ยอดหมอเทวะบรรพกาล

ห้องทำงานยังคงเป็นห้องเดิม ทว่าครั้งนี้ลั่วหยางไม่ได้ก้าวเข้าไปด้านใน ชายหนุ่มทำเพียงยืนพิงกำแพงรออยู่ตรงระเบียงทางเดิน ซึ่งนั่นก็ถือเป็นการร่วมรับฟังการสอบสวนทางอ้อมไปในตัว

เจิ้งฉงหรงลงมือเค้นความลับด้วยตัวเอง ภายในห้องมีเพียงเสียงตวาดกร้าวของเขาสะท้อนก้อง ทว่ากลับไร้สุ้มเสียงตอบโต้จากหลิวโย่วสุ่ยแม้แต่แอะเดียว

สถานการณ์นี้อยู่ในความคาดหมาย มาเฟียเขี้ยวลากดินอย่างหลิวโย่วสุ่ยไม่มีทางยอมคายความลับหรือสารภาพความผิดที่ตัวเองก่อขึ้นง่ายๆ แน่

ลั่วหยางว่างจนไม่มีอะไรทำ จึงดึงโทรศัพท์มือถือมากดส่งรูปเทวรูปที่ถ่ายจากห้องลับในคฤหาสน์สกุลหลิวไปให้ไป๋จิ้งทางวีแชต พร้อมแนบข้อความทิ้งท้ายเอาไว้

[ลูกศิษย์เอ๋ย เคยเห็นเทวรูปหน้าตาแบบนี้บ้างไหม ช่วยอาจารย์สืบหาที่มาของมันหน่อยสิ]

ส่งข้อความเสร็จชายหนุ่มก็เก็บมือถือลงกระเป๋า ตอนนี้ตีสี่กว่าแล้ว เขาไม่ได้หวังให้หญิงสาวตอบกลับทันควัน ป่านนี้เธอคงกำลังหลับสนิทอยู่ในห้วงนิทรา

การสอบสวนเบื้องหลังบานประตูยังคงดำเนินต่อไป

"หลิวโย่วสุ่ย หลักฐานทุกอย่างตกอยู่ในมือพวกฉันหมดแล้ว แกจะทนปิดปากเงียบไปเพื่ออะไร ฉันจะบอกให้เอาบุญ ทางรอดเดียวของแกตอนนี้คือคายทุกอย่างออกมาให้หมด เพื่อขอลดหย่อนโทษ" น้ำเสียงของเจิ้งฉงหรงดุดันและเฉียบขาดขั้นสุด

ทว่าหลิวโย่วสุ่ยยังคงอมพะนำ ปิดปากสนิท

เพี๊ยะ!

เสียงตบหน้าฉาดใหญ่ดังลั่นทะลุประตูออกมา

ในที่สุดมาเฟียเฒ่าก็ยอมส่งเสียง ทว่าเป็นเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด ท้ายที่สุดแล้วก็ต้องงัดเอาวิธีการนอกตำรามาง้างปากจนได้

เพี๊ยะ! พลั่ก!

ลั่วหยางถอนหายใจยาว ใครจะไปคิดว่ามาเฟียทรงอิทธิพลคับฟ้าอย่างหลิวโย่วสุ่ย จะมีสภาพตกอับโดนซ้อมยับไม่ต่างจากหมาข้างถนน เกิดเป็นคนก็ควรเคารพกฎหมายเอาไว้บ้าง ไม่อย่างนั้นต่อให้กวาดเงินทองมากองท่วมหัว แต่ตัวต้องเข้าไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มในซังเต แล้วจะมีปัญญาเอาเงินที่ไหนไปเสวยสุข

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนวีแชตดังขัดจังหวะ ลั่วหยางล้วงมือถือขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นข้อความจากไป๋จิ้ง

[ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบขาว]: อาจารย์คะ นี่กำลังทำอะไรอยู่เนี่ย ดึกป่านนี้ยังจะส่งข้อความมาอีก ขัดจังหวะฝันหวานหนูหมดเลย

