โคนีเลียพอได้กระดาษคำตอบที่เขียนเสร็จสรรพมาอยู่ในมือก็ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เธอชูมือขึ้นทันทีเพื่อส่งสัญญาณบอกผู้คุมสอบว่าเธอ้าส่งกระดาษคำตอบแล้ว การกระทำของเธอนั้น ไม่ใช่ทำให้แค่เหล่าผู้ท้าทายคนอื่นๆ ที่อึ้ง แม้แต่เหล่านักเรียนปีศาจ ก็ยังมองเธอด้วยสายตาที่แทบไม่อยากจะเชื่อสายตา นี่เพิ่งเริ่มสอบไปแค่สิบกว่านาทีเองนะเจ๊ เจ๊จะส่งกระดาษคำตอบแล้วเหรอ? ทว่าโคนีเลียกลับไม่ได้รู้สึกตื่นตระหนกเลยสักนิด แถมยังแอบรู้สึกดีใจลึกๆ ด้วยซ้ำ เพราะเธอไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต ใครจะไปคิดว่าคนอย่างเธอก็จะมีวันที่ได้ส่งกระดาษคำตอบก่อนเวลาแบบเขาบ้าง!
ผู้คุมสอบทั้งสองคนต่างสังเกตเห็นสัญญาณของโคนีเลียในเวลาเดียวกัน และแทบจะพุ่งตัวเดินเข้ามาหาเธอพร้อมๆ กัน แต่ผู้คุมสอบที่หน้าตาดูโเี้กว่าอยู่ใกล้โคนีเลียมากกว่า อีกคนพอเห็นแบบนั้นก็ได้แต่จิ๊ปากอย่างขัดใจ แล้วจำต้องยอมแพ้เลิกที่จะเข้าไปเก็บกระดาษคำตอบของโคนีเลีย
ผู้คุมสอบคนนั้นเดินมาถึงโต๊ะของโคนีเลีย ก่อนจะกระชากกระดาษคำตอบของเธอไปอย่างแรง พร้อมกับแสยะยิ้มเหี้ยมขณะตรวจทานกระดาษสอบ ในสายตาของเขาแล้ว อีกประเดี๋ยวเขาก็จะได้ฆ่ายัยปีศาจน้อยตัวนี้แล้ว เพราะในโรงเรียนแห่งนี้ ไม่มีทางที่จะมีนักเรียนคนไหนสามารถทำข้อสอบชุดนี้เสร็จได้ภายในเวลาเพียงสิบกว่านาทีหรอก ส่งคำตอบไวขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่มาหาที่ตายแล้วจะเรียกว่าอะไรกัน?
แน่นอนว่าเขาก็ต้องทำตามขั้นตอนไปก่อน เพราะต้องตัดสินว่าผู้เข้าสอบได้คะแนนไม่ถึง 60 คะแนนเสียก่อน ถึงจะลงมือฆ่าทิ้งได้อย่างถูกกฎ ไม่อย่างนั้นจะถือว่าเป็การทำผิดกฎ และจะไปกระตุ้นเจตนาฆ่าของผู้อำนวยการได้ ซึ่งตัวผู้อำนวยการเองก็จับตามองเหล่าผู้คุมสอบเขม็งอยู่เหมือนกัน
ทว่าขณะที่ตรวจกระดาษคำตอบอยู่นั้น ผู้คุมสอบก็เริ่มขมวดคิ้วมุ่นมากขึ้นเรื่อยๆ จนดูเหมือนเริ่มจะสงสัยในชีวิตของตัวเอง ข้อปรนัย ถูก ถูก ถูก ถูก นี่แม่คุณมั่วถูกหมดทุกข้อเลยจริงๆ เหรอเนี่ย?! ซี้ด...(เสียงสูดปาก) ข้ออัตนัย ก็แทบจะไม่ผิดเลย? หรือว่าในโลกนี้จะมี เทพเ้าแห่งการเรียน อยู่จริงๆ? เธอไม่เพียงแค่สอบผ่าน แต่ยังได้คะแนนไปถึง 90 คะแนนเลยทีเดียว! นี่มันผีหลอกตอนกลางวันชัดๆ!
