[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

“ร่องรอยของมันไปทางนี้”

นักฆ่าสวมทับร่างกายด้วยผ้าคลุมสีดำมองจ้องไปยังมอนสเตอร์จำนวน 11 ตัวนอนตายอยู่บนพื้นดิน บนร่างของมันใช้ระบุตัวตนคนฆ่าได้เป็นอย่างดี จากบาดแผลที่เกิดขึ้นเพราะคำสาปนี้ทุกคนจึงรู้ได้เลยว่าเป็นฝีมือนักฆ่าอย่างแน่นอน

“ตามไปเร็วเข้า เราต้องเป็นกลุ่มแรกที่ฆ่ามัน”

—---------------------------

“ไม่ใช่สินะ”

แอนเดอร์สันมองไปยังตำแหน่งที่เป็นจุดบอดในการรับรู้ของเขาหลังจากเชื่อมต่อกับต้นไม้ ในตำแหน่งแรกจากทั้งหมด 10 ตำแหน่งที่เขาเดินทางมาถึงด้วยการใช้เวลา 3 วัน ด้านในพื้นที่มันเป็นเพียงแค่บ่อน้ำสีเขียวมีแสงของมานาสาดส่องออกมาเพียงเท่านั้น แอนเดอร์สันที่ใช้เวทย์ตรวจสอบน้ำในบ่อเขาพบว่ามันเป็นน้ำที่ไว้ใช้ดื่มเพื่อทำให้ร่างกายสดชื่นและมีฤทธิ์ช่วยกระตุ้นการฟื้นฟูมานา ถึงมันจะไม่สามารถช่วยกระตุ้นได้มากแต่ก็ดีกว่าการดื่มน้ำเปล่า หลังจากกวาดตามองรอบๆจนเขามั่นใจว่าจิตวิญญาณมีดไม่ได้อยู่ที่นี่ แอนเดอร์สันก็ได้เดินทางไปยังตำแหน่งที่สองเพื่อสำรวจ

“นั่นไง มันอยู่นั่น”

แอนเดอร์สันหันมองไปยังเสียงของนักฆ่าที่มารวมกลุ่มกัน จากสายตาเขานับพวกมันได้ราว 56 คน จากการแจ้งเตือนของระบบที่ดังขึ้น ทำให้เขารู้ว่าตัวเองสามารถเก็บตั๋วจากพวกมันได้เพียง 320 ใบเท่านั้นแอนเดอร์สันจึงเดินหลบเข้าไปหลังต้นไม้ใหญ่เช่นเดิน ก่อนที่นักฆ่าจะใช้เวทย์ทำลายต้นไม้ที่เขาหลบซ่อนตัว

“ฆ่ามันเร็วเข้า ฆ่ามันเร็ว!”

เวทย์มากมายพุ่งเข้าโจมตีต้นไม้จนล้มลงไปนอนเป็นเศษซากบนพื้นดิน อย่างไรก็ตามนักฆ่ากลับไม่เห็นแอนเดอร์สัน พวกมันจึงพยายามหันหน้ามองหาเขารอบๆ ทันใดนั้นหนึ่งในนักฆ่าก็ถูกคำสาปจนต้องร้องตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวด

อ้าก!!!

เปลวไฟสีฟ้าพวยพุ่งออกมาจากร่างนักฆ่าที่ถูกคำสาป ส่งผลให้นักฆ่าที่อยู่ใกล้ตื่นกลัวเช่นเดียวกัน พริบตาที่มีเสียงร้องตะโกนของคนที่ถูกคำสาปเผาร่าง ชายอีกคนก็ตกตายด้วยการกลายเป็นก้อนน้ำแข็ง เมื่อรู้ว่าแอนเดอร์สันใช้วิธีลอบสังหารด้วยวิธีบางอย่าง พวกมันจึงพยายามใช้เวทย์โจมตีไปรอบๆทำลายต้นไม้และสิ่งกีดขวางเพื่อเปิดเผยตำแหน่งของแอนเดอร์สัน

“ไอ้พวกโง่”

