หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 65: พันธะไร้คำมั่น, แรงสั่นจากเงียบงัน 

ภายหลังจาก "การเผชิญหน้าทางความคิด" กับเหอซวี่ (何旭) ณ ลานดินรกร้างใกล้เขตจัดการพันธุ์โอสถ เจี้ยนหลิน (剑林) ก็ยิ่งทุ่มเทให้กับการ "ทำความเข้าใจ" ในวิถีแห่งพฤกษา (草木之道) ของตนเองมากยิ่งขึ้น บทสนทนาในวันนั้น แม้จะมิได้มีการปะทะกันด้วยพลัง แต่ "แนวคิดที่แตกต่าง" ของเหอซวี่ กลับเป็นดั่ง "หินลับคม" ที่ช่วยให้เจี้ยนหลินมองเห็น "เส้นทาง" ของตนเองได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

เขาเริ่ม "ขยายบริเวณเพาะปลูก" เล็กๆ ของตนเองออกไปเล็กน้อยอย่างระมัดระวัง มิได้ต้องการจะสร้างความโอ้อวดหรือเป็นที่สังเกต แต่เพื่อ "ทดลอง" นำความรู้ที่ได้รับจากตำรา "สรรพคุณเร้นลับแห่งพฤกษาบรรพกาล" มาปรับใช้กับการดูแล "ต้นอ่อน" ของเมล็ดพันธุ์จิตแรกนั้นอย่างจริงจังมากขึ้น เด็กหนุ่มเรียนรู้ที่จะ "สังเกต" การเปลี่ยนแปลงของดินฟ้าอากาศ และ "ปรับ" การให้น้ำหรือพลังธาตุพฤกษา (草木之力) แก่ต้นอ่อนนั้นอย่างเหมาะสม

"ขาวน้อย" (小白) สหายตัวจ้อยของเขา ดูจะ "ผูกพัน" กับต้นอ่อนของเมล็ดพันธุ์จิตแรกนี้เป็นพิเศษ ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา มันมิได้เพียงแค่ทำรังอยู่ข้างๆ อีกต่อไป แต่เจี้ยนหลินสังเกตเห็นว่ามันเริ่มจะใช้หัวเล็กๆ ของมัน "ดุน" หรือ "ขุด" ดินบริเวณโคนต้นอ่อนนั้นเบาๆ ดวงตากลมโตสีดำขลับของมันมองเจี้ยนหลินแวบหนึ่ง คล้ายจะสื่อถึงการตัดสินใจบางอย่างที่ลึกซึ้งและยากจะหยั่งถึงได้ ก่อนจะค่อยๆ "แทรกตัว" เข้าไปอาศัยอยู่ใน "โพรง" เล็กๆ ที่เกิดขึ้นระหว่าง "ราก" ของต้นอ่อนนั้นอย่างสมัครใจ!

สิ่งที่น่าอัศจรรย์ยิ่งกว่านั้นคือ หลังจากที่ "ขาวน้อย" เข้าไปอาศัยอยู่ในรากของต้นอ่อนนั้นแล้ว "ต้นอ่อน" ที่เคยดูบอบบาง ก็พลันดูจะมี "ชีวิตชีวา" และ "ความแข็งแกร่ง" เพิ่มมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ใบสีเขียวมรกตของมันดูจะ "อิ่มเอม" และมี "ประกาย" สีเงินจางๆ แทรกอยู่ตามเส้นใบอย่างน่าประหลาด ราวกับว่าพลังงานของ "ขาวน้อย" และ "ต้นอ่อน" นั้นกำลัง "หลอมรวม" หรือ "เกื้อหนุน" ซึ่งกันและกันอย่างเงียบงัน

'นี่คือ...พันธะชีวิต (生命链接) งั้นรึ?' เจี้ยนหลินครุ่นคิด แววตาเต็มไปด้วยความทึ่งระคนความไม่เข้าใจ 'หรือว่านี่จะเป็นหนึ่งใน "วิถีโบราณ" ที่ตำราเคยกล่าวถึง?'

ในขณะเดียวกัน "ข่าวลือ" เกี่ยวกับ "พฤกษาวิญญาณ" (灵植) หรือ "ต้นไม้ล้ำค่า" ที่อาจจะซ่อนอยู่ในเขตศิษย์นอกนั้น ก็เริ่มจะ "แพร่กระจาย" ออกไปในวงกว้างมากขึ้น กระตุ้นความละโมบและความหวังในใจของเหล่าศิษย์ผู้ปรารถนาจะพลิกชะตา มีศิษย์นอกหลายคนเริ่มจะ "ออกตามหา" หรือ "สอดแนม" บริเวณรอบๆ เขตโอสถ ด้วยหวังว่าจะได้พบเจอกับ "โอกาสอันประจวบเหมาะ" ที่จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของตนเองบ้าง ทว่า...ด้วยความ "ธรรมดา" ของลานดินรกร้างนั้น และ "การพรางตา" โดยธรรมชาติที่ "ขาวน้อย" ได้ช่วยสร้างไว้ ก็มิมีผู้ใดสามารถค้นพบ "แปลงทดลอง" เล็กๆ ของเจี้ยนหลินได้โดยง่าย