[ลั่วหยาง]: รู้สึกตัวไวขนาดนั้นเลยเหรอ

[ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบขาว]: อือ อาจารย์ช่วยรักษาอาการหลับยากให้หนูหน่อยสิคะ

[ลั่วหยาง]: รอเธอกลับมาปาเฉิงก่อนเถอะ เดี๋ยวจะตรวจดูให้ สงสัยคงจะเป็นโรคประสาทอ่อนๆ

[ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบขาว]: คงต้องใช้เวลาเคลียร์งานอีกสักพักเลยค่ะ ว่าแต่อาจารย์คะ เรียบเรียงคัมภีร์เสร็จหรือยังคะ เมื่อไหร่จะยอมสอนวิชาอาคมให้หนูสักที

ลั่วหยางรู้สึกปวดหนึบขึ้นมาตงิดๆ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป

[ลั่วหยาง]: กำลังเรียบเรียงอยู่ ไม่ต้องรีบร้อน กลับมาเมื่อไหร่จะสอนให้เมื่อนั้นแหละ ว่าแต่ เธอช่วยดูรูปนี้หน่อยสิ เคยเห็นเทวรูปองค์นี้บ้างไหม

[ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบขาว]: ความจริงหนูก็พยายามเพ่งดูตั้งนานแล้วนะคะ แต่นึกไม่ออกจริงๆ ว่าเคยเห็นที่ไหน เดี๋ยวหนูจะลองเอาไปถามอาจารย์ซูให้นะคะ

[ลั่วหยาง]: ถ้างั้นก็รีบไปนอนพักผ่อนเถอะ

[ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบขาว]: เดี๋ยวสิคะ ปลุกหนูตื่นแล้วจะมาชิ่งหนีไปดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอ

[ลั่วหยาง]: ...

[ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบขาว]: ว่าแต่คุณไปถ่ายรูปนี้มาจากที่ไหนคะเนี่ย

ลั่วหยางชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ความจริงส่งไป

[ลั่วหยาง]: บ้านของหลิวโย่วสุ่ยน่ะ

[ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบขาว]: ใช่เศรษฐีใจบุญชื่อดังคนนั้นหรือเปล่าคะ

[ลั่วหยาง]: ใช่ หมอนั่นแหละ

[ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบขาว]: สมกับเป็นอาจารย์จริงๆ เลยนะคะ คนระดับหลิวโย่วสุ่ยยังต้องเชิญไปเป็นแขกวีไอพีถึงบ้าน คราวหน้าพาหนูไปเปิดหูเปิดตาบ้างสิคะ อยากไปกินของหรูๆ ฟรีๆ บ้างจัง

ลั่วหยางกดส่งสติกเกอร์รูปหมาโง่ไปให้หนึ่งตัว

ส่วนเรื่องความจริงเบื้องหลัง เขาคิดว่าไม่มีความจำเป็นต้องอธิบายให้ไป๋จิ้งฟัง หญิงสาวไร้เดียงสาเกินกว่าจะถูกดึงเข้ามาพัวพันกับโลกมืดของคนโสมมอย่างหลิวโย่วสุ่ย

ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบขาวส่งรูปภาพมาให้หนึ่งใบ ลั่วหยางกดเข้าไปขยายดู มันคือภาพถ่ายจากก้นหลุมหมายเลขแปดที่ถูกขุดเปิดหน้าดินออกเป็นวงกว้าง เผยให้เห็นแผ่นหินสีเขียวเข้มปูลาดเรียงรายอยู่เบื้องล่าง

[ลั่วหยาง]: ข้างใต้มีของอยู่จริงๆ เหรอเนี่ย

[ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบขาว]: มีของชัวร์ค่ะ พื้นที่ใต้แผ่นหินมันกลวง ตอนนี้ทางพิพิธภัณฑ์กับผู้เชี่ยวชาญหลายท่านกำลังประชุมเครียดเพื่อวางแผนขุดค้นกันอยู่ค่ะ

[ลั่วหยาง]: แล้วข้างใต้นั่นซ่อนอะไรเอาไว้

[ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบขาว]: ไม่รู้สิคะ หนูไปถามอาจารย์ซูมา เขาก็บอกว่ามืดแปดด้านเหมือนกัน เพราะไม่เคยเจอเคสแบบนี้มาก่อนเลยในประวัติศาสตร์ แต่ถึงอย่างนั้น อาจารย์ก็แอบตั้งข้อสันนิษฐานไว้อย่างหนึ่งนะคะ

[ลั่วหยาง]: สันนิษฐานว่าอะไร

[ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบขาว]: อาจารย์คะ มาถึงจังหวะนี้มันควรจะมีอั่งเปาปลิวมาตกกระแทกหน้าหนูแล้วนะคะ

[ลั่วหยาง]: ...

