Chapter 3 : วางแผนหาเงิน
เมื่อเช้าวันใหม่ได้มาถึงเมฆที่ตื่นนอนแล้วก็ได้ลุกขึ้นและบิดตัวไปมาเพื่อยืดกล้ามเนื้อและกระตุ้นร่างกายให้หายง่วงเมื่อคืนเขาได้หลับอย่างสบายอารมณ์เป็อย่างมากเพราะสมัยตอนที่เขาอยู่ท่ามกลางานั้น ทุกๆคืนเขาต้องพยายามข่มตาให้หลับขณะที่รอบข้างมีแต่เสียงปืนและะเิดังไปทั่วบางคืนเขาก็ไม่ได้นอนเนื่องจากกลัวว่าหากหลับไปแล้วอาจจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีกตลอดกาลทำให้ทุกๆวันมีแต่ความหวาดระแวงจนแทบจะกลายเป็บ้าโชคยังดีที่เขายังพอคุมสติและฝ่าฟันมันมาได้
พอได้ย้อนกลับมาในอดีตที่ซึ่งายังไม่เกิดขึ้น และบ้านเมืองยังคงสงบสุขอยู่ทำให้เขาไม่ต้อนทนหวาดระแวงกับอะไรอีกต่อไปจึงทำให้เมื่อคืนกลายเป็คืนแรกในรอบหลายปีที่เขาได้หลับสนิทอย่างมีความสุข
เมื่อเมฆเห็นว่าตนหายง่วงดีแล้วจึงมองไปยังนาฬิกาที่วางอยู่ข้างๆเตียงของตน ก็พบว่าตอนนี้เป็เวลา 05.30 น.ซึ่งสำหรับคนที่อาศัยอยู่ในกรุงเทพฯแล้ว ไม่ถือว่าเช้าเกินไปเท่าใดนัก
เมฆรีบลุกออกมาและหยิบผ้าเช็ดตัวเพื่อที่จะเตรียมตัวไปอาบน้ำในทันทีเนื่องจาก่เวลาที่เขาได้จากมานั้น น้ำกลายเป็ของที่หายากเป็อย่างมากจึงทำให้ไม่สามารถใช้ฟุ่มเฟือยอย่างการอาบน้ำได้ พอเขาได้ย้อนกลับมายังอดีตก็ชักรู้สึกอยากที่จะอาบน้ำขึ้นมาเสียหน่อย
่อดีตที่เขาย้อนกลับมานั้นเป็่ที่เขากำลังปิดเทอมเพื่อเตรียมตัวเข้าเรียนชั้น ม.4 พอดีซึ่งตอน่เวลานี้ เมฆจำได้ว่าตอนนั้นเขาอาศัยอยู่กับพ่อแม่และน้องสาวที่มีอายุอ่อนกว่าเขา2 ปีอยู่ในบ้านไม้เล็กๆโทรมๆหลังหนึ่งซึ่งแน่นอนว่าฐานะทางบ้านของเขาก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรกลับกันเรียกได้ว่าค่อนข้างยากจนซะด้วยซ้ำ พ่อของเขาชื่อ นที ทำอาชีพรับจ้างทั่วไปอย่างตัดหญ้าทำความสะอาด ขนของย้ายบ้าน ส่วนแม่ของเขาชื่อ พิมภา เป็แม่ค้าขายอาหารตามสั่งที่ตลาดซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากตัวบ้านนัก
หลังจากที่เกิดาขึ้นซึ่ง่นั้นเมฆได้ไปทำงานอยู่ที่ต่างจังหวัดพอดี แต่ทว่าพ่อแม่และน้องสาวของเขานั้นยังอยู่ที่กรุงเทพฯซึ่งเป็หนึ่งในเมืองที่ถูกขีปนาวุธนิวเคลียร์ถล่มใส่ ทำให้ทั้งครอบครัวของเขาเสียชีวิตทั้งหมดโดยที่ตัวเขาไม่มีโอกาสได้เจอหน้ากับครอบครัวของเขาเป็ครั้งสุดท้ายเลยด้วยซ้ำ