แอนเดอร์สันถอนหายใจ เขาไม่ได้อยู่ในตำแหน่งนักฆ่าล้อมตั้งแต่แรกแล้ว ในจุดที่กำลังเกิดการต่อสู้มีเพียงแค่กับดักคำสาปที่เขาวางทิ้งเอาไว้เท่านั้น พวกมันจะทำงานก็ต่อเมื่อมีนักฆ่าเข้าไปสัมผัสมัน ไม่ว่าจะเป็นการเหยียบ การใช้เวทย์โจมตี ทุกอย่างที่ถูกวางเอาไว้จะทำงานจนทำให้นักฆ่าตายจากการหวาดกลัวจนเกินไป ยิ่งโจมตีตัวของพวกมันก็ยิ่งตายเร็วมากยิ่งขึ้น

“เอาล่ะ ได้เวลาแล้วที่แกจะเรียกเพื่อนให้มาที่นี่”

แอนเดอร์สันมองไปยังมอนสเตอร์ตัวหนึ่งรูปร่างคล้ายแรดแต่มันกลับมีแผงคอเหมือนสิงโต กำลังนอนหลับอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่  แม้ภายในเขต 5 มอนสเตอร์จะพากันกระจายตัวอยู่กันอย่างสันโดษจนนักเวทย์ 300 ปีสามารถเดินผ่านเขตนี้ได้อย่างง่ายดาย  แต่เมื่อใดที่พวกมันบางตัวถูกโจมตี มันจะร้องคำรามจนทำให้มอนสเตอร์ที่อยู่ใกล้ๆแห่มารวมกัน แอนเดอร์สันที่ล่าในพื้นที่เขต 5 มาตลอด 3 วันเขาก็ได้ฆ่าพวกมันไปมากมายเพื่อเติมเต็มตั๋วให้กับเขา

โฮก!

เสียงคำรามดังลั่นออกไปไกล แรดสิงโตตัวใหญ่ที่สัมผัสได้ว่าก้นของมันมีการกัดกร่อนที่ไม่สามารถป้องกันเอาไว้ได้จึงร้องคำรามเรียกให้มอนสเตอร์รอบๆมาช่วยมัน แอนเดอร์สันที่มองออกไปรอบๆพบว่าต้นไม้มากมายกำลังถูกโค่นเป็นทางยาวมุ่งหน้ามายังทิศทางที่เขาอยู่นั้น เขาก็ได้กระทืบเท้าลงไปบนพื้นดินกระจายเวทย์ระดับ 8 ออกไปรอบๆในทันที กระทั่งมอนสเตอร์ 600 ปีจำนวน 11 ตัววิ่งเข้ามารวมกัน พวกมันก็ได้พุ่งเข้าหาแอนเดอร์สันด้วยกำลังทั้งหมดเท่าที่มี ทันใดนั้นแอนเดอร์สันกลับยิ้มแก้มฉีกเมื่อจู่ๆรอบตัวของเขาเปลี่ยนไปเป็นสีแดงจากคำสาปลานเลือดประหาร

โฮก!

มอนสเตอร์ที่ถูกส่งเข้ามาในมิติพิเศษต่างร้องด้วยความตกใจที่รอบตัวของมันเต็มไปด้วยเลือด บนท้องฟ้ามีเมฆสีแดงลอยอยู่ บนพื้นดินมีเลือดท่วมถึงข้อเท้า ทันทีที่มันเห็นแอนเดอร์สันความวิตกกังวลก็หายไป พวกมันทำเพียงแค่วิ่งเข้าใส่แอนเดอร์สันหวังจะฆ่าเพื่อออกจากที่แห่งนี้

ฉัวะ!

หอกสีแดงสร้างมาจากเลือดพุ่งแทงร่างของมอนสเตอร์ทั้ง 11 ตัวจนพวกมันถูกตรึงเอาไว้กับตัวหอกที่พุ่งขึ้นมาจากเลือดบนพื้นดิน มอนสเตอร์ทั้ง 11 ที่ถูกแทงร่างล้วนร้องคำรามด้วยความโกรธ อย่างไรก็ตามแอนเดอร์สันที่เป็นเจ้าของที่แห่งนี้เขาได้กระตุ้นให้พวกมันโกรธขึ้นไปอีกด้วยการบังคับให้เลือดในที่แห่งนี้กลายเป็นหอกแหลมพุ่งแทงร่างมอนสเตอร์จนพวกมันร้องด้วยความทรมาน

ฉัวะ!

