น

"เจ้าช่างใจดีนักแต่เจ้างูเขียวนี้ไม่อาจจะกลายเป็นมังกรได้เจ้าไม่รู้หรือ"หลวงหลงเอ่ยถามนิ่งๆ

"ขออภัยท่านเทพน้องรองและคนอื่นๆไม่รู้มีเพียงข้าและคนสนิทของข้าที่รู้เท่านั้น"จ้าวหลงเยี่ยนกลัวโทสะของเทพมังกรจะตกมาที่น้องรองเขาเลยรีบแจ้งไปว่าน้องรองหาได้รู้เรื่องพวกนี้ไม่

"เรื่องคงจะซับซ้อนมากซินะช่างเถอะไม่ใช่ก็อยู่เงียบๆไป"

เหมือนมีเข็มมาเย็บปากขององค์ชายสามปิดไว้แม้จะร้องเรียกเท่าไหร่ก็ไม่มีเสียงออกมา

หลวงหลงมองชายสองคนตรงหน้าเขานิ่งมองอยู่นานจนทั้งสองเริ่มอึดอัด

"พวกข้าสองคนมีสิ่งใดที่จะต้องทำอีกหรือไม่ท่านเทพมังกรท่านต้องการทดสอบสิ่งใดเพิ่มเติมจงกล่าวมาเถอะขอรับ"

หลงเยี่ยนกล่าวออกไปเพื่อทำลายความเงียบเขาอยากจะจบสิ้นภารกิจนี้เสียที

"ดูเหมือนเจ้ามีสิ่งที่ดูสนใจกว่าภาระที่ได้รับมาอีกนะ"

หลงเยี่ยนถึงกับสะดุ้งอ่า....ท่านเทพอ่านใจคนได้รึเนี๊ย

"หึ. หึ "

เสียงหัวเราะในลำคอบ่งบอกได้เป็นอย่างดีหลวงหลงเลิกแกล้งก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง

"สู้กัน.....ใครชนะก็ได้รับเลือกเป็นฮ่องเต้คนต่อไป"

กล่าวจบก็วาดแขนไปหนึ่งทีโต๊ะนั่งพร้อมชาและของว่างก็โผล่ออกมาเขานั่งจิบชาอย่างสบายใจ

ชายหนุ่มทั้งสองยืนนิ่งนี่เขาสู้อดทนฝ่าอันตรายมากมายมาเพื่อสิ่งใดหากจะวัดกันเพียงแค่นี้ให้พวกเขาชิงดีชิงเด่นที่ข้างนอกนั่นก็ได้

"ข้าไม่ขอสู้นะท่านพี่ข้าขอยอมแพ้"

องค์ชายสองผู้ไม่สนใจใคร่ดีกับอำนาจยิ่งมาได้ยินข้อทดสอบแบบพิลึกเขายิ่งอยากเดินหนีเสียเดี๋ยวนี้สู้เอาเวลาไปหาสมุนไพรที่วิเศษยังจะดีกว่ามาทำเรื่องไร้สาระ

"ไม่ได้!!!!ยังไม่ทันจะได้สู้ก็คิดจะหนีกลับแล้วรึ....ทำตัวไม่สมกับเป็นลูกหลานของข้าเสียจริง ไยเจ้าถึงได้ขี้ขลาดถึงเพียงนี้"

"ข้าเพียงแต่คิดว่าคนที่เหมาะสมก็คือพี่ใหญ่ไม่ต้องสรรหาผู้ใดแล้วละขอรับ ข้าขอแค่ทำหน้าที่คอยส่งเสริมอยู่ข้างหลังก็เพียงพออีกอย่างสิ่งที่ข้าสนใจคือวิชาแพทย์หาใช่การเมืองหรืออำนาจใดๆหวังว่าท่านเทพมังกรจะเข้าใจลูกหลานของท่านด้วย"

องค์ชายสองพูดจบก็คำนับเทพมังกรสามทีก่อนที่เขาจะหันมาส่งยิ้มให้หลงเยี่ยนและเดินจากไปอย่างไม่หันกลับมามอง

"เขาช่างขวัญกล้าและเด็ดเดี่ยวยิ่งนักถือมั่นในความคิดความตั้งใจของตนเองช่างน่าชื่นชม"

"ข้าสู้เขาไม่ได้แม้สักนิดเขามีใจที่มั่งคงยิ่งนัก"

หลงเยี่ยนนับถือน้ำใจของน้องรองยิ่งเมื่อสักครู่เขาเองก็นิ่งคิดอยู่นานแต่พอเห็นท่าทีของน้องรองแล้วเขาก็ยินดีหากเป็นน้องรองที่ได้ขึ้นบัลลังก์แทนแต่ว่าหากกลับกันถ้าเป็นน้องสามเขาคงจะต้องสู้ตายอย่างแน่นอนเพื่อแผ่นดินจะได้สงบสุขมิเช่นนั้นแผ่นดินอาจต้องแดงฉานไปด้วยเลือดก็เป็นได้

