"เป็อันตกลงตามนี้ เหลียนฮวาเป็คนว่าง่าย ข้าเชื่อว่าหากใครได้นางไปเป็ภรรยาคนผู้นั้นจะโชคดี"แม่สื่อเยินยอเสีย ออกนอกหน้าคุณชายหลิน เพียงยิ้มๆ
กำหนดวันส่งเกี้ยวในวันดีวันหนึ่งในอีกไม่กี่วันข้างหน้า
"เ้า เต็มใจหรือไม่เหลียนฮวา"หวังคุนเอ่ยปากเมื่อไม่เห็นท่าทีว่าเหลียนฮวาจะปฏิเสธ หรือว่าจะเต็มใจ
"การได้ตอบแทนบุญคุณท่านป้ากับนายท่านที่ชุบเลี้ยงข้ามา คุณชายคิดว่าจำเป็ต้องปฏิเสธให้เกิดปัญหาหรือไร"หวังคุนถอนใจ
"เ้าไม่ห่วงหรือ เป็กังวลบ้างหรือ"
"คุณชายนี่แปลกที่สุด เหมือนตอนยังเล็กมักชอบให้ข้า เล่นในแบบที่คุณชายเล่น ข้าก็อยากเล่นอะไรในแบบที่อยากจะเล่น"แววตาเจ็บซ้าของหวังคุนเหลียนฮวาไม่ทันได้เห็น
"เ้าชอบคุณชายบ้านนั้นที่เป็บุรุษเ้าสำราญใบหน้างดงามหล่อเหลาใช่ไหม"
"ก็น่าสนใจไม่น้อยตระกูลหลินแม้ร่ำรวยแต่ก็เป็รองแค่เพียงตระกลูหวัง คุณชายบ้านนั้นก็นับว่าหน้าตาไม่ได้ขี้เหร่อะไรข้าแค่เด็กกำพร้าที่ท่านป้านำมาเลี้ยงดูจะขึ้นชื่อว่าเป็คุณหนูตระกูลหวังก็ไม่ใช่เขาให้เกียรติส่งเกี้ยวมาก็ถือว่าดีไม่น้อย อีกอย่างจะได้ไม่ต้องอยู่เล่นสนุกกับท่านไปวันๆ ให้ท่านป้าปวดหัวต่อไปถ้าท่านป้าจะปวดหัวกับใครสักคนคงเป็ท่าน"หวังคุณ ยิ้มทั้งที่ภายในใจเศร้าหมอง เหลียนฮวาคงเช่นเดียวกันแต่นางมักจะทำให้เขายิ้มก่อนเสมอ
"เ้าว่าข้าไม่เอาไหนทำท่านแม่ปวดหัวอย่างนั้นหรือ"เหลียนฉวาหัวเราะคิกคัก
"อีกไม่นานท่านเองก็ต้องแต่ลูกสาวไหนสักตระกูลเข้าบ้านเมื่อนั้น ข้าเกรงว่าท่านจะชวนนางเล่นสนุกเสียมากกว่า"
"เ้านี้ประเมินข้าสูงไปแล้ว"เหลียนฮวาออกวิ่งหวังคุนไล่ตามจนหกล้มหกลุกอยู่ข้างต้นหลิวริมลำธาญทอดยาว ใบหน้าหล่อ้หลาสบตากลมใส แฝงแววกังวลอยู่ในนั่น ก้มลงจนเกือบชิดใบหน้างาม เหลียนฮวานิ่งเหมือนโดนสะกด หวังคุนกับคิดว่าเขาต้องหักห้ามใจเพียงใดกับร่างนุ่มนิ่มในอ้อมแขนใบหน้าสวยสดที่อยู่ใกล้แค่เพียงนิดและริมฝีปากแดงระเรื่อน่าัันั้น ดวงตากลมโคเปิดเปลือกตาขึ้นมองเขา หวังคุนไม่อาจพลาดอีกต่อไปก้มลงจุมพิตที่ริมฝีปากบาง จูบดูดดื่มหวานฉ่ำ
"อุ๊ป" เหลียนฮวา เพียงแต่ขยับกายเบาๆ นางจะเป็ของคนอื่นแล้ว เขาที่หมายปองมาตลอดคงมอบเพียงจุมพิตนี้ให้
"เหลียนฮวา…"ส่งเสียงครางในลำคอ ลมพัดกิ่งลิ่วเอนลู่ตามสายลม ใบสีเขียวทอดเรียงลงมาสู่พื้นน้ำ เพื่อสิ่งใดกัน เพื่อให้ได้สัมผ้สความเย็นของสายน้ำสักคราแม้จะมีโอกาสแค่เพียงยามที่สายลมพัดมาก็เท่านั้น ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย
