ข้ากับภรรยาคนแรก (18+)
เมื่อ 10 ปีก่อนหน้านี้
เขตชายแดนระหว่างแคว้นเซียงกับแคว้นเฉิน
ตระกูลหยางเป็ตระกูลที่มีชื่อเสียงและอำนาจมากมาย บิดาหยางเมิ่ง มารดาเหนียนอวี่ทั้งสองตระกูลต่างเป็ตระกูลที่มากด้วยอำนาจ เมื่อทั้งสองแต่งงานกันทำให้ฐานอำนาจมีมากขึ้นจนฮ่องเต้กระซับกระซ่ายกลัวเกิดฏจึงสั่งให้องครักษ์ส่วนตัวไปกำจัดตระกูลหยางให้สิ้นซาก แต่ด้วยความเฉลียวฉลาดของหยางเมิ่ง เขาจึงแบ่งสมบัติทั้งหมดของตนเองออกมาแล้วให้บุตรชายของเขาหนีไปพร้อมบ่าวรับใช้จำนวนหนึ่ง
ส่วนเขาเพียงรอคอยความตายที่กำลังมาเยือนในค่ำคืนนี้ไม่มีความเสียใจบนใบหน้าของหยางเมิ่งแม้แต่น้อยเขาเพียงแค่คิดว่า เพื่อบุตรชายของเขาเพื่อตระกูลของเขานั้นยอมเสียสละตนเองได้แล้วค่ำคืนที่แสนโศกเศร้าก็มาถึงเมื่อมีชายชุดดำหลายสิบคนบุกเขาตระกูลหยางในเวลายามวิกาลสังหารเ้าบ้านอย่าง หยางเมิ่งและฮูหยินคนงามเหนียนอวี่จนสิ้นชีพพร้อมบ่าวรับใช้จวนที่แสนงดงามก็ถูกเผาไปด้วยจนกลายเป็เถ้าถ่าน
ข่าวนี้ดังไปทั่วทุกหัวเมืองทุกแคว้น ไม่เว้นแม้แต่หยางเฟิง บุตรชายเพียงคนเดียวของหยางเมิ่งกับเหนียนอวี่ถูกลือว่าตายในกองเพลิงไปพร้อมกับครอบครัวแม้หยางเฟิงจะแค้นใจที่ครอบครัวต้องตายไป แต่ตอนนี้ขอเพียงที่จะรักษาชีวิตของตัวเองเอาไว้ได้ดีที่สุด หยางเฟิง เดินทางมาถึงชายแดนระหว่าง แคว้นเซียวกับแคว้นเฉิน ที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่มาอยู่รวมกันที่นี้หยางเฟิงได้นำเงินไปซื้อบ้านหลังใหญ่สองหลังแต่ราคาถูกที่สุดแล้วยังเปลี่ยชื่อแซ่ไปเป็ ลัวหยางเฟิ่งแทนแต่ก็ยังมีหลายคนยังคงเรียกหยางเฟิงว่าหยางเฟิงเช่นเดิม
"คุณชายขอรับท่านจะไปที่ใดขอรับ"
"ท่านพ่อบ้านข้าอยากออกไปท่องเที่ยวที่แคว้นเฉินท่านคงจะไม่ห้ามข้าหรอกนะ"
"แต่ว่าคุณชาย ในตอนนี้ฮ่องเต้สั่งทหารตามหาท่านข้าน้อยว่าคุณชายอย่าออกไปไหนเลยนะขอรับ"
"เ้าไม่ต้องห่วงข้าจะออกไปคนเดียวแล้วก็ไม่มีใครจำหน้าข้าได้เพราะไม่มีใครเคยเห็นหน้าข้าเลยสักคน ข้าแค่อยากออกไปหาอะไรทำเท่านั้นเอง"
"ยังไงให้ข้าน้อยตามรับใช้ท่านนะขอรับ"
"ท่านพ่อบ้านท่านน่ะแก่แล้วท่านอยู่นี้แหละคอยดูแลทุกคนที่นีเถอะข้าไปล่ะ"
"คุณชาย...."
...หยางเฟิง...