หอกสุดท้ายพุ่งทะลวงร่างมอนสเตอร์จนพวกมันเงียบเสียง เมื่อได้ยินการแจ้งเตือนให้รู้ว่าเขาได้ตั๋วมาอีก 1,200 ใบแอนเดอร์สันก็ได้ใช้ความเร็วเต็มกำลังมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ปริศนาที่ 2 ในเขต 5 ระหว่างนี้เขาก็ได้ฆ่ามอนสเตอร์ระหว่างทางไปด้วยเช่นกันเพื่อทิ้งร่องรอยให้นักฆ่าได้ตามไป

“ถ้าไม่ติดว่าต้องปลุกจิตวิญญาณ คงซื้อมันทั้งหมดแล้ว”

แอนเดอร์สันมองดูจำนวนตั๋วที่มีอยู่ 23,020 ใบ ตลอด 3 วันที่เขาวิ่งไปเรื่อยๆในเขต 5 จำนวนตั๋วของเขาเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด ด้วยการปลดเวทย์ป้องกันระดับ 8 และปลดเวทย์เสริมกำลังออกให้เหลือแค่เวทย์เสริมความเร็ว ระบบก็ปรับความอันตรายให้เขาสูงยิ่งขึ้นกว่าเดิม โดยที่มันไม่ได้สนใจเวทย์โจมตีระดับ 8 ของเขาเลย

ด้วยการที่ระบบมองเพียงแค่ค่าพลังป้องกันที่ทำให้แอนเดอร์สันรอดชีวิต ทำให้เขาถูกคิดว่าเป็นเพียงนักเวทย์ 300 ปีที่ต้องมาเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ 600 ปี ด้วยการคิดแบบนี้แม้มันจะเสี่ยงกับการถูกฆ่าสูงมาก แต่ตั๋วที่ได้กลับมากจนเขายอมที่จะเสี่ยง เพราะไม่รู้ว่าจะหาโอกาสล่าดีๆแบบนี้ได้ที่ไหน ตอนนี้พี่ของเขาก็เคลื่อนไหวแล้วแอนเดอร์สันจึงเสี่ยงลดการป้องกัน  ด้วยการที่เขามีเพียงแค่เวทย์สายลมเสริมความเร็วระดับ 8 นั้น มันทำให้เขามีการตอบสนองที่รวดเร็วมากยิ่งขึ้น จนเขาสามารถร่ายเวทย์คำสาปจำแลงศพได้ก่อนที่จะถูกหั่นร่าง 

ตู้ม!

การต่อสู้กับมอนสเตอร์เกิดขึ้นเป็นช่วงๆ ก่อนที่แอนเดอร์สันจะก้าวเท้าวิ่งต่อไป กระทั่งเขามาถึงตำแหน่งที่ 2 เขาก็เข้าไปสำรวจสิ่งที่อยู่ข้างในนั้นทันที ก่อนจะพบว่ามันเป็นเพียงแค่แผ่นหินพังเสียหาย บนแผ่นหินเหมือนจะมีวงเวทย์เขียนเอาไว้แต่มันถูกทำลายและมีบางส่วนถูกนำออกไป เขาจึงวิ่งหนีออกจากพื้นที่แห่งนี้มุ่งหน้าสู่ตำแหน่งที่ 3

“มันออกมาแล้ว จัดการมัน”

นักเวทย์ที่ตามแอนเดอร์สันได้โจมตีเขาเช่นเดิม ซึ่งเขาใช้วิธีใหม่ๆในการหาตั๋ว การฆ่าแค่นักเวทย์และมอนสเตอร์อย่างใดอย่างหนึ่งน่าเบื่อเกินไป เขาจึงล่อให้พวกมันทั้งสองมาฆ่ากัน

—---------------------------

“นายน้อย เรายังไม่สามารถฆ่าเขาได้ นักฆ่าจากคนของพี่ชายนายน้อยก็ยังไม่สามารถฆ่าเขาได้เช่นกัน”