"ข้าไม่พูด...กับคุณชายแล้ว"ขยับตัวจะให้หลุดจากอ้อมกอด หวังคุนพลิกร่างบางให้อยู่ข้างบนตัวเขาขยับอ้อมกอดให้กระชับกว่าเดิม
"ไม่พูดก็ ได้แต่ต้องอยู่แบบนี้จนค่ำ
ใบหน้าสวยยิ่งเขินอายทุบเข้าที่อกกว้าง เบา
"โอ๊ย"แกล้งร้อง
"ท่านป้า คงหาข้าแล้ว"หวังคุนยิ้ม
"ไหนว่าไม่พูด" กอดแน่นกว่าเดิม
"ข้าพูดลอยๆ "หวังคุนพลิกตัวเหลียนฮวาลงด้านล่าง กดริมฝีปากอีกครั้งเนิ่นนานอย่างกับจะจดจำทุกอย่างไว้
"ต่อไปเ้าไปอยู่บ้านอื่น ข้าคงต้อง...คิดถึงแต่เ้า" ฮวาเหลียนหลบสายตาสื่อความหมายนั้น
"ท่านก็รีบแต่งฮูหยินของท่านเสีย ข้าเองจะได้วางใจ"
"เ้าเป็ห่วงข้าหรือ"
"ข้าจะมั่นมาเยี่ยนเยือนตระกูลหวัง"
"เป็หญิงแต่งออกไปแล้วก็เหมือน สินค้า เมื่อขายออกไปแล้วยากจะเรียกคืนแม้จะเสียดายเสียใจเพียงใดก็ ขอคืนไม่ได้ ยิ่งหากคนที่ชื้อถูกใจในประโยชน์ใช้สอยยิ่งหมดโอกาสทวงคืน"เหลียนฮวามองคุณชายหวังด้วยสายตาแปลกไป
“เราเล่นสนุกกันพอแล้วคุณชายถึงเวลาต้อง ..เลิกเล่นได้แล้ว”
นั่งหันหลังพิงต้นหลิว พูดคุยเื่ราวในอดีตที่ผ่านมา ด้วยใจเป็สุข อีกไม่กี่วัน เหลียนฮวาจะแต่งออกไปแล้ว
เกี้ยวที่ ถูกประดับด้วยริ้วผ้าสีแดง เคลื่อนเข้ามารับเหลียนฮวาในชุดสีแดง สด ผ้าคลุมหน้าสีแดง แม่สื่อ คอยจูงมือให้เดินไปทิศทางที่้า ขบวน เกี้ยวเคลื่อนออกไปแล้ว หวังคุน ยังนั่งอยู่ใต้ต้นหลิว เฝ้ามองกิ่งใบของต้นหลิว ที่ลอยเรี่ยพื้นน้ำ แต่ก็ไม่หลุดลอย ไหลไปตามกระแสน้ำแต่อย่างใด ผุดลุกขึ้น มุ่งหน้ายังบ้านตระกูลหลิน
“ฟ้าเริ่มมืด พิธี เข้าหอกำลังจะ เิ่มขึ้น เหลียนอวานั่งรอเ้าบ่าว อยู่บนแท่นนอน สีแดง ผ้าม่านสีแดงทุกอย่างเป็สีแดง แทนที่จะรุ้สึกกลัวหรือตื่นเต้ แต่ เหลียนฮวากลับรุ้สึกว่าตัวเอง สงบนิ่งอย่างไม่น่าเชื่อ คุณชายหลิน ในชุดสีแดงใบหน้าหล่อเหลาแต่แววตาหามีความจริงใจกับผู้ใด เดินเข้ามาในห้องหอ ปิดประตูเสียงดังโครมคราม
“ยังไม่นอนอีกหรือ เหลียนฮวา”
“ข้ารอคุณชาย เพื่อว่า้าเรียกใช้อะไร”
“ ข้าเพียงแต่จะเข้ามาบอกเ้าว่า ห้ามนำเื่ที่ข้า ไม่ร่วมหอกับเ้าในคืนเข้าหอนี้ไปเล่าให้ท่านพ่อกับท่านแม่ข้าฟัง”
“ข้า ไม่เล่าแน่นอน”
“ข้าก็คิดว่าเ้าฉลาดพอ หญิง สาว เมื่อแต่งเข้ามาแล้วในคืนเข้าหอ หากสามี ไม่รวมหอด้วยนับว่าเป็เื่น่าอาย เ้าเลือกเอาว่าจะอับอาย ั้แ่วันแรกที่แต่งเข้ามาหรือจะชูคออยู่ในฐานะฮูหยิน ของคุณชายหลินอย่างมีความสุข”
เหลียนฮวา รู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองชาเสียจน หากใช้มีดกรีดลงไปในตอนนี้คงไม่รู้สึกอะไร หากเป็เมื่อก่อนคงโวยวายและไม่ทนอย่างนี้”