ข้าหยางเฟิง ตอนนี้ข้าอายุเพียงสิบห้าปีเพียงเท่านั้นชื่นชอบการท่องเที่ยวหาสิ่งใหม่ในชีวิตข้าสูญเสียบิดาและมารดาไปเพียงไม่นานแม้ใจข้านี้จะเ็ปเท่าไหร่แต่ใจของข้าก็ยังคงบอกกับข้าว่าจงอดทนและเข้มแข็งเข้าไว้ข้ายังจำคำสอนของบิดากับมารดาที่เคยกล่าวกับข้าก่อนจากกันได้ดี ข้าไม่เคยลืมเลือนคำพูดของบิดามารดาที่เสียไปเลยสักคำ
เสียงรถม้ามาแต่ไกลข้าที่ควบม้ามาก็ได้เห็นโจรชั่วแอบซุ่มโจมตีขบวนรถม้านั้นอยู่แล้วก็เป็จริงดังคาดการณ์ไว้ รถม้านั้นถูกโจรปล้นร่างของใครบางคนถูกพลักออกมาจากรถม้า
ข้ารีบวิ่งเข้าไปช่วยบุรุษผู้นั้นเอาไว้ใบหน้างดงามนั้นจ้องมาที่ข้าคนนี้หัวใจของข้าเต้นไม่เป็จังหวะรู้สึกถึงความร้อนบนใบหน้าของข้าในทันทีบุรุษผู้นั้นก็เช่นเดียวกันใบหน้าอันแสนงดงามนั้นกำลังแดงระเรื่ิอแต่ความคิดนั้นกลับหยุดลงเมื่อโจรสารเลวนั้นพุ่งดาบเข้ามาหมายจะแทงข้าแต่ข้าหลบได้ทันใช้ฝ่ามือซัดโจรผู้นั้นกระเด็นไปไกลจนมันกระอักเืออกมาจนตายในฝ่ามือเดียว ส่วนพวกที่เหลือนั้นเมื่อเห็นดังนั้นก็ต่างวิ่งเข้าใส่ข้าหมายจะแก้แค้นให้กับพวกพ่องตนเองแต่ข้าจัดการพวกมันได้ง่ายดายเหลือเกิน
"ขอบคุณท่านจอมยุทธมากข้าน้อยขอบคุณท่านจอมยุทธจริงๆ"
"คุณชายน้อย โปรดเรียกข้าว่าหลัวหยางเฟิงเถอะมันไม่เหินห่างดี"
"แต่ว่า"
"ว่าแต่คุณชายน้อยท่านนี้มีนามว่าอะไรหรือแล้วกำลังจะเดินทางไปที่ไหนกัน"
"ข้าน้อย มีนามว่ามู่ซูหลาน กำลังจะไปแคว้นเฉินเพื่อไปพบท่านแม่กับท่านตาขอรับ แล้วท่านจอมยุทธ เอ่อท่านหลัวหยางเฟิงจะไปที่ใด"
"ข้าจะไปที่แคว้นเฉินเช่นกันถ้าท่านไม่ถือสาข้าขอตามไปแคว้นเฉินได้ด้วยหรือไม่"
"ได้สิ ข้าน้อยยินดีที่ท่านติดตามไปด้วย"
"ขอบคุณ คุณชายมาก"
"ไม่เป็ไรเลยดีเสียอีกที่ท่านจะเดินทางไปด้วยกัน"
ข้าทำเพียงยิ้มก่อนจะขึ้นม้าคู่ใจก่อนจะเดินทางไปแคว้นเฉินด้วยกันมู่ซูหลานผู้นี้งดงามเรียบนิ่งสว่างามเสียจริงข้าผู้นี้ชื่นชอบยิ่งนักสักวันข้าจะเอาคนผู้นี้มาเป็ภรรยาของข้าให้ได้การเดินทางของข้ากับมู่ซูหลานที่ช่างตื่นตาตื่นใจอย่างยิ่งไม่คิดเลยว่าข้าได้มีโอกาสเจอคนที่ถูกใจได้ขนาดนี้