"เจ้าก็ดี....แต่ข้าจะให้โอกาสอีกคนดูเหมือนมันอยากจะลงสนามแข่งกับเจ้านะ"

เพียงสะบัดมือร่างขององค์ชายสามก็มายืนตรงหน้าหลงเยี่ยนแล้ว

"ในที่สุด...โอกาสก็เป็นของข้า ฮ่า ฮ่า ฮ่าเจ้าจะได้รู้ซึ้งถึงพลังของข้า"

องค์ชายสามคิดเข้าข้างตัวเองว่าท่านเทพมังกรส่งเสริมตนที่ท่านขึงตัวเขาไว้ท่านอาจจะโกรธที่เขาพูดจาไม่ดีนักและเพื่อกำจัดศัตรูให้ตนและตอนนี้เขาก็มีโอกาสที่จะชิงอำนาจมาได้แล้ว

ความคิดขององค์ชายสามมีแต่เข้าข้างตนเองโดยไม่มองดูรอบๆว่ามีสิ่งใดผิดแปลกไป

"ข้าไม่อาจซ้ำเต็มคนที่บาดเจ็บแต่เจ้าถือว่ายกเว้นให้สักหนึ่งคนเจ้ามันชั่วช้าเกินไปคิดฆ่าได้แม้กระทั่งพ่อของตนเอง"

หลงเยี่ยนพุ่งเข้าใส่องค์ชายสามอย่างรุนแรงเขาต้องการจบเรื่องให้เร็วไวแต่ก็ไม่ได้คิดสังหารเพียงแค่ต้องการสั่งสอนให้รู้จักเจียมตนบ้าง

" ฮ่า ฮ่าฮ่า.....อย่างเจ้าจะทำอันใดข้าได้"

องค์ชายสามก็หาได้ประเมินตน เขายังสู้อย่างบ้าคลั่งดูเหมือนจิตใจเขาจะฟั่นเฟือนไปหมดแล้ว

"ข้าต้องเป็นใหญ่....ข้าต้องเป็นฮ่องเต้...."

เขายังคงพูดย้ำกับตัวเองนี่คงเป็นสิ่งที่เขายึดไว้เพื่อเป็นแรงใจในการกระทำทุกสิ่ง

"เจ้าช่างน่าสงสารนักเพราะความทะเยอทะยานของตัวเองจึงมีจุดจบเช่นนี้"

หลวงหลงเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจเขายังนั่งจิบชามองดูการต่อสู้ที่มองก็รู้ว่าใครจะชนะ

องค์ชายสามเริ่มหมดแรงหลังใช้เพลงดาบไปสิบกระบวนท่าทั้งอาการที่บาดเจ็บดูเหมือนจะแย่ลงกว่าเดิม

'ไม่ได้เข้าจะแพ้ไม่ได้'

เขาเร่งพลังอย่างสุดขีดจำกัดของร่างกายก่อนที่จะโถมตัวเร่งพลังปราณเข้าใส่หลงเยี่ยนโดยที่เล็งเข้าจุดตายของอีกคน

หลงเยี่ยนที่ตั้งรับอยู่แล้วก็มองออกทันทีเขาเบี่ยงตัวหลบออกเล็กน้อยก่อนจะซัดเข็มพิษไปที่จุดตันเทียนเขาไม่ต้องการฆ่าให้เสียมือแค่ทำลายวรยุทธ์ของมันก็พอ องค์ชายสามที่เสียท่าตอนนี้ได้ลงไปนอนดิ้นความเจ็บปวดมันวิ่งไปทั่วร่างความรู้สึกอ่อนแรงเริ่มเด่นชัดมันรีบเค้นเอาพลังออกมาแต่ก็ไม่พบวี่แววหรือรู้สึกถึงพลังในตัวเลย

"เจ้าสาระเลว....แกทำลายพลังและวรยุทธ์ข้า...ข้าจะฆ่าเจ้า"

เขายังถือดาบวิ่งเข้าใส่หลงเยี่ยนจิตใจของเขาไม่รับรู้สิ่งใดแล้วมีแต่ความแค้นที่แสดงออกอย่างชัดเจนบนใบหน้าของมันทุกการแสดงออกขององค์ชายสามเริ่มน่าเกลียดอย่างที่สุดแม้อดีตเขาจะขึ้นชื่อบุรุษรูปงามแต่ถ้าหากคนเหล่านั้นมาเห็นสภาพตอนนี้คงไม่มีใครกล่าวสรรเสริญเขาเป็นแน่

"จบเรื่องเสียทีข้าไม่สนุกแล้ว"

หลวงหลงใช้พลังตรึงร่างขององค์ชายสามไว้อีกครั้งเขาเบื่อที่จะดูคนไร้สติคนนี้เล่นตลกแล้ว

"ท่านจัดการเองเถอะในเมื่อท่านส่งเขามาสู้เอง"