เสี้ยววินาทีต่อมา เขาก็ยอมกดเข้าหน้าจอส่งอั่งเปา โอนเงินไปให้ 188 หยวน อย่างเสียไม่ได้ ใครใช้ให้เขาดันไปรับยัยนี่เป็นลูกศิษย์กันล่ะ ในเมื่อลูกศิษย์อ้อนขอค่าขนม คนเป็นอาจารย์จะใจจืดใจดำเมินเฉยก็คงเสียหน้าแย่

ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบขาวกดรับอั่งเปาแทบจะในเสี้ยววินาที พร้อมกับสาดสติกเกอร์รูปกอดต้นขาประจบประแจงรัวๆ กลับมา

[ลั่วหยาง]: ได้เงินแล้วก็รีบพ่นมา ศาสตราจารย์ซูคาดเดาว่ายังไง

[ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบขาว]: อาจารย์ซูสันนิษฐานว่าข้างใต้นั้นอาจจะเป็นสุสานค่ะ บางทีเราอาจจะขุดเจอโลงศพ หรือแม้กระทั่งร่างมนุษย์โบราณเลยก็ได้นะคะ อาจารย์ต้องไม่ลืมนะคะว่า ตั้งแต่เริ่มขุดค้นซานซิงตุยมา พวกเรายังไม่เคยขุดพบโลงศพหรือร่างมนุษย์มาก่อนเลย นี่มันการค้นพบระดับชาติเลยนะคะ

ภาพเงาของ 'แม่มด' ที่เคยเห็นจาก 'ความทรงจำ' ของดวงตาอวี่เหรินวาบเข้ามาในหัวลั่วหยางอย่างฉับพลัน ข้อสันนิษฐานสุดบ้าระห่ำก่อตัวขึ้นในห้วงความคิดหากใต้หลุมหมายเลขแปดมีสุสานซ่อนอยู่จริง และภายในนั้นมีร่างมนุษย์บรรจุอยู่หรือว่ามันจะเป็นร่างของแม่มดคนนั้น

แม่มดเมื่อห้าถึงหกพันปีก่อน ผู้สวมถุงเท้าและหน้ากากคลุมศีรษะสุดพิลึกพิลั่น ฐานะของเธอต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

[ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบขาว]: อาจารย์คะ หนูมีลางสังหรณ์ว่าคุณกำลังจะได้กอบโกยเงินก้อนโตอีกแล้วล่ะค่ะ ถ้าได้เงินแล้วจะซื้อของขวัญอะไรมาเปย์หนูคะ

ลั่วหยางแค่นหัวเราะ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป

[ลั่วหยาง]: เธอไม่สืบข่าวมาบ้างล่ะ ว่าผู้อำนวยการหม่าบ่นอุบเรื่องฉันเรียกค่าจ้างแพงหูฉี่ ถ้าไม่ได้มีสถานการณ์คอขาดบาดตายเกิดขึ้น โอกาสที่เขาจะจ้างฉันไปคงริบหรี่ ถึงตอนนั้นเธอก็ช่วยถ่ายรูปมาแบ่งปันให้ดูบ้างก็แล้วกัน

[ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบขาว]: โธ่ ขนาดหลุมรอบนอกยังมีเรื่องราวแปลกประหลาดตั้งขนาดนั้น แล้วนี่เป็นถึงหลุมฝังศพหลัก มันจะราบรื่นไร้เรื่องราวได้ยังไงคะ อาจารย์รอนอนนับเงินได้เลยค่ะ ถ้ามีเรื่องเหนือธรรมชาติเกิดขึ้นจริงๆ หนูจะรีบเสนอหน้าไปยุผู้อำนวยการหม่าให้เชิญคุณมาออกโรงปราบผีทันทีเลย