"ท่าน เคยแต่งงานหรือไม่"
"ข้าไม่เคยแต่งงานและไม่มีคู่หมั้นด้วยข้าเป็เพียงเด็กกำพร้าที่บิดามารดาตายจากเท่านั้น"
"ท่านน่าสงสารยิ่งนัก"
"ข้าน่าสงสารขนาดนั้นหรือ"
"ข้าไม่ได้ตั้งใจจะสงสารท่านจนทำให้ท่านเสียใจหรือน้อยใจ"
"ข้าไม่เป็อะไรข้ารอวันที่จะเอาคืนคนพวกนั้นอยู่บุรุษแก้ค้นสิบปีก็ไม่สาย"
ข้ามาถึงเมืองหลวงได้เพียง 3 วันข้าก็ได้เรียนรู้ลักษณะนิสัยของมู่ซูหลานที่เริ่มสนิทกับข้าแล้วเราคุยกันหลายอย่างจนสนิทกันมากขึ้นคืนนี้ข้าพร้อมที่จะนำมู่ซูหลานมาเป็ภรรยาแล้วข้าเปิดประตูห้องพักของมู่ซูหลานที่ตอนนี้กำลังเปลื้องผ้าจะอาบน้ำ
"ท่านมาที่นี้ได้อย่างไร ท่านหยางเฟิง"
"ข้ามาอาบน้ำแต่ที่ห้องของข้าถังน้ำมันพังข้าเลยมาขออาบกับเ้า"
"ข้าว่าข้าอาบเสร็จแล้วเดียวข้าจะเรียกเสียวเหยียนมาเปลี่ยนน้ำให้ท่าน"
หมับ
"เ้าพึ่งลงมาอาบเราทั้งสองมาอาบด้วยกันดีกว่า"
"ข้า..."
"เ้าจะปฏิเสธข้าหรอ"
"ข้า..."
"ข้าชอบพอเ้า เ้าล่ะรู้สึกอย่างไรกับข้า"
"ข้า...ก็...ชอบท่าน"
"ในเมื่อเราสองคนชอบกันข้าอยากพิสูจน์ตัวเองว่าข้าสามารถดูแลเ้าได้ข้าจะเริ่มทำงานช่วยเ้าแล้วเมื่อถึงเวลาเราสองคนมาแต่งงานกัน แค่เ้ากับข้าแต่งงานกัน นะหลานเอ๋อ"
"ข้าตกลง ถ้าท่านรักข้าคนเดียว"
"ข้าไม่ขอสัญญาได้มั้ย"
"ทำไมท่านมีคนอื่นอีกหรือไหนท่านเคยบอกว่าไม่เคยแต่งงานมาก่อน"
"เปล่า แต่ว่าถ้าข้าสัญญากับเ้าไปนั้น ถ้าเกิดข้าทำไม่ได้ขึ้นมาเ้าจะเสียใจแล้วข้าก็จะเสียใจเช่นเดียวกับเ้า ถ้าข้ามีคนอื่นอีกมากมายข้าก็จะรักเ้าเหมือนกับที่ข้าได้ตกหลุมรักเ้าครั้งแรกเหมือนเดิม"
"ท่านพูดเช่นนี้ท่านไม่ได้รักข้าเพียงคนเดียวท่านจะมาบอกกับข้าว่าชอบข้าทำไม!"
"เ้าฟังข้าก่อน บุรุษมากรักแต่คนที่รักที่สุดมักจะเป็ภรรยาที่เป็ภรรยาหลวงหรือฮูหยินใหญ่เพียงเท่านั้นถ้าเ้าตกลงยอมรับในสิ่งที่ข้าเป็ได้เราก็มาเริ่มใช้ชีวิตคู่ด้วยกันเถอะนะ"
"ข้า..."