"ชิ! ไปได้แล้ว"
ผู้คุมสอบเก็บกระดาษคำตอบพร้อมกับแสดงสีหน้าหงุดหงิดออกมาอย่างไม่ปิดบัง แต่ในเมื่อกฎคือกฎและเขาไม่สามารถฝ่าฝืนได้ และในฐานะนักเรียนคนแรกที่ส่งกระดาษคำตอบแถมยังได้คะแนนสูงลิ่ว เขาจึงจำเป็ต้องมอบรางวัลให้ เขาจึงหยิบบัตรผ่านสีแดงที่มีลวดลายรูปปีศาจออกมาจากกระเป๋า แล้วโยนลงบนโต๊ะของโคนีเลีย โดยไม่ได้อธิบายสักนิดว่าตั๋วใบนี้มีไว้ทำไม จากนั้นเขาก็กลับไปเดินตรวจการสอบตามเดิม เห็นได้ชัดว่าเขาโกรธจนไม่อยากจะปริปากพูดสักคำ เป็ดที่อยู่ในมือนึกว่าจะได้กินนิ่มๆ แล้วแท้ๆ กลับบินหนีไปซะได้ มันน่าเจ็บใจจริงๆ
โคนีเลียหยิบบัตรใบนั้นขึ้นมา แล้วเดินออกจากห้องสอบด้วยความร่าเริง ตลอดทางหางัเล็กๆ ของเธอก็ส่ายไปมาอย่างห้ามไม่ได้ จากนั้นเธอก็ไปยืนรออยู่ที่หน้าห้องสอบตามคำสั่งของดันเต้ ในตอนนี้เธอรู้สึกอุ่นใจสุดๆ การมีเพื่อนร่วมทีมที่เรียนเก่งนี่มันทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจจริงๆ
...
ถึงแม้ว่าดันเต้จะก้มหน้าก้มตาเขียนอย่างเอาเป็เอาตาย แต่เขาก็ลอบสังเกตท่าทีของคู่หูผู้คุมสอบตอนที่ไปเก็บกระดาษคำตอบเมื่อครู่อยู่ตลอด พวกนั้นปักใจเชื่อั้แ่แรกเลยว่าการส่งกระดาษไวคือพฤติกรรมรนหาที่ตาย แถมพวกเขายังกระหายที่จะเข่นฆ่าผู้เข้าสอบสุดๆ ถึงขนาดแย่งกันเดินไปเก็บกระดาษเพื่อจะได้เป็คนลงมือฆ่าด้วยตัวเอง
มุมปากของดันเต้ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาสันนิษฐานไว้จะไม่ผิดเพี้ยนเลยจริงๆ ขั้นตอนการส่งข้อสอบของโคนีเลีย ช่วยยืนยันสมมติฐานทั้งหมดของเขาแล้ว
ปีศาจสองตัวนี้ดูท่าจะปั่นหัวได้สนุกแฮะ ตอนนี้โคนีเลียปลอดภัยแล้ว และกระดาษคำตอบของเขาก็เขียนเสร็จเรียบร้อย ถึงเวลาที่เขาจะเล่นได้แบบไร้กังวลเสียที เขาตัดสินใจเรียกผู้คุมสอบสองคนนั้นว่า สิงโต กับ แพะ ไปก่อนชั่วคราว เนื่องจาก คนหนึ่งมีหน้าตาที่ดูสยดสยองกว่า ส่วนอีกคนดูเหมือนจะสุภาพเรียบร้อยกว่าและมีเขาแพะอยู่บนหัว จากที่สังเกต ความเร็วในการเคลื่อนที่ของสิงโตจะไวกว่าแพะประมาณ 1.25 เท่า
เมื่อผู้คุมสอบทั้งสองเห็นผู้เข้าสอบชูมือส่งกระดาษ พวกเขาจะสามารถหยุดเส้นทางการเดินตรวจปกติ เพื่อตัดสินใจว่าจะเดินเข้ามารับกระดาษคำตอบหรือไม่ และความเร็วในการเดินของพวกเขาก็จะไม่เปลี่ยนแปลง ถ้าอย่างนั้น...หากระยะทางระหว่างสิงโตกับตัวเขา เป็ 1.25 เท่าของระยะทางระหว่างแพะกับตัวเขาพอดี แล้วเขายกมือส่งกระดาษล่ะก็...พวกเขาจะมาถึงตัวเขาพร้อมกันเป๊ะเลยหรือเปล่านะ?? หึหึ น่าลองแฮะ
ดันเต้คว่ำกระดาษคำตอบลงบนโต๊ะเพื่อไม่ให้ผู้คุมสอบมองเห็นความถูกต้องของคำตอบได้ในทันที เขารออยู่ครู่หนึ่งจนกะจังหวะระยะห่างของผู้คุมสอบทั้งสองได้แม่นยำ ดันเต้ก็ชูมือส่งสัญญาณส่งข้อสอบ และไม่ผิดจากที่คาด คราวนี้ผู้คุมสอบทั้งสองไม่มีใครยอมใครเลย! พวกเขาต่างพุ่งตรงมาหาเขาจากสองทิศทาง! และเป็ไปตามที่ดันเต้คำนวณไว้เป๊ะ ผู้คุมสอบทั้งสองมาถึงพร้อมกันพอดี! ทั้งสิงโต และแพะ ต่างก็ยื่นมือออกไปคว้ากระดาษคำตอบของดันเต้เอาไว้แน่น
พวกเขามองหน้ากันด้วยสายตาเขียวปัด พยายามสะกดกลั้นอารมณ์อย่างถึงที่สุด แต่ไม่มีใครยอมปล่อยมือเลยแม้แต่นิดเดียว จนเกิดเป็สภาวะคุมเชิงกัน
"แกจะส่งให้ใคร?"