“ขอบคุณคุณชาย” คุณชายหลิน ถอดเสื้อคลุมชั้นนอกออก แกล้งเป็เหมือน ร่วมหอกับเหลียนฮวาเรียบร้อยแล้ว นั่งลงบนเก้าอี้ดื่มสุราบนโต๊ะไปเกือบหมดไห สักพักจึงออกจากห้องไปไม่แม้แต่จะเปิดผ้าคลุมหน้าของเหลียนฮวา เสียง คนรับใช้สองสามคนหน้าสห้องเอ่ยปากทักคุณชายหลิน ก่อนที่เสียงคุยกันจะเงียบไป
เหลียนฮวาดึงผ้าคลุมหน้าออกช้า ๆ พับเก็บไว้ใต้หมอนอย่างเรียบร้อย ทิ้งตัวลงนอนบนแท่นอนบังคับตัวเองให้หลับใหล ภายใต้ความเดียวดาย
หวังคุน นั่งอยู่บนหลังคา เฝ้ามองการกระทำของคุณชายหลิน ที่กระทำต่อเหลียนฮา เขาทิ้งตัวลงนอนบนหลังคาที่ด้านล่าง เหลียนฮวาก็กำลังบังคับให้ตัวเองหลับใหลเช่นกัน
คุณชายหลินกลับเข้ามาจน สาย เหลียนฮวานั่งสางผม ยาวสลวยสยายเต็มแผ่นหลัง
แกล้งเดินเข้ามาสูดดมเรือนผมยาว เหลียนฮวาขยับตัวหนี
"รังเกียงข้าหรือว่า ไม่พอใจที่ไม่ร่วมหอกับเ้าเมื่อคืน บอกไว้ก่อน คนอย่างข้า ไม่ได้อดอยาก เพียงแค่ข้าเห็นว่า ทำความคุ้นเคยกับเ้าเสียบ้างก็แค่นั้น”
“ขอบคุณคุณชาย เหลียนฮวาตั้งใจ ว่า ระหว่างเรา อยู่แบบนี้ก็ดีไม่น้อย ไม่จำเป็ต้องฝืนใจเพียงเล่นละคร สักหน่อยต่อหน้าท่านพ่อท่านแม่ของท่านก็พอ”
“ดี ฉลาดไม่น้อย ข้าคิดว่าเลือกคนไม่ผิด เช่นนั้น หากต่อหน้าท่านพ่อท่านแม่เ้าหลุดคำที่ ทำให้ทั้งสองสงสัยขึ้นมา ข้า ไม่เกรงใจเ้าแน่”เหลียนฮวาเชิดหน้า คุณชายหลิน ยิ้ม เหมือนผู้กำชัยชนะ
ไออกไปแสดงละครกับข้า เพราะวันนี้ ต้อง ไปยกชาคารวะ ก่อนวันเข้าหอเป็ธรรมเนียมของเรา”เหลียนฮวไม่พูดต่อความสวมเสื้อคลุม เดินนำออกไปทันที
“โอ้ เหลัยนฮวามานั่งใหล้ๆ ข้านี่สิ ช่างงดงามทั้งใบหน้าและกิริยา หลินเอ่อร์เห็นไหม คราวนี้ เลือกไม่ผิด”ฮูหยินใหญ่ตระกลูหลิน กล่าวทักทาย เหลียนฮวาด้วยความเอ็นดู
“ท่านแม่พูดถูกลูกแทบไม่อยากหางจากนางแม้แต่ก้าวเดียว”คำพูด โกหกที่ เหมือนจะพูดโดยไม่ได้คิดอะไร
“ดีแล้วหลินเออร์เลืกเที่ยวเตร่ใช้เวลากับฮูหยินของเ้าให้มากอีกหน่อย ต้องมีหลานตัวน้อยมาให้พ่อกับแม่ของเ้าสมใจแน่ๆ ”เหลียนฮวายิ้มเ็า กลืนก้อนแข็งๆ ลงคอยากเย็น
“พรุ่งนี้นำ ชา รสดี กับ ไม่หอม ไป ที่บ้านของเ้านะเหลียนฮวาต้อง พา หลินเออร์ไปพบท่านป้าของเ้าและ นายท่านตระกลูหวังเพื่อเป็การคารวะ”เหยียนฮวายิ้มรับคำ ดีใจขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ว่าจะได้กลับไปที่ตระกูลหวัง ในแว๊บแรกกลับคิดถึงใครบางคน
57