"ข้าสัญญาว่าข้าจะไม่ให้ใครมาดูถูกเข้าข่มเหงเ้าเป็อันขาด"
"ถ้าข้าไม่ตกลง"
"ข้ายอมรับในการตัดสินใจของเ้า"
ข้ามองใบหน้าที่งดงามที่มีรอยเกรี้ยวกราดแสงความไม่พอใจอยู่มากมายบนใบหน้าของมู่ซูหลานข้าก็ทำได้เพียงรอคอยคำตอบที่ข้า้าเพียงเท่านั้นถ้ารู้ว่าตัวเขาก็หลงรักข้าเช่นเดียวกันแต่ข้ารู้ตัวดีว่าตัวข้าไม่สามารถมีภรรยาได้แค่คนเดียวอย่างแน่นอนนิสัยของบุรุษคือการเห็นคนใหม่ลุ่มหลงคนใหม่แต่ก็ยังรักภรรยาที่คอยอยู่เคียงข้างตนเองมาโดยตลอดเช่นเดียวกันท่านพ่อของข้าก็มีอนุภรรยาเป็บุรุษเช่นเดียวกันท่านแม่ของข้าก็ไม่ได้ว่าอะไรแล้วท่านพ่อของข้าจะชื่นชอบการตัดแขนเสื้อก็ตาม
"ท่านจะรักข้าแม้ว่าท่านจะมีภรรยาอื่นจริงหรือแต่ถึงอย่างไรข้าก็ไม่อยากให้ท่านมีคนอื่น"
"เป็คำสัตย์จริงแน่นอนข้าจะไม่มีในตอนนี้ข้าสัญญา"
เขาพยักหน้าแล้วก็รีบหันหน้าหนีข้าทันที ข้าไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาทำมันเป็เพราะอะไรแต่ข้ารู้เลยว่าเขายอมเปิดโอกาสให้ข้าอย่างแน่นอนข้ากอดหอมหลานเอ๋ออยู่นานแต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากนักเพราะเ้าตัวไม่ยอมให้ข้าทำอะไรต่อเลยแม้แต่น้อย
เวลาผ่านไปเพียง 1 เดือนข้ากลับไปยังจวนของข้าแล้วให้ท่านพ่อบ้านมาเป็เถ้าแก่สู่ขอมู่ซูหลานเป็ภรรยาขบวนเ้าบ่าวที่มารับเ้าสาวนั้นยิ่งใหญ่ให้สมฐานะของเ้าสาวคนงามของข้า
ห้องหอ
มู่ซูหลาน ที่บัดนี้กลายเป็ภรรยาของข้าแล้วนั่งอยู่บนเตียงนอนสีแดงที่โรยด้วยดอกกุหลาบมากมายใบหน้าของภรรยาคนงามของข้านั้นคลุมด้วยผ้าสีแดงอันงดงามที่ปักด้วยความประณีตข้าค่อยๆเดินเข้าไปเปิดผ้าคลุมใบหน้าอันงดงามนั้นเผยออกมาจนข้าเห็นใบหน้าที่อมชมพูจ้องมองข้าด้วยความเขินอาย
ข้าค่อยๆถอดเสื้อผ้าของภรรยาคนงามออกทีละชิ้นทีละชิ้นจนเหลือชั้นในตัวบางที่ปกปิดร่างกายอันงดงามนั้นอยู่ข้าลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างอันงดงามนั้นที่ละนิดร่างบางครางเสียงเบาออกมา บัดนี้ร่างบางตรงหน้าก็เปลือยเปล่าต่อหน้าของข้าเสียแล้วข้าก้มลงไปที่หว่างขางดงามนั้นแล้วจับขาอันงดงามแยกออกจากกันจนร่างบางเขินอายไปทันทีงดงามเสียจริง
"ท่านพี่..."
"ข้าจะอ่อนโยนกับเ้าให้มากๆ"
"อืม..."
ข้าใช้มือช่วยให้ภรรยาเสียวซ่านจนร่างบางบิดไปมาจนทนไม่ไหวปลดปล่อยน้ำรักออกมามากมายจนเลอะไปทั่วเตียงกว้างข้าใช้นิ้วเรียวสอดใส่เข้าไปยังช่องทางรักของภรรยาอย่างช้าๆจนเข้าไปได้ถึงสามนิ้วร่างภรรยาบิดไปมาด้วยความเสียวซ่ายบวกความเจ็บเพราะครั้งนี้คือครั้งแรกของภรรยาคนงามของข้า
"ท ท่านพี่ ข้าเจ็บ..."
ข้าลูบที่ช่องทางด้านหลังนั้นไปมาจนร่างบางกระตุกสุดแรงเมื่อนิ้วของข้าแทงเข้าไปตามแรงอารมณ์จนร่างบางของภรรยาคนงามบิดตัวด้วยความเสียวกระสันจนข้าขยับนิ้วแทบไม่ได้เลยสักนิดแต่ข้าเป็คนที่มีความพยายามอย่างมากทะลุทะลวงช่องทางด้านหลังอย่างสุดความสามารถร่างบางโยกตามแรงของนิ้วที่ตอนนี้ข้าเพิ่มถึงสามนิ้วแล้วนิ้วมือของคนงามจิกมาที่ผมอันยาวเงางามของข้าสุดแรงจนข้าถึงกับผงะตามแรงดึงต่อใก้ภรรยาคนงามจะบอบบางอย่างไรอีกฝ่ายก็บุรุษแรงดึงจึงมีมากมายเหลือเกิน
"ท่านพี่ ข้าเสียวจนใจจะขาดแล้ว ท่านพี่ อ่าาาาแรงอีก อ่าาา!!"