[ลั่วหยาง]: ตกลง ถ้างั้นเธอก็รีบนอนพักผ่อนเถอะ ไว้ค่อยคุยกัน

[ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบขาว]: ฝันดีค่ะอาจารย์

ลั่วหยางพลิกตัวเครื่องโทรศัพท์มือถือกลับด้าน ดวงตาอวี่เหรินที่ฝังอยู่ยังคงหลับสนิท รูปลักษณ์ของมันยังคงดูน่าสยดสยองไม่เปลี่ยน ชายหนุ่มใช้นิ้วชี้ลูบไล้ไปบนเปลือกตานั้น สัมผัสหยุ่นนุ่มคล้ายผิวเนื้อช่างให้ความรู้สึกชวนขนลุก กลิ่นอายเร้นลับบางอย่างแผ่ซ่านผ่านปลายนิ้ว ราวกับว่าวินาทีถัดไป จิตวิญญาณของเขาจะถูกดูดกลืนเข้าสู่แดนปรโลก ดินแดนที่ตลบอบอวลไปด้วยไอหยินเหน็บหนาวและวิญญาณเร่ร่อน

"อวี่เหริน... แกว่าถ้าเจ้านายแกถูกฝังอยู่ใต้หลุมหมายเลขแปดนั่นจริงๆ ศพของเธอจะยังคงสภาพสมบูรณ์อยู่ไหม" ลั่วหยางพึมพำเสียงแผ่ว

แน่นอนว่าดวงตาอวี่เหรินไร้ซึ่งการตอบสนองใดๆ

จังหวะนั้นเอง บานประตูห้องสอบสวนก็ถูกกระชากเปิดออก เจิ้งฉงหรงก้าวเดินออกมาด้วยใบหน้าถมึงทึง รังสีอำมหิตแผ่กระจายรอบตัว บ่งบอกชัดเจนว่าการง้างปากมาเฟียเฒ่าครั้งนี้ล้มเหลวไม่เป็นท่า

หูปู้เฝ่ยเดินตามหลังบอสออกมาติดๆ สีหน้าดูไม่ได้พอกัน ลั่วหยางรีบเก็บมือถือยัดใส่กระเป๋าแล้วเดินเข้าไปสมทบ "ลุงเจิ้ง พี่หู... เป็นยังไงบ้างครับ"

เจิ้งฉงหรงไม่ตอบคำถาม เขาทำเพียงถอนหายใจหนักหน่วงแล้วเดินเลี่ยงจากไปเงียบๆ

หูปู้เฝ่ยสบถหัวเสีย "ไอ้เวรหลิวโย่วสุ่ยแม่งปากแข็งชิบเป๋ง ซ้อมจนน่วมขนาดนั้นมันยังไม่ยอมปริปากคายอะไรออกมาเลยสักแอะ"

ลั่วหยางชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากถาม "พี่หู ผมขอถามอะไรละลาบละล้วงหน่อยนะ ถ้าเป็นความลับทางราชการก็ถือซะว่าผมไม่ได้ถาม"

"นายถามมาเถอะ ไม่มีอะไรต้องปิดบังหรอกน่า" หูปู้เฝ่ยโบกมือปัด ก่อนจะแสยะยิ้มแซว "อีกเดี๋ยวแกก็จะได้เลื่อนขั้นเป็นน้องเขยฉันอยู่รอมร่อแล้ว จะมาเกรงใจทำบ้าอะไรวะ"

ลั่วหยางกระอักกระอ่วนจนหน้าเจื่อน แต่ก็ขี้เกียจเสียเวลาอธิบายแก้ตัว ชายหนุ่มกระแอมไอแก้เก้อแล้ววกเข้าประเด็น "หลักฐานในสมุดบัญชีก็มัดตัวแน่นหนาดิ้นไม่หลุดแล้ว หลิวโย่วสุ่ยจะยอมรับสารภาพหรือไม่ก็แทบไม่มีผลต่อรูปคดี ที่พวกพี่พยายามเค้นคอมันแทบเป็นแทบตายขนาดนี้... จุดประสงค์หลักคือต้องการลากตัว 'ร่มกางบังแดด' ของมันออกมาใช่ไหมครับ"

