เย็นวันนั้น..............................................
“โอ๊ย! หิวจัง”เสียงของหลี่ฟางเซียนเอ่ยขึ้น
“แต่เมื่อครู่คุณหนูก็เพิ่งทานกล้วยไปหนึ่งลูกไม่ใช่เหรอคะ”
“พี่ซุ่ยเหอฉันขอกินข้าวซักชามไม่ได้เหรอแค่นิดเดียวก็ได้กล้วยลูกเดียวจะไปอิ่มอะไรกันล่ะ”เธอบอกสาวใช้อย่างอ้อนวอน
ซุ่ยเหอผู้เป็สาวใช้เธอรีบหยิบผ้ามาพันที่รอบเอวอวบอ้วนของหลี่ฟางเซียนในทันทีก่อนจะดึงกระชับจนแน่น
“โอ๊ยพี่ซ่ยเหอแน่นจัง แน่นจนฉันเจ็บไปหมดแล้วเนี่ย”
“หากไม่ดึงรั้งไว้จนแน่นคุณหนูก็จะหิวอีกค่ะดิฉันจำเป็ที่จะต้องรั้งผ้าให้แน่นแบบนี้ไงคะ”
“คลายออกหน่อยเถอะค่ะแน่นจนฉันอึดอัดไปหมดแล้ว”
สาวใช้ส่ายหน้าเบาๆ
“คุณหนูเป็คนบอกเองนี่คะว่าให้ดิฉันช่วยควบคุมคุณหนูไม่ให้ออกนอกลู่นอกทาง”
เธอได้แต่ทำหน้านิ่งด้วยความจำยอมก่อนจะปล่อยให้ซุ่ยเหอใช้ผ้าพันตามสะโพก แขนและขาของเธอจนแน่น
“เอาล่ะค่ะคุณหนูดิฉันว่าคุณหนูรีบเข้านอนได้แล้วล่ะค่ะ”
“พี่ซุ่ยเหอ ฉันขอกล้วยอีกซักลูกไม่ได้เหรอคะ”
สาวใช้ส่ายหน้าเบาๆ
“ไม่ได้ค่ะ คุณหนูรีบเข้านอนเถอะค่ะเดี๋ยวก็เช้าแล้ว”
เฮ้อ! เธอถอนหายใจราวกับเซ็งเล็กน้อยก่อนจะเดินไปขึ้นเตียงนอนตามที่สาวใช้บอก
สาวใช้มองดูหลี่ฟางเซียนที่มีสีหน้าอึดอัดจากการพันผ้าลดหุ่นแม้จะรู้สึกสงสารเป็อย่างมากแต่ก็ต้องพยายามเพิกเฉย
เช้าวันต่อมา..............................
ร่างใหญ่ค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะมองดูผ้าพันตัวที่หลุดลุ่ยออกมา
“ตายจริง”เธออุทานขึ้นด้วยความใก่อนจะเหลือบไปมองดูซุ่ยเหอสาวใช้ที่กำลังเอาชาร้อนเข้ามาให้เธอ
“ก็เมื่อคืนคุณหนูนอนดิ้นทั้งคืนจนผ้าที่พันไว้หลุดออกจนหมด”เธอพูดขึ้นก่อนจะเอาถ้วยชาไปวางไว้ที่โต๊ะเล็กๆบนหัวเตียงพร้อมกับรีบเก็บผ้าเ่าั้พับไว้อย่างเป็ระเบียบ
หลี่ฟางเซียนเริ่มมีสีหน้าวิตกในทันที
“แล้วแบบนี้จะได้ผลเหรอคะแล้วเมื่อไหร่ฉันจะผอมซักที”เธอพูดขึ้นราวกับเริ่มท้อใจ
สาวใช้ยิ้มให้กับเธอก่อนจะรีบหยิบชาร้อนยื่นให้
“มันอาจจะต้องใช้เวลาซักระยะนะคะคุณหนูการที่คุณหนูจะลดน้ำหนักมันใช่ว่าจะทำได้และเห็นผลในวันสองวันนี่ค่ะ ดื่มชาร้อนก่อนเถอะค่ะ หากดื่มชาร้อนก่อนมื้ออาหารมันจะช่วยเผาผลาดไขมันได้เป็อย่างดี”
เธอรีบรับถ้วยชามาจากสาวใช้ก่อนจะรีบดื่มอย่างว่าง่าย
“จริงสิวันนี้ฉันต้องไปบ้านของกวงเฟยหลงนี่นา”เธอพูดขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้
“ถ้าอย่างนั้นคุณหนูก็รีบเปลี่ยนชุดแล้วลงไปทานมื้อเช้าก่อนเถอะค่ะ”
เธอยิ้มให้สาวใช้ด้วยความดีใจ
“ว่าแต่มื้อเช้าเป็อะไรงั้นเหรอ”
เธอแอบหลอกถามสาวใช้
“เช้านี้เป็ข้าวต้มไก่ค่ะคุณนายสั่งให้ทำให้คุณหนูเป็พิเศษ”
เธอเผยยิ้มด้วยความดีใจ
“ข้าวต้มไก่งั้นเหรอฟังดูหน้ากินจังเดี๋ยวฉันรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนดีกว่า”เธอบอกกับสาวใช้ก่อนจะรีบเข้าไปอาบน้ำและเปลี่ยนชุดใหม่ในทันที
ครั้นเมื่อหลี่ฟางเซียนลงมาที่ห้องอาหารเธอก็รีบเดินตรงดิ่งไปยังโต๊ะอาหารในทันทีก่อนจะนั่งลงข้างๆคุณนายหลี่ผู้เป็แม่