"อ่าาาาาา...!!!"
ร่างบางของภรรยาของข้ากระตุกอยู่สองสามทีก็ปลดปล่อยรอบที่สองออกมาเสียแล้วช่องทางรักขมิบรับนิ้วของข้าเหมือนจะกินนิ้วเรียวของข้าอย่างไรอย่างนั้นโดยที่ภรรยาคนงามยังคงมั่วเมากับความกระสันอยู่นั้นแก่นกายของข้าที่ใหญ่โตกว่าคนปกติหลายเท่าตื่นตัวจนทนไม่ไหวเสียแล้ว
ข้าจับแก่นกายที่ร้อนระอุจนเส้นเืขึ้นมามากมายข้าสอดความใหญ่โตเข้าไปทิ่มแทงเข้าไปที่ช่องทางด้านหลังของภรรยาคนงามตัวบางกระแทกเข้าไปสุดท่อนลำภรรยาคนงามสะดุ้งเฮือกจิกไหล่ของข้าทันที่พร้อมเสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นมา
"โอ๊ยยยย ท่านพี่ข้าเจ็บ!"
"เ้านุ่มจัง อ่าาา ซี๊ดดดดด เ้ารักข้าแรงๆอีกนั้นแหละคนดี อ่าาาาดีมากเอาอีก!!!"
ตั๊บๆๆๆ
ตั๊บๆๆๆ
เอี๊ยดอ๊าด เอี๊ยดอ๊าด!!
ตึงๆๆๆ!
"อ่าา ท่านพี่ของท่านพี่ใหญ่เกินไปท่านทำให้ข้าเจ็บ อ๊ะ ตรงนั้น"
"ซี๊ดดด อ่าาาา แน่นจริงๆ"
"อ๊ะๆๆๆๆ "
ข้าแทงช่องทางด้านหลังสุดแรงเท่าที่มีจนร่างบ้างหัวสั่นหัวคลอนโยกตามแรงกระแทกที่ข้าส่งให้ไปอย่างหนักแน่นรุนแรงจนร่างบางของภรรยาคนงามโยกตามแรงกระแทกที่ข้าส่งไปก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนท่าทางในการร่วมรักกันไปหลากหลายท่า
ปึกๆๆๆ!!!!
"อ่า...!!"
ตั๊บๆๆ!!!
ตั๊บๆๆ!!!
"อ่าาาาา"
"อ่าาา!!!!!"
ข้าปลดปล่อยน้ำรักเข้าไปในตัวของภรรยาคนงามจนเต็มท้องไปทำเอาภรรยาคนงามหมดแรงร่างเล็กบอบบางจับยึดข้าอย่างหมดแรงเมื่อได้ปลดปล่อยตามความสุขที่ข้ามอบให้แต่ข้าที่ฝึกวรยุทธมาั้แ่เด็กจนโตข้าไม่จบแค่รอบเดียวแน่นอนข้ามอบความสุขให้กับภรรยาคนงามอีกหลายครั้งจนร่างภรรยาคนงามหมดแรงก่อนจะหลับไปแต่ตัวของข้าก็จัดการกระแทกภรรยาคนงามต่อไปเรื่อยๆจนถึงเช้าวันใหม่
"ภรรยาข้ามีความสุขยิ่งนัก"
"อือ ท่านพี่ยังไม่เอาออกอีกหรือ"
"ขอข้าเอาค้างไว้ก่อนนะ"
"อืม"
ใน่เช้าที่ตื่นขึ้นมาข้ารู้สึกผิดจากเื่เมื่อคืนที่ข้าปลดปล่อยเร็วเกินไปสีหน้าหลานเอ๋อดูย้ำแย่มากและดูผิดหวังจากการร่วมรักเมื่อคืนข้าอยากสร้างความประทับใจอีกครั้ง ข้าลูบไล้ร่างกายขาวเนียนนุ่มนิ่มนั้นอยู่นานกดจูบสร้างรอยรักอยู่หลายที่จน หลานเอ๋อครางออกมาเสียงเบาแม้ตาจะหลับอยู่ก็ตามข้าจับขาเรียวสวยแยกออกจากกันสอดมือไปลูบไล้แก่นกายสวยที่หลับนิ่งเมื่อถูกัักลับตั้งตรงพร้อมรบข้าไล้เลียแก่นกายสีหวานอย่างหิวกระหายจนมือเรียวของหลานเอ๋อถึงขนาดกระชากผมของข้าแต่นั้นก็ไม่สามารถทำให้หยุดยั้งได้หรอกเพราะตอนนี้หลานเอ๋อกำลังจะปลดปล่อยออกมา
"อื้ออออ...สามี...ทะ ท่าน อ๊า ท่านทำอันใด อื้อออ เสียวเหลือเกิน อ๊า..."
