ตอนที่ 15: คลินิกโอสถพื้นบ้านไพร์ และการขยายอิทธิพลสู่ตัวอำเภอ
แสงแดดยามสายทอประกายอบอุ่นสาดส่องลงบนป้ายไม้สักแกะสลักลวดลายประณีต ตัวอักษรสีทองเด่นชัดอ่านได้ว่า "คลินิกโอสถพื้นบ้านไพร์" จากกระท่อมปลายนาอันแร้นแค้นในอดีต บัดนี้สถานที่แห่งนี้ถูกปรับปรุงใหม่ให้กลายเป็สถานพยาบาลทางเลือกที่สะอาดสะอ้าน ร่มรื่น และอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมละมุนของสมุนไพรไทยนานาพรรณ
หลังจากการรักษาอาการป่วยของแม่ใหญ่ผู้ใหญ่บ้านจนหายเป็ปลิดทิ้ง ชื่อเสียงของเด็กหญิงรวินดาและหมอยาพื้นบ้านผู้พ่อก็ขจรขจายไปทั่วทั้งตำบล ผู้คนจากหมู่บ้านใกล้เคียงต่างพากันเดินทางมาเข้าคิวรอรับการรักษาด้วยยาสมุนไพรและการฝังเข็มปรับสมดุลธาตุอย่างไม่ขาดสาย ความยากจนที่เคยเกาะกุมครอบครัวค่อยๆ มลายหายไป แทนที่ด้วยรายได้ที่มั่นคงและรอยยิ้มแห่งความสุขของคนในครอบครัว
[ ติ๊ง! โฮสต์บริหารจัดการคลินิกโอสถบรรลุเป้าหมายการสร้างความน่าเชื่อถือในระดับท้องถิ่น ได้รับคะแนนสะสมประสบการณ์ระบบ +300 แต้ม ]
[ ปลดล็อกระบบย่อย: เครือข่ายการเพาะปลูกสมุนไพรแปลงใหญ่และการแปรรูปยาสมุนไพรมาตรฐานสากล ]
เสียงสังเคราะห์นุ่มนวลของระบบคัมภีร์แพทย์บูรณาการดังขึ้นในห้วงความคิด ยายในร่างเด็กหญิงวัยสิบเอ็ดปี ในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีครามสะอาดตา ยืนมองภาพผู้ป่วยที่มารอรับการรักษาด้วยแววตาที่สุขุมลุ่มลึก ความทรงจำจากชาติแรกผสมผสานกับองค์ความรู้การแพทย์แผนไทยโบราณและพลังลมปราณชี่กงทำให้เธอกลายเป็ "หมอหญิงน้อย" ผู้เป็ที่เคารพศรัทธาของชาวบ้าน
ทว่า ความสำเร็จย่อมดึงดูดความอิจฉาริษยาและความขัดแย้ง...
่บ่ายวันเดียวกัน ขณะที่ยายกำลังตรวจชีพจรและจัดเทียบยาให้ผู้ป่วยชรา มีเสียงรถเก๋งหรูหราคันหนึ่งแล่นมาจอดเทียบหน้าคลินิก ร่างของชายวัยกลางคนสวมเสื้อกาวน์สีขาวสะอาด ท่าทางภูมิฐาน นามว่า "นายแพทย์สุชาติ" ผู้อำนวยการโรงพยาบาลประจำอำเภอ พร้อมด้วยเ้าหน้าที่สาธารณสุขอำเภออีกสองคน เดินดุ่มๆ เข้ามาในคลินิกด้วยสีหน้าบึ้งตึงและแววตาหาเื่
เสียงพูดคุยของชาวบ้านในคลินิกเงียบกริบลงทันที ทุกคนต่างหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยความประหลาดใจระคนหวาดกลัว
พ่อของยายรีบวางตัวยาในมือแล้วเดินเข้าไปต้อนรับด้วยความประหม่า "เอ่อ... สวัสดีครับคุณหมอสุชาติ มีอะไรให้ผมรับใช้หรือเปล่าครับ ถึงได้มาถึงคลินิกเล็กๆ ของเราได้"
นายแพทย์สุชาติกวาดสายตามองไปรอบๆ คลินิกด้วยความดูแคลน ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะออกมา "พงษ์! แกกล้ามากนะที่เปิดสถานพยาบาลรักษาคนไข้โดยไม่มีใบประกอบโรคศิลปะแผนปัจจุบัน แถมยังอวดอ้างสรรพคุณรักษาโรคอัมพฤกษ์และโรคเรื้อรังด้วยยาสต๊อกหม้อต้มบ้านๆ แบบนี้ รู้ไหมว่ามันผิดกฎหมายพระราชบัญญัติสถานพยาบาลและการประกอบวิชาชีพเวชกรรม!"
