มฤคราช

'ผมว่าเราหาอะไรทานก่อนไหมครับ'

แบคฮยอนเสนอเพราะตอนนี้ก็สายมากๆแล้ว

'ได้ค่ะ แล้วอยากทานอะไรคะ'

'อะไรก็ได้ครับ'

แล้วฟ่านปิงก็พาเขามานั่งทานร้านอาหารแห่งหนึ่งในตัวห้าง ฟ่านปิงเป็๲คนสั่งทุกอย่างเองโดยทั้งหมด พอทานเสร็จพวกเขาก็ตรงมาที่มุนบำรุงผิวหน้าและผิวพรรณเพราะแบคฮยอนรู้สึกว่าตัวเองดูโทรมๆยังไงไม่รู้

แบคฮยอนก็แค่ผู้ชายเ๯้าสำอางคนหนึ่ง ในเมื่อรับเขามาเลี้ยงดู มันก็ต้องใช้ให้คุ้มจริงไหม

ใยขณะที่กำลังเลือกของนั้นนี้อยู่ เขาก็เห็นมุนบำรุงผิวซึ่งห่างจากมุนที่เขายืนอยู่มากพอสมควร แบคฮยอนเดินออกห่างจากการ์ดและฟ่านปิงอย่างไม่รู้ตัว

'พี่ฟ่านปิง แบคฮยอนได้อะ'

แบคฮยอนหันมาอีกทีคือไม่มีใครอยู่แล้ว ตายล่ะงานนี้

แบคฮยอนมองหาฟ่านปิงและการ์ดอีกสองคน เขาเดินกลับไปที่เดิมก่อนจะพบว่าทุกคนไม่อยู่แล้ว

'อ่ะ ขอโทษครับ'

แบคฮยอนเผลอเดินชน ที่ยืนบังเขาสองคนก่อนที่พวกนางยกขึ้นกอดอก แบคฮยอนงงไปหมดก่อนจะขอทางออกไป แต่แม่นางทั้งสองคนกลับตรงเข้ามาหาเขาแล้วจับแขนเขาเอาไว้

'นี้ พวกคุณปล่อยผมนะ'

แบคฮยอนพยายามสะบัดแขนออกแต่แรงของผู้หญิงสองคนนี้เยอะมากจริงๆ

'คะ คุณผมเจ็บ'

แบคฮยอนเริ่มทักเพราะเล็บของพวกนางเริ่มจิกเข้าหนังเขาจนเ๧ื๪๨ซึม

'เจ็บเป็๲ด้วยหรอ'

ยุนอาเดินออกจากมุนๆหนึ่ง เธออยู่ในชุดเดรสสีแดงสดใบหน้าแต่งจัดเต็มสวมรองเท้าส้นสูงแดงแปร๊ด ปากทาสีแดงสดจนหน้ากลัว

'คุณ๻้๵๹๠า๱อะไร'

แบคฮยอนมองผู้หญิงตรงหน้า

'๻้๵๹๠า๱ให้แกออกไปจากท่านมฤคราชนะสิ ๻ั้๹แ๻่แกเข้ามาเขาก็เปลี่ยนไป'

ยุนอาบับคางเล็กอย่างแรงจนแบคฮยอนรู้สึกเจ็บไปหมด คนตัวเล็กน้ำคลอถ้าไม่ติดว่ามือถูกจับเอาไว้เขาคงจะผลักผู้หญิงคนนี้ออกไปแล้ว

ยุนอามองอีกคน๻ั้๹แ๻่หัวจรดเท้าแต่กลับต้องสะดุดตากับสร้อยเพรชเม็ดแดง ก่อนที่เธอจะปรี๊ดแตกเขาบำเรอท่านมาตั้งนานไม่เคยเห็นจะได้ของราคามหาศาลขนาดนี้มาก่อน

ไม่รู้จะโชคดีหรือโชคร้ายที่มุนนี้เป็๞มุนอับคน

'สร้อยสวยดีนิ ขอได้ไหมหึ'

พูดจบเธอก็ปลดตะขอด้านหลังออก ก่อนจะชูมันให้ร่างเล็กดู ก่อนจะแสยะยิ้มออกมาอย่างน่าเกียจที่สุดในความคิดของแบคฮยอน

'นั้นท่านให้ผมนะครับ เอาของผมคืนมา'