"ทำให้เ้าขึ้นหึๆ"
"อื้มม อ่า"
จวฟๆ
"เสียงดังเกินไปแล้วน่าอายเสียจริงอื้อออ..."
"อื้มมมม"
ข้าสอดนิ้วเรียวยาวของตัวเองเข้าไปที่ช่องทางด้านหลังอย่างจังหลานเอ๋อสะดุ้งสุดตัวครางเสียงหนักออกมาอย่างน่าส่งสารแต่นี้แค่เริ่มต้นข้าจะปรนเปรอภรรยาคนงามให้ถึง์ไปเลย
สวบบบบ
"อ๊ะๆๆๆ อื้ออๆๆ อ๊าๆๆ"
"เสียวมั้ย"
"ตรงนั้นอ๊ะ"
"จุดเสียวเ้าอยู่ตรงนี้สินะ"
"อื้อออ..."
"อ๊ะๆๆๆๆๆๆ"
"ครางดังๆที่รักของข้า"
"อ๊ะๆ สะ สามีอื้ออออ..."
ร่างกายของหลานเอ๋อบิดเร้าอย่างทรมานข้าเลยเร่งมือสอดนิ้วเข้าออกอย่างหนักหน่วงแก่นกายข้าก็เริ่มพองโตขึ้นมาเช่นกัน หลานเอ๋อเห็นแบบนั้นก็ค่อยพยุงตัวลุกขึ้นนั่งยืนหน้ามาที่กลางแก่นกายของข้าก่อนจะปลดชุดข้าออกเช่นกันก่อนจะค่อยๆใช้ลิ้นโลมเลียจากส่วนปลายไปเรื่อยๆความเสียวซ่านก็พุ่งพรานขึ้นมาจนข้าครางด้วยความเสียวซ่านเช่นกัน
"อื้ออๆๆ"
"ที่รักของข้าอย่างนั้นอื้มมม"
"อ๊อกๆ อื้อๆๆ แค่กๆ"
"อื้มมมม"
ข้าสวนเอวกระแทกปากเรียวสวยจนหลานเอ๋อสำลักข้าเองก็เริ่มความคุมตนเองไม่ได้เสียแล้วก่อนจะกระแทกสวนกลับไปอีกรอบจนหลานเอ๋อเริ่มส่ายหน้าข้าเองก็ไม่ค่อยพอกับตอนนี้นักอยากได้สิ่งที่คับแน่นกว่านี้อีก
พรึบบบบบ!!!!
สวบบบบบ!!!
"สามีอื้อออ!!!"
"แบบนี้เสียวมั้ย"
"เสียว อ่า เสียวเหลือเกินอ๊ะๆๆๆ"
ตั๊บๆๆๆ
ตั๊บๆๆๆ
เอี๊ยดอ๊าด เอี๊ยดอ๊าด!!
ตึงๆๆๆ!
ตั๊บๆๆๆ
ตั๊บๆๆๆ
เอี๊ยดอ๊าด เอี๊ยดอ๊าด!!
ตึงๆๆๆ!
"อ่าาาาาๆๆๆ"
"อ่าาาๆๆๆๆ!!!!!"
"ที่รักอ๊ะๆๆๆ ที่รัก อื้ออ อ๊าๆๆ!!"