หลายวันต่อมา ขณะที่เจี้ยนหลินกำลังจะนำสมุนไพรไปส่งที่โรงโอสถ เขาก็ได้พบกับเหอซวี่อีกครั้งโดยบังเอิญ เด็กหนุ่มผู้มีแววตาเฉียบแหลมผู้นั้นกำลังเตรียมตัวจะออกเดินทางไปยังที่ใดที่หนึ่ง ท่าทางของเขาดู "จริงจัง" และ "มุ่งมั่น" เป็นพิเศษ

"ศิษย์พี่เหอ กำลังจะออกเดินทางไปทำภารกิจหรือขอรับ?" เจี้ยนหลินเอ่ยทักทายตามมารยาท

เหอซวี่หันมามองเขาเล็กน้อย "ข้าได้รับคำสั่งให้ไปยัง 'ป่าเขตลึกชั้นนอก' ของสำนัก แถวอาณาเขตหุบเขาเร้นเมฆา (隐云谷) เพื่อเก็บสมุนไพรบางชนิด" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนที่สายตาของเขาจะเหลือบมองไปยังทิศทางของลานดินรกร้างที่เจี้ยนหลินใช้เพาะปลูกต้นอ่อนนั้นแวบหนึ่ง...เป็นแวบเดียวที่แฝงไว้ด้วยความหมายที่ยากจะอ่านออก "หวังว่า...ต้นไม้ของเจ้าจะยังคงเติบโตได้ดี"

กล่าวจบ เขาก็มิได้รอคำตอบใดๆ ร่างของเหอซวี่พลันวูบไหวเล็กน้อยดุจภาพซ้อนในม่านอากาศ ก่อนจะเลือนหายไปจากครรลองสายตาอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นโอสถจางๆ ที่ปะปนกับไอพลังอันเยียบเย็นและสงบนิ่งบางอย่าง ลอยอบอวลอยู่ในอากาศชั่วครู่ เจี้ยนหลินยืนมองตามด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน 'หุบเขาเร้นเมฆา...' ชื่อนั้นก้องอยู่ในใจราวกับเสียงสะท้อน 'เหตุใดจึงรู้สึกราวกับมี "บางสิ่ง" ที่ขาดหายไปกำลังรอคอยข้าอยู่ที่นั่น? หรือนี่คือ "เส้นทาง" ที่ชะตากำลังจะนำพาไป?' ความปรารถนาที่จะค้นหาคำตอบนั้นเริ่มจะหยั่งรากลึกในใจของเด็กหนุ่ม

ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นั้นเอง! "ต้นอ่อน" ของเมล็ดพันธุ์จิตแรกที่เขาเพาะปลูกไว้ ณ ลานดินรกร้างนั้น ก็พลัน "สั่นสะเทือน" อย่างแผ่วเบา! พร้อมกันนั้น เจี้ยนหลินก็รู้สึกได้ถึง "แรงสั่นจากเงียบงัน" ที่ส่งผ่านมายังจิตใจของเขา! มันมิใช่ความรู้สึกหวาดกลัว แต่เป็นความรู้สึก "ตื่นตัว" และ "การรับรู้" ถึง "บางสิ่งบางอย่าง" ที่กำลังจะ "เปลี่ยนแปลง" ไปในสำนักแห่งนี้...หรืออาจจะเป็น "บางสิ่งบางอย่าง" ที่อยู่ไกลออกไป...

เขามองไปยังทิศทางที่เหอซวี่เพิ่งจะจากไป...ทิศทางที่นำไปสู่หุบเขาเร้นเมฆา...และความรู้สึกที่ว่า "พลังธาตุพฤกษาในกายของเขากำลังสั่นพ้องอย่างรุนแรงกับกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์และพลังชีวิตที่เข้มข้น ซึ่งแผ่ออกมาจากส่วนลึกของหุบเขาเร้นเมฆา" ก็พลันชัดเจนขึ้นในใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน! มันเป็นแรงดึงดูดที่ลึกลับและทรงพลัง คล้ายกับ "ราก" ที่มองไม่เห็นซึ่งเขาเคยสัมผัสได้ในห้วงฝัน กำลัง "เรียกกลับ" สู่ผืนดินต้นกำเนิดที่แท้จริง!

ทันใดนั้นเอง สายลมระลอกหนึ่งจากทิศตะวันตกเฉียงใต้ – ทิศทางเดียวกับที่เหอซวี่มุ่งหน้าไป – พลันพัดโชยเข้ามาอย่างแผ่วเบา มันมิใช่เพียงสายลมธรรมดา แต่กลับพัดพา "เศษกลิ่นดินชื้น" อันเป็นเอกลักษณ์ และ "ไอเย็น" ที่ให้ความรู้สึกเก่าแก่และลึกล้ำบางอย่าง ลอดผ่านม่านลมหายใจของเจี้ยนหลินเข้าไปอย่างช้าๆ กระตุ้นให้ "ต้นอ่อน" ของเมล็ดพันธุ์จิตแรกนั้นสั่นไหวตอบรับน้อยๆ อีกครั้ง!

...หากดินที่เงียบที่สุด คือที่ซึ่งรากฝังลึกที่สุด การเปลี่ยนแปลงของเขาเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น...

(จบตอนที่ 65)