พอเมฆนึกถึงตรงนี้ขึ้นได้มือจากที่ยื่นออกไปหมายที่จะจับลูกบิดประตูเพื่อเปิดออกกลับค้างไว้ไม่ยอมขยับเขาพึ่งนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เขาได้ย้อนกลับมาในอดีตย้อนกลับมาสมัยที่ครอบครัวของเขายังคงมีชีวิตอยู่หากเขาได้เห็นหน้าครอบครัวของเขาในตอนนี้จะรู้สึกยังไงกันนะ? ร้องไห้? ดีใจ?คิดถึง? ไม่ได้ เมฆคิดได้ว่าเขาต้องพยายามทำตัวให้ปกติเข้าไว้จะได้ไม่เป็ที่ผิดสังเกตกับครอบครัวของเขา
หลังจากคิดได้ดังนั้นเมฆก็เปิดประตูห้องของตนออกจากนั้นก็เดินลงบันไดไปเพื่อที่จะไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ด้านล่างทันทีแต่ระหว่าทางเดินลงบันไดไปยังห้องน้ำนั้น จะต้องผ่านห้องครัวของบ้านก่อนเมื่อเมฆเดินลงมายังชั้นล่าง ก็พบว่าแม่ของตนกำลังเตรียมวัตถุดิบเพื่อที่จะนำไปขายที่ตลาดอยู่
“.....แม่” เมฆที่เห็นแม่ของตนก็เผลอเอ่ยเรียกโดยไม่รู้ตัวผู้เป็แม่ที่ได้ยินว่าตนนั้นถูกเรียกก็หันกลับไปดูว่าใครที่เรียกตนกัน
“อ่าวเมฆวันนี้ตื่นเช้าจังเลยนะลูก แปลกจริงๆเลย มีอะไรรึเปล่าล่ะ?”ผู้เป็แม่ถามด้วยน้ำเสียงสดใส ก่อนที่จะหันกลับไปเตรียมวัตถุดิบต่อ แต่ในขณะที่เธอกำลังจะหันกลับไปนั้นเธอเห็นว่าลูกชายของตนกำลังน้ำตาไหลออกมาอาบแก้มอยู่
“หืม?เป็อะไรไปเหรอลูก นอนไม่พอรึไง น้ำหูน้ำตาไหลออกมาหมดแล้วนั่น ฮิฮิ” ผู้เป็แม่แซวลูกชายของตนแต่ในขณะนั้นเองเมฆก็รู้สึกว่าตนเองอัดอั้นไม่ไหวแล้ว จึงรีบวิ่งเข้ามากอดผู้เป็มารดาตนในทันที
“ฮึก...แม่....แม่จริงๆด้วย......แม่ยังมีชีวิตอยู่....ฮึก.....” เมฆร้องไห้ฟูมฟายขณะที่กำลังกอดแม่ของตนผู้เป็แม่เห็นดังนั้นก็ใไปชั่วครู่หนึ่งก่อนที่จะโอบกอดลูกตอบพร้อมกับลูบหัวลูกของตน
“โอ่ๆแม่อยู่นี่แล้วจ้ะ ไม่เป็ไรนะๆ ฝันร้ายหรือไงฮะเรา?”ผู้เป็แม่ถามเมฆ
หลังจากที่ปลอบโยนกันอยู่ซักพักหนึ่งเมฆที่เริ่มจะควบคุมอารมณ์ของตนได้บ้างแล้วก็ปล่อยแม่ของตนออกพร้อมกับพูดแก้ตัวอย่างอายๆ
“ขอโทษครับ...พอดีเมื่อคืนผมฝันร้ายนิดหน่อย....” เมฆพูดพร้อมกับยิ้มให้อ่อนๆ ผู้เป็แม่ได้ฟังก็หัวเราะใส่เล็กน้อย