โรแลนมองใบหน้าตัวเองที่สะท้อนอยู่บนถ้วยชา ตอนนี้ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความโกรธ 9 วันแล้วที่มันพยายามส่งคนไปฆ่าแอนเดอร์สัน รวมไปถึงส่งคนไปจับตามองดูว่าแอนเดอร์สันทำอะไรได้บ้าง แต่สิ่งที่มันได้รับรายงานกลับเหนือการคาดการณ์ไปทุกครั้ง

นอกจากแอนเดอร์สันจะไม่ตายแล้วเขายังมีวิธีการฆ่านักเวทย์ระดับต่างๆ จนทำให้ผู้ที่กำลังไล่ล่าเกิดความกลัวตายภายในป่าไม่แม้แต่จะกล้าวิ่งสุ่มสี่สุ่มห้าเพราะทุกครั้งที่นักฆ่าพลาด ความตายจะโผล่มาหาพวกมันในทันที

“ไม่เป็นไร แสดงว่ามันจะต้องอยู่ในเขต 5 อีกหลายวัน เราคงมีเวลาพอจะจัดการเรื่องทางฝั่งนี้ ปล่อยให้พี่ของฉันเล่นงานมันต่อไปก่อน บอกคนของเราให้พักอยู่รอบนอกรอจังหวะที่มันเหนื่อยค่อยเข้าไปฆ่า”

“ได้ครับ”

—---------------

“ที่นี่ก็ยังไม่ใช่อีกเหรอ”

แอนเดอร์สันถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย เขาต้องการเดินทางออกจากเขต 5 ให้ไวเพราะตอนนี้นักเวทย์ที่เข้ามาล่าเขาเริ่มเปลี่ยนไปเป็นกลุ่มที่แข็งแกร่งขึ้นแล้ว จากเดิมมีนักเวทย์ 400 ปีเป็นระดับต่ำ ตอนนี้นักเวทย์ 600 ปีกลับเป็นระดับต่ำสุดที่เขาพบเจอได้ระหว่างทาง

ทันทีที่แอนเดอร์สันมองจ้องไปยังหินก้อนยักษ์มีวงเวทย์บางอย่างสลักเอาไว้นั้น เขาก็ได้เดินทางออกไปจากตำแหน่งปริศนาที่ 3 ในเขต 5 มุ่งหน้าสู่พื้นที่ปริศนาเขต 4

“มันออกมาแล้ว ทุกคนระวังด้วย แถวนี้ต้องมีคำสาปของมันแน่นอน”

นักฆ่าเตือนกันให้ระวังแอนเดอร์สัน พลางใช้เวทย์ระดับต่ำยิงออกไปรอบๆปูพรมเพื่อกระตุ้นให้คำสาปทำงาน อย่างไรก็ตามรอบๆพื้นที่ปริศนาตำแหน่งที่ 3 กลับไม่มีคำสาปทำงานเลยสักนิด นักฆ่าทุกคนล้วนวิตกมากกว่าเดิมเพราะไม่รู้ว่าแอนเดอร์สันกำลังรออะไร

“พวกแกเป็นคนของใคร”

หนึ่งประโยคคำถามเอ่ยออกมาจากแอนเดอร์สัน  เขาไม่ได้อยากรู้เท่าไหร่ว่าพวกมันมาจากกลุ่มอำนาจของใครกัน ถึงเขาจะถามพวกมันก็ไม่ยอมตอบเช่นเดิม แอนเดอร์สันจึงถามเพื่อที่เขาจะได้มีเวลาเพิ่มขึ้นกับการวางวงเวทย์เท่านั้น

“เหอะ แกถามพวกเราแทนที่จะโจมตี ดูเหมือนว่าคำสาปของแกก็มีลิมิตของมันเช่นกันสินะ ทุกคน ตอนนี้มันใช้คำสาปไม่ได้ เข้าไปล้อมจับมันซะ”

นักฆ่าค่อยๆกระจายตัวกันเข้าไปใกล้แอนเดอร์สัน แต่แล้วกลับมีเสียงร้องตะโกนดังลั่นจากมนุษย์ดังออกมาจากรอบทิศทาง ส่งผลให้นักฆ่าหลายร้อยที่พยายามล้อมกรอบแอนเดอร์สันหันมองออกไปด้านนอกเพื่อดูว่าอะไรดังมาจากด้านในป่า

“ปล่อย ปล่อยฉัน!”

