[อ่านฟรีทุกวัน]ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชาวสวนผู้มั่งคั่ง

บทที่ 23 โสม

อวิ๋นซิ่วซิงเดินตามผูเว่ยชางเพื่อปีนเขาขึ้นไปให้สูงขึ้นเรื่อย ๆ

ตอนนี้นางยังอ้วนมาก ในเวลานี้จึงมีเหงื่อออกท่วมทั้งตัว พลางหอบหายใจ "ผูเว่ยชาง หยุด หยุดก่อน"

ผูเว่ยชางมักเดินบนภูเขาเป็นปกติอยู่แล้ว ดังนั้นถนนบนภูเขาลูกนี้จึงไม่มีความหมายสำหรับเขาเลย

แต่อวิ๋นซิ่วชิงทำไม่ได้ ชายหนุ่มจึงต้องหยุดและหันมามองอวิ๋นซิ่วชิงที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้และกำลังหอบหายใจ

“เจ้าสบายดีหรือไม่?” ผูเว่ยชางพูดและมอบถุงน้ำให้อวิ๋นซิ่วชิง  “เจ้าดื่มสักหน่อยแล้วมันจะดีขึ้น”

อวิ๋นซิ่วซิงหยิบถุงน้ำของผูเว่ยชาง นางกำลังจะตายจากความกระหายน้ำ โดยไม่สนใจแล้วว่าในสมัยโบราณชายหญิงไม่ควรชิดใกล้ นางก็ดึงจุกออกแล้วจิบน้ำเล็กน้อย

“อวิ๋นซิ่วซิง เจ้าสบายดีหรือไม่?” ผูเว่ยชางเห็นอวิ๋นซิ่วซิงไอโขลกจนลำคอเกร็ง เขาก็ไม่รู้ว่าจะช่วยอวิ๋นซิ่วซิงได้อย่างไร

แต่อวิ๋นซิ่วซิงโบกมือให้ผูเว่ยชาง "ไม่เป็นอะไร"

อวิ๋นซิ่วซิงไออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่นางจะสงบลงและสูดอากาศบริสุทธิ์

"ข้าไอจนแทบตาย" อวิ๋นซิ่วซิงถอนหายใจ และไม่ว่ามันจะสกปรกหรือไม่ก็ตาม นางก็ทรุดตัวลงกับพื้น

ผูเว่ยชางมองไปที่ใบหน้าของอวิ๋นซิ่วซิงและหัวเราะเบา ๆ  "อวิ๋นซิ่วซิง เจ้าดูไม่เหมือนสตรีเลย"

อวิ๋นซิ่วซิงกลอกตาใส่ผูเว่ยชาง นางเป็นสตรีแข็งแกร่งดุจชายชาตรีก็ดีแล้ว ใครจะอยากเป็นสตรีบอบบางอ้อนแอ้นกัน ขืนเป็นเช่นนั้นก็ได้กลายเป็นเหยื่อน่ะสิ?

“อวิ๋นซิ่วชิง ตอนเจ้ามาที่ภูเขา เจ้านำเพียงเคียวทื่อและสะพายตะกร้าอยู่ข้างหลัง เจ้าไม่คิดบ้างหรือว่าจะทำอย่างไรเมื่อเจ้ากระหายน้ำ?”

ผูเว่ยชางมองนางยิ้ม ๆ

อวิ๋นซิ่วซิงกระแอมเบา ๆ แน่นอนว่านางคงไม่บอกผูเว่ยชางว่าตนมีพื้นที่มิติพกพาและสิ่งแปลก ๆ อื่น ๆ "ตรงสะพานมีเรืออยู่ ดูสิ อีกอย่างข้าเองก็เจอท่านแล้วไม่ใช่เหรอ!"