หูปู้เฝ่ยพยักหน้ายอมรับ พลางกดเสียงกระซิบให้เบาลง "ฉันยังไม่ได้อัปเดตให้นายฟัง แผนกพิสูจน์หลักฐานตรวจสอบสมุดบัญชีเล่มที่นายหาเจออย่างละเอียดแล้ว พบว่ามันมีหน้ากระดาษถูกฉีกหายไปหน้าหนึ่ง... ซึ่งเปอร์เซ็นต์สูงลิ่วเลยว่า ไอ้หมาตัวเป้งที่คอยเป็น 'ร่มกางบังแดด' คุ้มกะลาหัวมัน จะถูกบันทึกไว้ในหน้ากระดาษแผ่นนั้น"

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง" ลั่วหยางพยักหน้าเข้าใจ

"นายพอจะมีไม้เด็ดอะไรทำให้มันยอมอ้าปากพูดบ้างไหม ง้างปากมันให้คายออกมาให้ได้ว่าไอ้กระดาษใบนั้นเอาไปซุกไว้ที่ไหน แล้วข้อมูลในนั้นโยงไปหาใครบ้าง" แววตาของหูปู้เฝ่ยทอประกายคาดหวังอย่างปิดไม่มิด

นี่เองคือสาเหตุที่เจิ้งฉงหรงเอาแต่ถอนหายใจแล้วเดินปลีกตัวจากไปเงียบๆ ด้วยฐานะระดับหัวหน้า เขาคงไม่สะดวกใจจะเอ่ยปากร้องขอพลเรือน แต่สำหรับหูปู้เฝ่ยผู้หน้าหนาเป็นทุนเดิม เรื่องแค่นี้ไม่นับว่าเป็นปัญหาเลยสักนิด

ลั่วหยางปรายตามองคราบเลือดสีเข้มที่ติดอยู่บนข้อนิ้วมือขวาของอีกฝ่าย "ขนาดพี่ใช้กำปั้นประเคนซ้อมมันจนน่วม มันยังปากแข็งไม่ยอมคายความลับ แล้วหมออย่างผมจะไปมีปัญญาง้างปากมันได้ยังไงล่ะครับ"

"นายต้องมีทีเด็ดสิวะ ขนาดสมุดบัญชีที่หลิวโย่วสุ่ยฝังซ่อนไว้ใต้รูปปั้นสิงโตหินนายยังทะลวงหาเจอได้ แค่กระดาษแผ่นเดียวที่มันฉีกซ่อนไว้ คนเก่งๆ อย่างนายจะหาไม่เจอได้ยังไง" หูปู้เฝ่ยพยายามพูดยกยอปอปั้น หวังใช้ลูกไม้ตบหัวลูบหลัง

ลั่วหยางเงียบไปชั่วอึดใจ ชั่งน้ำหนักในใจว่าควรจะเอาตัวเข้าไปแกว่งเท้าหาเสี้ยนในน้ำขุ่นๆ บ่อนี้ดีหรือไม่

"เฮ้ย นี่นายคงไม่ได้กำลังปอดแหกหรอกนะ ไม่ต้องกลัวไปหรอกน่า ต่อให้ไอ้ร่มบ้าบอนั่นจะมีอำนาจล้นฟ้าแค่ไหน มันก็ไม่มีทางใหญ่คับแผ่นดินไปกว่ากฎหมายหรอกเว้ย" หูปู้เฝ่ยเปลี่ยนแทกติกมาใช้แผนยั่วยุแทน

ลั่วหยางแค่นหัวเราะเบาๆ "ก็ได้ครับ ผมจะลองดู"

บางครั้ง การยอมแกล้งโง่ปล่อยให้คนอื่นหลอกใช้งานเพื่อโค่นล้มคนชั่ว มันก็ถือเป็นการทำบุญช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ไปในตัวเหมือนกัน