“มาแล้วเหรอฟางเซียน”
“ค่ะคุณแม่ เมื่อคืนลูกกินกล้วยไปแค่ลูกเดียวเองหิวจะแย่ไหนดูซิมีอะไรกินบ้าง ว๊าวเป็ดย่าง หมูหัน สามชั้นตุ๋น”เธอพูดขึ้นพร้อมกับรีบหยิบตะเกียบจะไปคีบหมูสามชั้นตุ๋นแต่ตะเกียบยังไม่ทันจะถึงชิ้นหมูตุ๋นมือเรียวเล็กก็ฟาดเข้าที่มือของเธอซะก่อน
“นี่ไม่ใช่อาหารที่ลูกต้องกินจ๊ะอาหารของลูกอยู่ตรงโน้น”คุณนายหลี่บอกบุตรสาวพร้อมกับชี้ไปที่ชามข้าวต้มไก่สีจืดชืดพร้อมกับผัดผักและเต้าหู้ราดซอสเค็มหวาน
เศรษฐีหลี่หัวเราะเบาๆเมื่อเห็นหน้าบุตรสาวที่ดูใกับอาหารที่อยู่ตรงหน้า
“อ้าวเป็อะไรไปฟางเซียนหรือลูกอยากล้มเลิกลดความอ้วนแล้ว”เศรษฐีหลี่แสร้งพูดหยอก
เธอจ้องหน้าของผู้เป็พ่อด้วยความมุ่งมั่น
“ไม่ค่ะ ลูกไม่เลิกล้มง่ายๆแน่ข้าวต้มไก่กับผัดผักและเต้าหู้นี่ก็ไม่ได้แย่อะไรซะหน่อยเรากินเพื่ออยู่ไม่ได้อยู่เพื่อกิน”เธอพูดขึ้นก่อนจะตักข้าวต้มไก่เข้าปาก
“อื้มอร่อยดีจัง รสชาติไม่ได้แย่ซักนิด”เธอพูดปลอบใจตัวเองแต่สายตาก็ยังคงแอบชำเลืองดูอาหารที่อยู่บนโต๊ะนั่น
สองสามีภรรยาต่างรู้สึกขำอย่างเอ็นดูบุตรสาว
หลังจากที่ทานมื้อเช้าเสร็จหลี่ฟางเซียงก็รีบเดินทางไปที่บ้านของตระกูลกวงในทันที
กวงเฟยหลงรีบออกมาต้อนรับเธอด้วยสีหน้าดูถูก
“เธอมาทำไม อ่อหรือจะมาขอคืนดีงั้นเหรอเหอะฝันไปเถอะยัยอ้วนน่าเกลียดอย่างเธอจ้างให้ฉันก็ไม่เอา”
เธอแสยะยิ้มมุมปากด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะเท้าสะเอวมองคนตรงหน้า
“เหอะขอคืนดีงั้นเหรอ จ้างให้ฉันก็ไม่มีทางมาง้องอนขอคืนดีกับคนอย่างคุณหรอก”
“แล้วเธอมาทำไมกันล่ะคนที่นี่ไม่้าต้อนรับเธอซะหน่อย”เสียงของเหลียนฮุ่ยเหอพูดขึ้นก่อนจะเดินมายืนข้างๆกวงเฟยหลง
หลี่ฟางเซียนเผยยิ้มเบาๆ
“อ่อเดี่ยวนี้เธอมาอยู่กินกับกวงเฟยหลงแบบเปิดเผยแล้วงั้นเหรอเหอะดีจริง ช่างเป็คู่ที่เหมาสมกันจริงๆคนหนึ่งก็ชั่วอีกคนก็เลว”
“หุบปากของเธอได้แล้วฟางเซียน แล้วเธอเสนอหน้ามาที่นี่อีกทำไมกัน”
“อ่อนี่คุณความจำสั้นเหมือนปลาทองอย่างงั้นเหรอเฟยหลง ที่ฉันมาที่นี่ก็มาเพื่อทวงสินเดิมคืนยังไงล่ะ”
“เหอะ สินเดิมงั้นเหรอเอ๊ะฉันคืนไปแล้วไม่ใช่เหรอ”
เธอจ้องหน้าเขาด้วยความโมโห
“คืนตอนไหนมิทราบฉันยังไม่ได้สินเดินฉันคืนซักหยวน”
“อ้าวงั้นเหรอ สงสัยฉันจะลืมเดี๋ยวฉันว่างๆจะเอาไปคืนให้ก็แล้วกันนะไปกันเถอะฮุ่ยเหอะฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้นานเหม็นสาปยัยอ้วนอัปลักษณ์”เขาพูดขึ้นอย่างไม่สำนึก
“ฉันก็เหมือนกันค่ะ”
ทั้งสองต่างจูงมือกันเพื่อจะเดินเข้าไปในบ้าน
“กวงเฟยหลงหากฉันยังไม่ได้สินเดิมคืนภายในสองอาทิตย์เราเจอกันที่ศาลแน่ อ่อไม่ใช่แค่เจอกันในเื่สินเดิมที่คุณยังไม่คืนแต่ยังมีเื่ชั่วๆของคุณอีกหากคุณยังมัวดึงเวลาเพียงเพราะไม่อยากคืนสินเดิมให้กับฉัน คุณได้เตรียมเจอดีกับฉันแน่”เธอพูดพร้อมกับยิ้มมุมปากอย่างมีแผนร้ายก่อนจะรีบเดินจากไปในทันที
กวงเฟยหลงรีบหันมามองดูหลี่ฟางเซียนที่เดินจากไปจนลับตา เขารู้สึกร้อนๆหนาวๆราวกับหวั่นกลัวในคำขู่ของหลี่ฟางเซียนขึ้นมาในทันที
4K