เสียงร้องของใครบางคนทำให้นักฆ่าหันกลับไปยังแอนเดอร์สัน เมื่อพวกเขามองไปเห็นนักฆ่าถูกรากไม้ดึงตัวขึ้นมาจากพื้นดินลอยตัวอยู่ใกล้กับตำแหน่งที่แอนเดอร์สันยืนอยู่นั้น ทุกคนก็ได้หันไปรอบตัวเมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนตัวของต้นไม้ที่กำลังยื่นกิ่งก้านและรากโผล่ออกมาจากแนวชายป่า จนทุกคนเห็นว่าภายใต้การรัดของรากไม้และกิ่งไม้ มีนักฆ่าอยู่ 6 คนด้วยกัน ซึ่งพวกมันอยู่รอบตัวของพวกเขาในตำแหน่งที่นักฆ่าหลายคนกลัวเพราะคิดว่ามันอาจจะเป็นตำแหน่งวงเวทย์

“พวกแกณู้เกี่ยวกับเวทย์คำสาปมากน้อยแค่ไหนกัน” แอนเดอร์สันถามกับทุกๆคน หลังจากเขาจับนักฆ่าเอาไว้ทั้งหมด 7 คนด้วยกัน

“มากพอจะฆ่าแกได้ก็แล้วกัน!!!”

หนึ่งในนักฆ่าร้องด้วยน้ำเสียงกระแทก ถึงมันจะรู้ว่าแอนเดอร์สันกำลังสร้างวงเวทย์มันกลับไม่ได้กลัวเลยสักนิด เนื่องจากพลังเวทย์ของมันสูงถึง 700 ปี อย่างไรก็ตามแอนเดอร์สันกลับฉีกยิ้มแล้วพูดบางอย่างให้พวกมันฟัง

“งั้นแกคงไม่เคยเห็นเวทย์คำสาปที่ใช้เครื่องสังเวยใช่ไหม ยิ่งเป็นนักเวทย์ 700 ปี แกยิ่งไม่เคยเห็นใช่หรือเปล่า งั้นฉันจะทำให้แกเห็นเอง ”

วิ๊ง!

ร่างของนักเวทย์ทั้ง 6 ที่ถูกมัดเอาไว้ด้วยรากไม้และกิ่งไม้กระตุกด้วยความเจ็บปวด แอนเดอร์สันจึงยื่นมือไปยังชายอีกคนที่อยู่ใกล้กับเขาที่ยืนอยู่ใจกลางจุดที่จะใช้วาดวงเวทย์ เขาก็ได้กระตุ้นคำสาปเข้าไปในตัวของมันก่อนจะเกิดเป็นวงเวทย์ขนาดใหญ่คลุมนักฆ่ทั้ง 7 คนเอาไว้ ภายใต้แสงสีแดงอมดำสว่างไสวทุกคนที่ตกอยู่ภายใต้คำสาปลานประหารมือปีศาจล้วนตัวสั่น หลังจากพวกมันเห็นมือสีแดงเต็มไปด้วยกรงเล็บแหลมคมพุ่งออกมาจากพื้นดินและออกมาจากม่านพลังรอบๆตัว

“แค่มีนักเวทย์ 700 ปีนิดหน่อย พวกแกคิดว่าจะจัดการฉันคนนี้ได้เหรอ งั้นก็ขอแสดงความเสียใจด้วยก็แล้วกันที่พวกแกทำไม่สำเร็จ”

มือสีแดงมากมายพุ่งเข้าไปจับร่างนักฆ่าทุกๆคนที่ตกอยู่ภายใต้วงเวทย์ก่อนจะฉีกกระชากผิวหนังและเนื้อออกมาจากร่างจนทำให้ทุกคนทรมานจนตาย แอนเดอร์สันที่ใช้เวทย์ระดับ 8 ฆ่าคนไปมากมายเขาก็เริ่มวิ่งไปยังตำแหน่งปริศนาที่ 4