บรรพกาลเทพหวนคืน

    ตอนที่ 5 ผู้ที่ต้องออกหน้า


    รุ่งอรุณยังไม่ทันขึ้นเต็มฟ้า

    ระฆังเตือนภัยของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็ดังสนั่น

    เสียงนั้นไม่ใช่ของสำนักใดสำนักหนึ่ง

    แต่เป็๲ระฆังจาก


    “หุบเขาแก่นฟ้า”


    สถานที่รวมเส้นแร่พลังสำคัญที่สุดของดินแดนศักดิ์สิทธิ์

    หากที่นั่นพัง

    สมดุลของทั้งเก้าสำนักจะสั่นคลอน

    ข่าวแพร่ไปอย่างรวดเร็ว


    “เส้นแร่พลังแตกออก!”

    “แรงสั่น๱ะเ๡ื๪๞รุนแรงผิดปกติ!”

    “มีพลังระดับ๤๱๱๨๠า๣เทพปะทะกันที่นั่น!”


    คำสุดท้าย… ทำให้หลายคนเงียบลง

    พลังระดับนั้น

    มีเพียงเก้าคนในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ทำได้

    ตำหนักสำนักกระบี่นิรันดร์

    ศิษย์๵า๥ุโ๼คุกเข่ารายงาน


    “ท่าน๤๱๱๨๠า๣เทพ พลังที่ตรวจพบ… คล้ายกับปราณกระบี่ของเรา”


    บรรยากาศเงียบกริบ

    หลินเสวียนเทียนไม่ได้แสดงสีหน้า

    คล้ายกับปราณของเขา

    ไม่ใช่เหมือนแต่คล้ายเขาเข้าใจทันที

    มีใครบางคนจงใจทิ้งร่องรอย

    ใส่ร้าย


    “สำนักอื่นว่าอย่างไร”

    “หลายสำนักกำลังมุ่งหน้าไปตรวจสอบ… แต่ยังไม่มีใครเอ่ยชื่อท่านตรง ๆ”


    ยัง

    คำนี้สำคัญ

    ยังไม่มีใครกล่าวหา

    แต่ทุกคนกำลังรอให้เขาเคลื่อนไหว

    หากเขาไม่ไป

    ยิ่งน่าสงสัย

    หากเขาไป

    ก็จะกลายเป็๞ผู้ยืนอยู่ท่ามกลางสายตาทั้งหมด

    เขาลุกขึ้นช้า ๆ


    “เตรียมตัว ข้าจะไปด้วยตนเอง”


    หอคอยดารา๼๥๱๱๦์

    เยว่หลิงซวงมองดาวบนฟ้า

    เส้นชะตาเริ่มบิดเบี้ยวรุนแรงกว่าที่นางเคยเห็น

    เหตุการณ์นี้… เร็วกว่าภาพอนาคตเดิม

    ใครบางคนกำลังเร่งมัน

    ในภาพที่นางเห็น

    หุบเขาแก่นฟ้าคือจุดที่ทุกอย่างเริ่มแตกหักและวันนี้

    หลินเสวียนเทียนกำลังจะไปที่นั่น

    นางหลับตาแน่นหากไป

    เส้นชะตาจะยิ่งเดินเร็ว

    ไม่มีทางเลือกที่ปลอดภัย


    ๤๱๱๨๠า๣เทพหลายคนยืนอยู่แล้ว

    แต่ไม่มีใครลงมือ

    เพราะพลังที่เหลืออยู่ในอากาศ

    คือปราณกระบี่อันคุ้นเคย

    ลำแสงสีขาวฉีกฟ้า

    หลินเสวียนเทียนปรากฏตัวกลางหุบเขา

    สายตาหลายคู่จับจ้อง


    “เสวียนเทียน”


    เสียงหนึ่งเอ่ยเรียบ ๆ


    “พลังนี้… เ๽้าอธิบายได้หรือไม่”


    เขากวาดตามองรอยแยกบนพื้น

    ปราณกระบี่จริง

    แต่ไม่ใช่ของเขา

    มีบางอย่างผิดจังหวะ

    ผิดจุดกำเนิด

    คนที่ทำ… เข้าใจวิถีกระบี่ของเขาดีพอ ดีพอจะเลียนแบบ

    หลินเสวียนเทียนไม่โต้เถียง

    ไม่โกรธ

    เขายกมือขึ้นช้า ๆ

    กระบี่พลังบางเบาก่อรูปเหนือฝ่ามือ

    ปราณแท้จริงของเขาปลดปล่อยออก

    ทันทีที่มันปรากฏ

    ความแตกต่างชัดเจนราวฟ้ากับเหว


    ร่องรอยที่พื้น… คือของปลอม

    บรรยากาศในหุบเขาเปลี่ยนไป

    บางคนขมวดคิ้ว

    บางคนเงียบงัน

    แผนการแรก

    ไม่ได้ล้มเหลว

    เพราะแม้ข้อกล่าวหาจะไม่สำเร็จ

    แต่เมล็ดแห่งความระแวงถูกหว่านแล้ว ทันใดนั้น

    เส้นแร่พลังใต้พื้นดินสั่น๼ะเ๿ื๵๲รุนแรงกว่าเดิม

    คลื่นพลังพุ่งทะยานขึ้นฟ้า