“ไม่เป็ไรหรอกจ้ะลูกลูกก็เห็นนี่ว่าแม่ยังอยู่ตรงนี้นะแต่จะว่าไปแล้วครั้งสุดท้ายที่ลูกมาอ้อนแม่เพราะฝันร้ายนี่ั้แ่ตอนไหนแล้วน้า คิดถึงจังเลย” ผู้เป็แม่เอ่ยแซวลูกชายของตน
เมฆที่ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะแหะๆเพื่อกลบความอายก่อนที่จะขอตัวไปเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำล้างตัวหลังจากที่เมฆจัดการอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงเดินกลับขึ้นห้องไปเพื่อไปเปลี่ยนเสื้อผ้าตัวใหม่มาใส่แล้วจึงเดินลงมาข้างล่างอีกครั้งหนึ่ง
“อ่าวเมฆวันนี้ตื่นเช้าจังนะ มากินข้าวด้วยกันสิ”เมื่อเมฆเดินลงมาก็เห็นชายผู้เป็พ่อของตนซึ่งกำลังนั่งทานข้าวที่แม่เตรียมเอาไว้ให้ทักขึ้นมาทันใดนั้นดวงตาของเมฆก็เปียกชื้นขึ้นอีกครั้งหนึ่งราวกับน้ำตาจะไหลออกมาอีกรอบแต่คราวนี้เมฆสามารถกลั้นมันเอาไว้ได้
“ครับ” เมฆเอามือปาดน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้พ่อของตนได้เห็นจากนั้นจึงตอบรับคำชวนพ่อของตนแล้วจึงเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ของโต๊ะอาหารเพื่อทานอาหารร่วมกับพ่อของตนในทันที
หลังจากที่ทานข้าวกันเสร็จเรียบร้อยแล้วนทีจึงเตรียมตัวที่จะออกไปทำงานพร้อมกับพิมภา อันที่จริงตามปกติแล้วเมฆในสมัยนี้จะออกไปช่วยงานพ่อกับแม่ของเขาบ้างในบางครั้งแต่เนื่องจากวันนี้เมฆอยากที่จะวางแผนเกี่ยวกับอนาคตต่อจากนี้จึงขอหยุดอยู่ที่บ้านเป็เวลาหนึ่งวันก่อน โดยเขาอ้างพ่อกับแม่ว่าวันนี้จะขออ่านหนังสือทบทวนความรู้ที่จะใช้ในการเรียนม.ปลายหน่อย จึงขอพักสักหนึ่งวัน ซึ่งพ่อแม่ของเมฆก็ไม่ได้ว่าอะไรและปล่อยให้เมฆได้พักผ่อนในวันนี้
หลังจากที่พ่อและแม่ของเขาได้ออกไปทำงานแล้วเมฆจึงได้เดินกลับไปที่ห้องของตนเพื่อเตรียมวางแผนการ
“ก่อนอื่นก็ต้องยกระดับคุณภาพชีวิตของครอบครัวเราก่อนล่ะนะซึ่งถ้าจะทำแบบนั้นก็ต้องหาเงินให้ได้มากๆก่อน” เมฆเอ่ยขึ้น
[ตามข้อมูลในปัจจุบันที่ผมได้ทำการเชื่อมต่อจากอินเทอร์เน็ตของสมัยนี้พบว่าธุรกิจที่อายุของนายท่านในตอนนี้สามารถทำได้และให้ผลตอบแทนเร็วที่สุดอันดับที่1 คือ ลอบขายสิ่งเสพติดผิดกฎหมาย รองลงมาคือขายต.....]