ผูเว่ยชางสำลักกับคำพูดของอวิ๋นซิ่วชิงจนพูดไม่ออก

อวิ๋นซิ่วซิงพูดคุยกับบุรุษแบบนี้ทำให้เขาคิดไปว่านางมีความคิดใด ๆ เกี่ยวกับเขา แต่เมื่อดูลักษณะที่ไม่ตั้งใจของอวิ๋นซิ่วชิง จึงเห็นได้ชัดว่านางไม่สนใจเขา

อวิ๋นซิ่วซิงไม่รู้ว่าผูเว่ยชางกำลังคิดอะไรอยู่ นางเหนื่อยมากจนไม่อยากขยับตัว นางแค่อยากจะนอนหลับให้สบาย ก่อนจะรู้สึกถึงสิ่งที่คืบคลานเข้ามา...

ดวงตาของอวิ๋นซิ่วซิงเบิกกว้างขึ้นในทันใด และนางก็กำมือแน่น

อวิ๋นซิ่วซิงรีบลุกขึ้นนั่ง เปิดฝ่ามือและเห็นหนอนเนื้อสีขาวตัวเล็ก ๆ ในฝ่ามือของนาง

อวิ๋นซิ่วชิงขมวดคิ้ว หนอนตัวนี้น่าจะขึ้นบนต้นเน่าหรือใบเน่า ถ้ามีต้นเน่าหรือใบเน่าอยู่รอบๆ ก็ควรจะมีเห็ด และถ้ามีเห็ด เช้านี้ก็กินได้

อวิ๋นซิ่วซิงโยนหนอนในมือของนางและกำลังยุ่งอยู่กับการหาต้นไม้เน่าในทุกที่

ผูเว่ยชางเห็นอวิ๋นซิ่วชิงซึ่งตอนนี้ไม่มีเรี่ยวแรงจู่ๆ ก็ลุกขึ้นยืนและไม่รู้ว่ากำลังมองหาอะไร เขาจึงเกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา "อวิ๋นซิ่วชิง เจ้ากำลังมองหาอะไร?"

“มองหาเห็ด” อวิ๋นซิ่วชิงพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง

อวิ๋นซิ่วชิงพบต้นไม้ต้นหนึ่งที่มีรากเน่าอยู่ข้างหลังนางห้าหมี่ และใต้รากเน่าก็มีเห็ดอยู่จำนวนมาก

นางจึงรีบเก็บเห็ดใส่ลงในตะกร้า

ผูเว่ยชางมองดูท่าทางที่ระมัดระวังของอวิ๋นซิ่วชิงพลางหัวเราะเบา ๆ

สาวน้อยอ้วนคนนี้น่าสนใจจริงๆ

หลังจากที่อวิ๋นซิ่วชิงใส่เห็ดทั้งหมดลงในตะกร้า นางก็กำลังจะแบกตะกร้าไว้บนหลังของนาง

ทันใดนั้นนางก็เห็นโสมซึ่งอยู่ไม่ไกลจากรากต้นไม้เน่า

อวิ๋นซิ่วซิงวางตะกร้าลง แล้วรีบวิ่งไปยังที่ที่พบโสม ซึ่งนอกจากโสมแล้วนางก็ไม่เห็นอะไรอย่างอื่นในสายตาเลยสักนิด

ผูเว่ยชางรีบวิ่งไปที่โสม ตอนนี้เองเขาได้เห็นงูสีแดงดำขดตัวอยู่ใต้โสม และด้วยการอำพรางจากใบโสม มันก็อำพรางตัวได้อย่างแนบเนียน

แต่น่าเสียดายที่ผูเว่ยชางผู้มีสายตาอันแหลมคมได้มองเห็นมันแล้ว

ผูเว่ยชางวิ่งไปสองก้าวอย่างรวดเร็ว และก่อนที่งูพิษจะตอบสนอง เขาก็คว้าเสื้อผ้าของอวิ๋นซิ่วชิงไว้ที่หลังคอของเขา "อวิ๋นซิ่วชิง เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือ?"

 …………………………………………………………………………………………………………………………