"ข้าไม่ไหวแล้ววว..."
"อื้มมมมม"
ตั๊บๆๆๆ
ตั๊บๆๆๆ
ตั๊บๆๆๆ
ตั๊บๆๆๆ
"อื้อออ..."
"อ๊ะๆๆๆๆๆๆ"
"อ๊ะๆ สะ สามีอื้ออออ...!!!!"
พรวดดดดดด!!!!!!
น้ำรักที่หลานเอ๋อถูกปลดปล่อยออกมาทั้งหอมทั้งหวานแม้ว่าข้าจะไม่ได้แตะต้องส่วนนั้นเลยแม้แต่น้อยแต่ก็ไม่เป็ปัญหาใดๆเลย ข้าชิมรสน้ำรักที่หวานหอมนั้นก็ทำให้ใบหน้าของหลานเอ๋อแดงก่ำเพราะความเขินอายที่โดนข้าแกล้งยอกเย้าทำเอาเขินอายจนหลานเอ๋อตีข้า
"โอ๊ย หลานเอ๋อตีข้าทำไม"
"คนชั่วช้า แกล้วข้าท่านกินสิ่งนั้นทำไม"
"หวานดีออก ชิมดู"
"ปล่อยข้าได้แล้ว สายแล้วข้าจะไปอาบน้ำ"
"มาเถอะข้าช่วยหึๆ"
"คนชั่ว"
ข้าอุ้มหลานเอ๋อเอาไว้แนบอกทั้งที่ท่อนล่างของเราสองคนยังเชื่อมต่อกันอยู่ทำเอาหลานเอ๋อต้องครางลั่นเมื่อข้าอุ้มและเดินไปกระแทกส่วนล่างไปพร้อมๆกัน
"อ๊า อ๊ะๆๆ ท่าน อื้ออออ..."
"รัดข้าแน่นเสียจริงฮูหยินข้า"
"มันน่าอายนะขอรับ"
"ไม่เห็นจะน่าอายเลยดูสิเ้างดงามจนข้าอยากกัดเ้าจนในแทบจะขาด"
ตั๊บๆๆๆ
ตั๊บๆๆๆ
"ข้าจุกที่ท้องอื้ออ อ๊ะๆๆๆๆ เบาๆสิขอรับท่านพี่"
ตั๊บๆๆๆ
ตั๊บๆๆๆ
"อ๊ะๆๆๆๆๆๆ"
"อ๊ะๆ สะ สามีอื้ออออ...!!!!"
ข้าเร่งกระแทกท่อนล่างส่งให้ร่างกายภายในของหลานเอ๋อบิดไปมาด้วยความกระสั่นเสียวซ่านข้าอุ้มหลานเอ๋อมานั่งทับข้าแทนข้านั่งลงที่ถังน้ำเพื่ออาบน้ำในเช้านี้ข้ารวบเอวสวยบางของหลานเอ๋อก่อนจะกระแทกเอาออกหนักหน่วงจนร่างที่นั่งทับข้ากระเด็นกระดอนไปมาครางเสียงหลงไม่เป็ภาษาจนข้าได้ปลดปล่อยออกมาจนสุดมือของข้าก็ลูบไล้หน้าอกที่กำลังชูชันสู้มือข้าออกแรงบีมอย่างหนักมือจนหลานเอ๋อร้องขอไม่ให้ข้าบีบหน้าออกนั้นข้าจึงยอมทำตามกลายเป็ข้าก้มหน้าดูดหน้าอกสีชมพูสวยนั้นแทนกว่าจะอาบน้ำเสร็จก็ปาไป่สายแล้ว ก็ตอนนี้เป็่รักหวานแหววของคู่สามีภรรยาที่พึ่งแต่งงานข้าพาฮูหยินคนงามมานั่งทานอาหารเช้าที่เกือบเที่ยงวันแล้วหลังจากทานอาหารเช้ารวบเที่ยงวันข้ากับเขาก็เดินเล่นไปทั่วจวนของข้าและเริ่มดูบัญชีของบ้านข้า หน้าที่นี้เลยกลายเป็ของหลานเอ๋อไปโดยปริยาย
1K
![[จบ] ย้อนเวลากลับมาป่วนหัวใจนายทหารใหญ่ในยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1736504015_2034701.webp)
