ปาฏิหาริย์ที่บ้านสวน

ร่างวิวัฒนาการแห่งกายแสงของเทวินลืมตาขึ้นท่ามกลางแสงสว่างเรืองๆเขาได้เข้ามายังมิติภพของธัญญา
รูปลักษณะกายแสงยังคงเป็นเช่นร่างเสมือนของเขาเมื่อการไปยังห้วงกาลอื่นแต่ที่เปลี่ยนไปคือเขาควบคุมได้
และสามารถเปลี่ยนร่างเป็นการแสงแท้ที่ตัวเขาเองเรียกว่า ‘มนุษย์วานรม่วง’ แม้จะเป็นเช่นนั้นแต่กายแสงของเขา
ก็เปล่งประกายแสงสีม่วงเข็มออกมาเรืองๆ

สิ่งที่ทำให้รู้สึกดีดังเช่นเดิมคือบรรยากาศที่ส่องสว่างสวยงาม ทุ่งดอกไม้ที่บรรเลงบทเพลงอันแสนไพเราะ ต้นไม้ครองคู่ภพ
และที่สำคัญสำหรับตัวเขาเอง“คุณธัญญา”เขาเอ่ยชื่อของเธอขณะที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของต้นไม้ครองคู่ภพที่เปล่งประกายโดดเด่น
ในท่ามกลางทุ่งดอกไม้ที่สวยงาม

“คุณธัญญาครับ ผมมาแล้ว”เขากล่าวกับต้นไม้ครองคู่ภพอีกครั้ง

“ค่ะ คุณเทวิน ฉันอยู่ที่นี่แล้ว”เธอกล่าวออกมาด้วยเสียงที่ไพเราะ เพียงแต่ยังไม่มีร่างของเธอปรากฏ

“อ๊ะ!...คุณยังคงอยู่ในต้นไม้ทิพย์นี้แล้วทำไมถึงไม่ปรากฏร่างออกมาครับ?” เขาเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“การที่จะให้ฉันไปยังภพของมนุษย์นั้นมีเพียงคุณที่มีพันธะกรรมร่วมกับฉัน ตอนนี้เป็นวาระที่ฉันต้องอยู่ในต้นไม้นี้เพื่อรอคุณ
ก่อนที่จะไปยังโลกมนุษย์ด้วยกัน” เสียงเธอออกมาจากต้นไม้นั้นเพื่ออธิบายต่อเขา

“อ๋อ ครับ แล้วผมต้องทำอย่างไรครับ”เขาถามกับเธอที่ต้นไม้ทิพย์

“คุณมีกายแสงที่แท้จริงสามารถเข้ามาในต้นไม้นี้และนำพาฉันไปยังโลกมนุษย์ด้วยกายแสงแท้จริงของตัวคุณเอง”เธอบอกวิธีต่อเขา

“อ๋อ..ได้ครับ”เขามองไปที่ต้นไม้ทิพย์ที่เป็นเหมือนตัวแทนของเขาที่มิติภพแห่งนี้เขาไม่เคยใช้ร่างวิวัฒน์แห่งแสง
ผ่านเข้าออกในต้นไม้มาก่อน จึงได้พิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง

เมื่อรวบรวมกำลังสมาธิกับร่างแห่งแสงร่างกายเสมือนก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป ภายใต้แสงสว่างเรืองๆสีม่วงเข้มที่ส่องสว่าง
จากกายแสงนั้นก็ค่อยๆ กลายเป็นมนุษย์วานรม่วงแล้ว ตัวเขาสูงประมาณ 2 เมตรครึ่ง มีใบหน้าและร่างกายเป็นกึ่งมนุษย์กึงวานร
มีขนสีม่วงปกคลุมร่างกาย

ร่างแสงของมนุษย์วานรม่วงยืนมองที่ต้นไม้ทิพย์นั้นด้วยท่าทีสงบร่างแสงแท้จริงของเขาไม่มีปีกที่สามารถเก็บและกางออกได้
ดังเช่นชารูร์แต่ก็มีความสามารถที่จะรวบรวมร่างตัวเองเป็นดวงสว่างสีม่วง ซึ่งสามารถข้ามมิติภพและท่องกาลเวลาตามวาระที่มีสัมพันธภาพ
กับร่างของเขาได้

เขาได้พิจารณาถึงตอนที่ชารูร์รวามร่างตัวเองเป็นหยดเลือดใสก่อนจะเข้าไปกระตุ้นพลังงานของผลึกแห่งแสงจากดวงอาทิตย์สีน้ำเงิน
‘จริงสิเราสามารถที่จะรวบรวมร่างเป็นธาตุหยดเลือดดังเช่นชารูร์และเจ้าของเลือดมรกต’ร่างแสงของมนุษย์วานรม่วงคิดในใจ

“ต้นไม้ทิพย์ต้นนี้เป็นสิ่งที่เป็นตัวแทนของคุณตอนนี้คุณสามารถควบคุมสิ่งที่เป็นตัวแทนของตัวเองผ่านมิติภพนี้และโลกมนุษย์ได้ค่ะ”
เสียงของธัญญาที่อยู่ในต้นไม้กล่าวกับร่างแสงของมนุษย์วานรม่วง

“อ๋อ ครับ ผมเข้าใจแล้ว”เทวินในร่างวิวัฒน์กายแสงตอบรับ ก่อนที่จะเปล่งประกายแสงสีม่วงส่องสว่างออกมาจากร่างกายแสง
ของมนุษย์วานรม่วง และค่อยๆหลอมรวมร่างแสงนั้นกระทั่งเหลือเพียงของเหลวหนึ่งหยดที่ลอยอยู่ ณ ตรงนั้น