ผู้คุมสอบทั้งสองคนหันมาถามดันเต้พร้อมกัน ลึกๆ แล้วพวกเขาก็แอบสงสัยเหมือนกันว่าเ้านี่จะเป็เทพเ้าแห่งการเรียนอีกคนหรือไม่ ถ้าต้องมาทะเลาะกันเพราะกระดาษคำตอบของไอ้เด็กเรียนเก่งมันก็ดูจะไม่ค่อยคุ้มซักเท่าไหร่
เดิมทีพวกเขาจินตนาการไว้ว่า สีหน้าของผู้เข้าสอบคนนี้ก็น่าจะเต็มไปด้วยความมั่นใจเหมือนกับสาวน้อยที่ส่งกระดาษไปเมื่อสิบนาทีก่อน ทว่า สิ่งที่พวกเขาเห็นคือ ที่หางตาของดันเต้มีรอยคราบน้ำตาจางๆ ติดอยู่ แววตาของเขาแสดงออกถึงความโศกเศร้าสามส่วน และความปลงตกอีกเจ็ดส่วน มันคือความรู้สึกของคนที่ปล่อยวางต่อความเป็ความตาย ตระหนักแจ้งในสัจธรรม และหลอมรวมเป็หนึ่งเดียวกับฟ้าดิน ดูเหมือนว่าเ้าเด็กนี่จะเขียนไม่ได้เลยสักข้อจริงๆ และที่ส่งกระดาษก็เพียงเพื่อ้าหลุดพ้นจากความทรมานนี้เสียที
ดันเต้ฝืนยิ้มอย่างขมขื่นแล้วเงยหน้ามองผู้คุมสอบทั้งสอง ก่อนจะพูดว่า
"การได้ตายด้วยน้ำมือของปีศาจที่แข็งแกร่ง คือความปรารถนาเดียวของข้าในตอนนี้"
สีหน้าในตอนนี้ของเขาราวกับกำลังจะบอกว่า แบบนี้ก็ดีเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?
ไอ้หนูเอ๊ย แกนี่มันเนื้อชิ้นโตชัดๆ!
คำพูดนั้นทำให้ผู้คุมสอบทั้งสองมั่นใจทันทีว่า เหยื่อที่มาเสิร์ฟถึงที่แบบนี้จะปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด!
ทันใดนั้น สายตาของสิงโต และแพะ ก็หันกลับไปจ้องหน้ากันในทันที พร้อมกับต่างฝ่ายต่างแสยะยิ้มเย็นออกมาอย่างพร้อมเพียงกัน
"แกปล่อยมือซะ"
"แกนั่นแหละที่ต้องปล่อย"
"หรือเ้าคิดว่าเ้าเก่งกว่าข้า?"
"อยากลองดูหน่อยไหมล่ะ?"
บทสนทนาของผู้คุมสอบทั้งสองเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเขม่าดินปืน สิงโตถึงกับบิดคอจนเกิดเสียงกระดูกลั่น ดังกร๊อบแกร๊บจนผู้เข้าสอบรอบข้างตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว ห้องเรียนที่เดิมทีก็มืดมัวอยู่แล้ว กลับยิ่งดูเหมือนถูกปกคลุมด้วยเมฆดำทะมึนที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่างตรงหน้าเข้าไป
ดันเต้ไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าเลยแม้แต่น้อย ส่วนมือที่ซ่อนอยู่ด้านหลังได้แอบหยิบการ์ดเวทมนตร์ใบหนึ่งออกมา
[แทรกแซงจิตใจ]
[ประเภท: การ์ดเวทมนตร์]
[ระดับความหายาก: หายากสีม่วง]
[ระดับ: 2]
[เอฟเฟกต์: เข้าแทรกแซงจิตใจของเป้าหมาย ส่งผลกระทบต่อการกระทำของเป้าหมายใน่เวลาสั้นๆ (สั้นมาก) ไม่สามารถส่งผลต่อเป้าหมายที่มีค่าสถานะทางจิตต่างกันมากเกินไป และยิ่งเป้าหมายมีพลังจิตแข็งแกร่งเท่าไหร่ ก็จะยิ่งสิ้นเปลืองมานามากขึ้นเท่านั้น]
[หมายเหตุ: ขอโทษทีนะ]
ทันใดนั้นดันเต้ก็ตัดสินใจเปิดใช้การ์ดแทรกแซงจิตใจในทันที โดยสั่งให้สิงโตซัดหมัดหนักๆ เข้าที่หน้าของแพะอย่างแรง
"ไอ้ระยำเอ๊ย! เปิดก่อนใช่ไหม!"