“Stop!! หยุดก่อนคลาวถึงชั้นจะอยากได้เงินยังไงก็ไม่ได้อยากทำเื่ที่ผิดศีลธรรมขนาดนั้นหรอกนะ!!”เมฆรีบหยุดข้อเสนอแนะของคลาวในทันทีเมื่อเห็นว่ามันเริ่มพูดอะไรที่อันตรายออกมา
[ผมรับทราบแล้วครับเ้านายจะเริ่มหาข้อมูลใหม่โดยยึดวิธีที่สุจริตเดี๋ยวนี้ครับ...]คลาวตอบพร้อมกับเริ่มหาข้อมูลอีกครั้งหนึ่ง
[พบแล้วครับวิธีที่สามารถหาเงินได้อย่างรวดเร็วและถูกกฎหมาย อันดับหนึ่งคือการค้าขายทางออนไลน์ครับเนื่องจากมันไม่จำกัดอายุของผู้ขายและยังสามารถซื้อขายสินค้าได้อย่างสะดวกส่วนอันดับที่สองนั้นคือการซื้อขายหลักทรัพย์ หรือที่เรียกง่ายๆว่าเล่นหุ้น ทำให้นายท่านสามารถซื้อขายแลกเปลี่ยนเพื่อเพิ่มพูนเงินในระยะเวลาอันสั้นได้แต่เนื่องจากนายท่านอายุยังไม่ถึง 20 ปีหาก้าเลือกข้อนี้ท่านต้องให้คนอื่นเปิดบัญชีแทนก่อนนะครับ ส่วนอันดับสาม.....] ระหว่างที่คลาวกำลังอธิบายอยู่นั้น เมฆก็ตัดสินใจได้แล้วว่าควรจะเลือกวิธีไหนเพียงแต่ว่าวิธีที่เขาตัดสินใจที่จะเลือกนั้น ดันติดปัญหาใหญ่อยู่อย่างหนึ่ง
“นี่คลาวถ้าชั้นเลือกวิธีที่สองแล้วให้นายสร้างแอคเคาท์ปลอมเป็ผู้เปิดบัญชีแทนได้ใช่มั้ย?” เมฆเอ่ยถาม
[แน่นอนครับผมสามารถทำได้] คลาวตอบ
เมื่อได้ยินเช่นนั้นเมฆก็ตัดสินใจแล้วว่าจะเลือกใช้วิธีไหนเพียงแต่ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดที่เขากำลังเผชิญอยู่ก็คือตัวเขาในตอนนี้ไม่มีเงินอยู่เลย!!
“....ถ้าจะเลือกวิธีที่สองก็ต้องมีเงินทุนก่อนล่ะนะถึงธนาคารบางแห่งมันไม่ได้กำหนดขั้นต่ำก็เถอะแต่มีเงินทุนเยอะๆก็ย่อมมีโอกาสซื้อขายอะไรได้หลายอย่างล่ะนะ” เมฆพูดขึ้น
[เรียนนายท่านหากนายท่าน้าผมสามารถสร้างข้อมูลบัญชีที่มียอดเงินตามที่นายท่าน้าได้นะครับเนื่องจากเทคโนโลยีในปัจจุบันนี้มีระบบรักษาความปลอดภัยทางออนไลน์ที่ต่ำมากทำให้ผมสามารถสร้างมันขึ้นโดยที่ไม่มีใครสามารถสืบค้นเจอได้]คลาวตอบ
เมื่อเมฆได้ยินดังนั้นก็ทำท่าคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดตอบกลับ
“ความจริงวิธีนั้นมันก็ไม่เลวนะแต่จู่ๆการที่เด็กจนๆคนหนึ่งสามารถมีบัญชีที่มีเงินมากมายโดยไม่มีที่มาที่ไปเนี่ยมันดูน่าสงสัยนะว่ามั้ย?”
[สำหรับเื่นี้ทำไมนายท่านไม่ลองไปซื้อสลลากกินแบ่งรัฐบาลมาล่ะครับ เนื่องจากผมเป็ AI ที่บันทึกข้อมูลทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาั้แ่อดีตจึงมีข้อมูลเลขรางวัลที่ออกในแต่ละงวดอยู่ด้วยนะครับ]คลาวเสนอ เมฆที่ได้ยินดังนั้นก็เริ่มยิ้มขึ้นทันที
“ดีล่ะงั้นก็เอาตามที่นายว่าก็แล้วกันคลาว จะว่าไปวันพรุ่งนี้ก็ตรงกับวันที่ 1 พอดีเลยงั้นเราเตรียมตัวไปล่าหารางวัลกันเลยดีกว่า”เมฆพูดขึ้นด้วยความอารมณ์ดี ก่อนที่จะเตรียมตัวเดินออกไปจากบ้าน
[นายท่านครับตอนนี้มันเป็เวลา 06.42 น. นะครับผมเกรงว่าถึงออกไปตอนนี้ก็ไม่มีร้านขายหวยที่ไหนเปิดหรอกนะครับ]
แล้วคำพูดของคลาวที่ดังขึ้นก็ดับความตื่นเต้นของเมฆไปในทันที....
2K