“หยดเลือดสีม่วงเข้ม!”ธัญญากล่าวออกมาจากต้นไม้

“ใช่ครับตอนนี้ผมมีวิวัฒนาการเฉกเช่นพวกเขาที่เป็นสิ่งมีชีวิตทรงภูมิในอีกห้วงระบบสุริยะจักวาล”เขาแตกต่างออกไป
จากหยดเลือดมรกตกับหยดเลือดใสของชารูร์ คือ เขายังมีชีวิตอยู่จึงสามารถส่งเสียง สื่อสารขณะอยู่ในรูปของธาตุหยดเลือดได้

หลังจากที่บอกต่อเธอหยดเลือดสีม่วงเข้มนั้นก็ลอยเข้าไปในต้นไม่ทิพย์ที่อยู่เบื้องหน้าแล้วทุกอย่างก็นิ่งเงียบไป
พวกเขาเดินทางผ่านมิติไปยังโลกมนุษย์แล้ว โดยที่เทวินใช้การนำพาร่างทิพย์ของธัญญาด้วยหยดเลือดม่วงเข็มของเขา

ทั้งคู่มาปรากฏร่างอีกครั้งที่ใต้ต้นจันทน์ลูกหอมสวนหลังบ้านของเทวิน เขายังอยู่ในรูปของหยดเลือดสีม่วงส่วนธัญญา
อยู่ในรูปของร่างทิพย์ของเธอเอง แต่อยู่ในชุดเดรสสีชมพูอ่อนลายลูกไม้ร่างของเธอไม่มีแสงที่เรืองๆ ดังเช่นตอนที่อยู่อีกมิติภพ
จึงดูเหมือนมนุษย์โดยทั่วไป

หยดเลือดม่วงเข้มนั้นค่อยเปล่งประกายแสงสีม่วงแล้วจึงกลับมาเป็นร่างเสมือนของเทวินอีกครั้งก่อนจะกล่าวกับธัญญา

“คุณธัญญาดูแตกต่างจากที่มิตินั้นนะครับ”เขากล่าวขณะที่มองเธอด้วยความชื่นชม

“ใช่ค่ะฉันจะเหมือนกับคุณอมราที่จะดูเหมือนมนุษย์ ไม่มีแสงสว่างจากร่างกาย” เธออธิบาย

“แต่คุณธัญญาดูงดงามมากครับพิวพรรณยังดูผ่อง มีราศรีที่ต่างจากมนุษย์ทั่วไปครับ”เขาอดไม่ได้ที่จะชื่นชมในความงดงามของเธอ

“ขอบคุณค่ะ ตอนนี้คุณเทวินสามารถเข้าออกผ่านสิ่งที่เป็นตัวแทนของคุณแล้วนะคะ”ธัญญากล่าวด้วยรอยยิ้มที่งดงามและสงบสุข

“ครับผมได้เข้าใจในวิวัฒนาการนี้มากขึ้น ผมสามารถเดินทางข้ามกาลเวลาได้ แต่ก็มีเงื่อนไขคือจะเดินทางข้ามกาลเวลาได้
ต้องมีสัมพันธภาพของร่างกายแสงเกิดขึ้นในห้วงเวลานั้นด้วย”

“เป็นเรื่องที่เป็นตามวาระเฉพาะหรือวาระที่เหมาะสมเท่านั้นใช่หรือเปล่าคะ?” เธอเอ่ยถามกับเขา

“ใช่ครับ เหมือนกับที่คุณเคยบอกกับผมว่าเราจะพบกันก็ต่อเมื่อมีวาระที่เหมาะสม เพียงเท่านั้น” เขากล่าวตอบ
ตอนนี้เขามีความเข้าใจในเรื่องวาระเฉพาะและสัมพันธภาพได้มากขึ้น

“ใช่ค่ะการอยู่ระหว่างภพมนุษย์และภพสวรรค์ในมิติแห่งนั้น เป็นเช่นนั้นค่ะ เรามีวาระเฉพาะต่อกัน ส่วนการข้ามกาลเวลานั้น
ฉันยังไม่ค่อยเข้าใจนักแต่ก็พอได้รับทราบจากคุณเทวินแล้ว”

“ผมเองก็ยังจะต้องเรียนรู้อีกเพราะว่ายังต้องใช้เวลาศึกษาเกี่ยวกับวิวัฒนาการหากแต่ถ้าไม่มีวาระและสัมพันธภาพ
ของร่างกายแสงเราจะข้ามเวลาไม่ได้”เขาหยุดเล็กน้อยก่อนจะอธิบายต่อ

“นอกจากในยุคนั้นมีผลึกแห่งแสง ก็คงเพราะเหตุผลนี้ด้วยจิตวิญญาณของชารูร์ จึงสามารถชักนำผมไปยังกาลเวลา
ที่เกิดสัมพันธภาพร่วมกันนั้นได้”เขาเองก็เพิ่งเข้าใจในเหตุผลข้อนี้เพราะเป็นแบบนี้จึงไม่สามารถข้ามกาลเวลาได้อย่างตามใจ

“เข้าใจแล้วค่ะ แต่ตอนนี้เรารีบไปกันเถอะค่ะประเดี๋ยวพวกเขาจะคอยนาน” เธอเอ่ยชวนด้วยยังมีบุคคลที่รอคอยทั้งคู่อยู่

“ได้ครับ”เขาก็ได้นำทางเธอไปยังห้องโถง บ้านของเรนิตาด้วยความเป็นร่างทิพย์จึงใช้เวลาไม่นานทั้งสองก็มาถึง
โดยที่เทวินได้กลับเข้าร่างกายเนื้อ มีเพียงเจ้านางไม้หอมและธัญญาที่มองเห็น