"ข้า...ข้าแม่งเอ๊ย! คิดว่าข้าจะกลัวแกงั้นเหรอ?"
ตอนแรกสิงโตตั้งใจจะอธิบาย แต่แพะก็ไม่รอช้า สวนหมัดกลับเข้าหน้าของสิงโตทันควัน ทำให้โทสะของสิงโตะเิออกมาเช่นกัน
"ดูซิว่าวันนี้ข้าจะฆ่าเ้าให้ตายคามือยังไง!!"
"ข้าล่ะหมั่นไส้เ้ามานานแล้ว! วันนี้แหละที่ข้าจะจัดการเ้าเป็คนแรก!"
ปีศาจทั้งสองตัวดูเหมือนจะสูญเสียสติสัมปชัญญะไปแล้ว และเริ่มเข้าห้ำหั่นกันอย่างบ้าคลั่ง พวกมันลืมหน้าที่ของตัวเองไปจนหมดสิ้น เหล่านักเรียนที่หลบไม่พ้นต่างก็ถูกลูกหลงไปทีละคน บางคนถูกซัดกระเด็นออกไป บางคนก็ตายคาที่ โต๊ะเก้าอี้จำนวนมากพังพินาศเป็เศษไม้ เืสีแดงสดสาดกระเซ็นไปทั่วกำแพงที่เดิมทีเป็สีดำทึบ
การต่อสู้ของผู้คุมสอบทั้งสองนั้นช่างโเี้ มันไม่ใช่แค่การต่อสู้ด้วยพละกำลังหรือเวทมนตร์เท่านั้น แต่เป็การเข่นฆ่าทางจิติญญาที่ต่างฝ่ายต่าง้าจะบดขยี้และสยบอีกฝ่ายให้พังทลายลงอย่างสิ้นซาก พวกมันต่างกระชากกัดกินร่างกายของกันและกัน ถึงขั้นกลืนกินเืเนื้อของฝ่ายตรงข้ามเข้าไป เพียงชั่วพริบตา เืของปีศาจก็ไหลนองเต็มพื้น เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมออกมาจากภายในห้องสอบ อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเืที่เข้มข้นจนน่าสะอิดสะเอียน
ส่วนทางฝั่งของดันเต้นั้น เขาวิ่งหนีั้แ่วินาทีแรกที่ใช้การ์ดเวทมนตร์ แทรกแซงจิตใจ แล้ว
"รีบเผ่นเร็วเข้า!"
ดันเต้ยืนยันแล้วว่าในบริเวณใกล้เคียงกับเขา มีผู้ท้าทายเพียงแค่โคนีเลียเท่านั้น การต่อสู้ของผู้คุมสอบจึงจะไม่ส่งผลกระทบต่อผู้ท้าทายคนอื่นในระยะเวลาอันสั้นนี้
แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็ทำให้นักเรียนปีศาจและผู้ท้าทายคนอื่นๆ วิ่งหนีไปทางประตูใหญ่อย่างบ้าคลั่งเหมือนกัน ส่วนผู้คุมสอบทั้งสองที่กำลังคลั่งไล่ฆ่ากันอยู่นั้น พวกเขาไม่สนใจเหล่าผู้เข้าสอบที่หนีออกจากห้องสอบเลยแม้แต่น้อย
...
ณ ห้องรับชมการต่อสู้
"ถ้าฉันดูไม่ผิดนะ ดันเต้เขียนข้อสอบเสร็จแล้วแท้ๆ แต่เขาจงใจจะปั่นหัวปีศาจสองตัวนั้นใช่ไหม?"
"นี่เขากล้าทำแบบนั้นได้ยังไงกัน! เป็แค่นักบวชระดับ 2 แต่กลับกล้าเล่นพิเรนทร์แบบนี้ ในโลกเงาระดับ 4 เนี่ยนะ?"
"ให้ตายสิ...ผู้ท้าทายคนอื่นพลอยได้อานิสงส์ถูกช่วยออกมาด้วยเลย!"
1K