หลงเยี่ยนถอนหายใจเขาเบื่อกับเรื่องเช่นนี้เต็มทนอยากจะออกไปเจอนางในดวงใจป่านนี้แล้วนางคงเป็นห่วงที่เขามานานเช่นนี้

"เจ้าช่างใจร้อนนักข้ายังไม่ได้ทำเครื่องหมายผู้ถูกเลือกเลย"

กล่าวจบหลวงหลงก็กลายร่างเป็นมังกรสีทองตัวใหญ่(มังกรจีน)เขาค่อยๆเลื้อยวนรอบๆตัวของหลงเยี่ยนก่อนจะเปล่งแสงสีทองเจิดจ้ารอบกายเทพมังกรได้ยื่นหัวเข้าไปใกล้ก่อนจะคายลูกแก้วสีทองออกมา หลงเยี่ยนก็ยื่นมือมารับไว้โดยไม่รู้ตัว

เทพมังกรคลายตัวออกมาก่อนจะกลับร่างของมนุษย์

"สิ่งนี้คือเครื่องยืนยันว่าเจ้าคือผู้ถูกเลือกและเครื่องหมายที่หน้าอกเจ้าก็คือตัวคุ้มภัยจากอันตราย"

"เฮ้ย!!...."หลงเยี่ยนตกใจกับรูปมังกรทองที่ตรงหน้าอกของเขา

"อันใหญ่ไปนะท่านเทพ"

หลวงหลงฮึมฮัมในลำคอเขาออกจะภูมิใจแต่ทำไมเจ้าเด็กนี่กลับโวยวายออกมาเสียได้

"รีบไปเถอะข้าเองก็อยากพักเต็มทีพวกเด็กๆนี่ส่งเสียงดังนักข้าปวดหูไปหมดแล้ว"

หลงเยี่ยนกำลังจะเดินจากไปแต่เขาก็หันกลับมา

"ท่านจะทำเช่นไรกับเขาล่ะ"

เขาที่หลงเยี่ยนมองอยู่ก็คือองค์ชายสามที่ค้างเติ่งอยู่กับที่คงจะเมื่อยหน้าดู

"ข้าอยากได้ทาสรับใช้พอดีที่นี่กว้างใหญ่ข้าดูแลคนเดียวคงไม่ไหว"

เขาสะบัดมือทีหนึ่งร่างขององค์ชายสามก็เปลี่ยนกลายเป็นงูเขียวตัวน้อย

หลงเยี่ยนเห็นเช่นนั้นก็อดที่จะสงสารไม่ได้แต่ก็มีเพียงแค่ความรู้สึกน้อยนิดเขาคำนับให้หลวงหลงก่อนจะเดินออกมาจากที่แห่งนั้นเสร็จซะทีเขาโล่งใจมากที่สามารถปลดแรงกดดันออกจากใจได้ไปอย่างหนึ่งที่เหลือก็แค่พวกสนับสนุนที่อยู่ข้างหลังของกบฎเมื่อกลับไปเขาจะกวาดล้างให้หมดเลยคอยดู

ยามที่เขาได้ก้าวพ้นขอบประตูหลงเยี่ยนก็เห็นหญิงสาวที่ตนคิดถึงยืนอยู่ตรงหน้าทันทีเขาก้าวเดินออกมาได้สามก้าวประตูข้างหลังก็พลันหายไปเหลือไว้แต่ความว่างเปล่า

"ท่านหลงเยี่ยนท่านกลับมาแล้ว"ซีซีดีใจนางรีบเอ่ยต้อนรับเขาทันที

"อ่า...ข้ามาช้านักตะวันตกดินเสียแล้ว"เขาปล่อยให้นางยืนรอหลายชั่วยามเลยหรือ

"องค์ชายท่านไม่บาดเจ็บตรงไหนนะพ่ะย่ะค่ะท่าน......โอ้..ท่านทำสำเร็จแล้วจริงๆข้ายินดีกับท่านนัก"

หลี่ฟงที่เข้าสำรวจร่างกายของหลงเยี่ยนทำให้เห็นรูปมังกรที่แผ่นอกของผู้เป็นนายชัดเจนเขาแน่ใจได้ทันทีนี่คือคำที่เล่าขานต่อๆกันมาคนที่จะขึ้นครองราชย์ต้องมีเครื่องหมายรูปมังกรที่แผ่นอกเท่านั้น

"พักที่นี่เสียก่อนพรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางแล้วกัน"

อู๋เซียนเดินมาขวางกั้นระหว่างน้องสาวของเขาและชายหนุ่มตรงหน้าชิชะเผลอเป็นไม่ได้ไอ้หนุ่มนี่มันจ้องจะส่งสายตาอ่อนหวานให้น้องสาวเขาตลอดเลย

เขาส่งสายตาไม่ชอบใจให้หลงเยี่ยนก่อนจะเลิกคิ้วใส่อย่างกวนประสาท

.

.

.

.

.

ดูน้องสาวแกด้วยท่านอู๋เซียน5555