บรรยากาศในคลินิกตึงเครียดขึ้นในพริบตา ชาวบ้านเริ่มส่งเสียงซุบซิบด้วยความกังวลว่าพ่อและลูกสาวจะโดนเล่นงาน
ในขณะที่พ่อกำลังอึดอัดพูดไม่ออก ยายก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเดินออกจากโต๊ะตรวจด้วยท่าทีสง่างาม ใบหน้านวลนิ่งสงบ แววตาดำขลับจ้องมองนายแพทย์ใหญ่แห่งอำเภอโดยไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย
"สวัสดีค่ะคุณหมอสุชาติ..." ยายเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงกังวานใสแต่ทรงพลัง "ท่านเดินทางมาไกลถึงที่นี่ คงไม่ได้มาแค่เพื่อจะกล่าวหาพวกเราลอยๆ หรอกใช่ไหมคะ? ท่านคงร้อนใจที่เห็นชาวบ้านหันมาพึ่งพาวิถีธรรมชาติบำบัด จนทำให้ยอดขายยาเคมีในโรงพยาบาลของท่านลดลงเสียมากกว่ากระมังคะ"
นายแพทย์สุชาติหน้าเปลี่ยนสี กัดฟันกรอดด้วยความโกรธที่โดนเด็กหญิงวัยสิบเอ็ดปีพูดจาแทงใจดำ "อีเด็กนี่! ปากดีนักนะ แกรู้อะไร การแพทย์พื้นบ้านบ้าบออะไรนั่นมันงมงาย ไร้หลักฐานทางวิทยาศาสตร์รองรับ คนไข้ที่มารักษาที่นี่อาจจะตายเพราะพิษสมุนไพรเมื่อไหร่ก็ได้ วันนี้ฉันมาในนามตัวแทนสาธารณสุข สั่งให้พวกเธอ 'ปิดคลินิก' นี้ซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะดำเนินคดีตามกฎหมายขั้นสูงสุด!"
เ้าหน้าที่สาธารณสุขด้านหลังเตรียมหยิบเอกสารคำสั่งปิดขึ้นมาขู่
ชาวบ้านในคลินิกเริ่มหน้าซีดเผือด หลายคนเป็ห่วงครอบครัวรวินดา
แต่ยายกลับยิ้มบางๆ ออกมา เป็รอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำให้นายแพทย์สุชาติถึงกับรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด สมองของเธอประมวลผลข้อมูลทางกฎหมายและข้อบังคับสาธารณสุขจากระบบอัจฉริยะอย่างรวดเร็ว
"คุณหมอสุชาติคะ..." ยายก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "คลินิกของเราดำเนินการภายใต้พระราชบัญญัติการประกอบโรคศิลปะ พ.ศ. 2542 หมวดการแพทย์แผนไทย และได้รับการรับรองขึ้นทะเบียนหมอพื้นบ้านอย่างถูกต้องตามระเบียบของกระทรวงสาธารณสุขเรียบร้อยแล้วค่ะ เอกสารใบอนุญาตติดอยู่บนผนังโน่น... ท่านสามารถเดินไปตรวจสอบได้เลยค่ะ"
นายแพทย์สุชาติชะงักกึก หันขวับไปมองตามนิ้วที่ยายชี้ บนผนังไม้สักมีใบประกาศนียบัตรและใบอนุญาตประกอบโรคศิลปะสาขาการแพทย์แผนไทยที่ถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ ซึ่งยายให้พ่อไปดำเนินการขอรับรองไว้อย่างรอบคอบั้แ่เนิ่นๆ โดยคำแนะนำของระบบ!
"ทะ... เป็ไปได้ยังไง..." นายแพทย์สุชาติหน้าเหวอ พูดไม่ออก
"และอีกเื่หนึ่งนะคะ..." ยายหรี่ตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงเปลี่ยนเป็จริงจังทรงอำนาจ "การที่ท่านกล่าวหาว่าภูมิปัญญาการแพทย์แผนไทยไร้หลักฐานทางวิทยาศาสตร์ และข่มขู่ปิดสถานพยาบาลโดยไม่มีเหตุอันควร ทั้งที่ผลการรักษาแม่ใหญ่และชาวบ้านนับร้อยชีวิตเป็ประจักษ์พยานชัดเจน หากเื่นี้หลุดไปถึงสื่อมวลชนและแพทยสภา ว่าผู้อำนวยการโรงพยาบาลใช้อำนาจบาทใหญ่กลั่นแกล้งแพทย์พื้นบ้านและภูมิปัญญาไทย... ท่านคิดว่าเก้าอี้ผู้อำนวยการของท่าน จะยังคงมั่นคงปลอดภัยอยู่ไหมคะ?"
น้ำเสียงและแววตาที่เด็ดเดี่ยวทรงพลังของเด็กหญิงวัยสิบเอ็ดปี ทำให้นายแพทย์สุชาติผู้ผ่านโลกมามากถึงกับเหงื่อกาฬแตกพลั่ก ขาสั่นเทาเล็กน้อย เ้าหน้าที่สาธารณสุขที่มาด้วยกันต่างหลบสายตา ไม่กล้าพูดอะไรต่อ
นายแพทย์สุชาติกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ปั้นหน้าฝืนยิ้มแห้งๆ ออกมา "เอ่อ... คือ... ฉันแค่มาตรวจสอบความเรียบร้อยตามหน้าที่เท่านั้นเอง ในเมื่อมีใบอนุญาตถูกต้อง... ก็... ก็ดีแล้วล่ะ! งั้น... พวกเราขอตัวก่อนนะ" พูดจบท่านผอ.ก็รีบกรูดออกจากคลินิกขึ้นรถขับหนีหายไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเบาๆ ของชาวบ้าน
[ ติ๊ง! โฮสต์เผชิญหน้าและปกป้องคลินิกจากอิทธิพลมืดสำเร็จ ได้รับคะแนนสะสมประสบการณ์ระบบ +500 แต้ม ]
เสียงระบบดังขึ้นฉลองชัยชนะ ยายสูดลมหายใจเข้าลึกๆ มองรอยยิ้มโล่งอกของพ่อและชาวบ้าน นี่เป็เพียงก้าวแรกในการต่อสู้เพื่อความถูกต้องและการฟื้นฟูภูมิปัญญาไทย ในโลกคู่ขนานแห่งนี้ ยศ สรรเสริญ สุข และธรรมาภิบาล จะต้องถูกสร้างขึ้นด้วยความรู้ ความสามารถ และความดีงาม โดยไม่มีใครหน้าไหนมาขวางทางได้อีกต่อไป!
249
