รันไม่คิดว่าเขาจะสามารถอยู่ในสถานที่แห่งนี้อย่างโดดเดี่ยวได้ถึงพันปี ด้วยธรรมชาติของมนุษย์ที่เป็สัตว์สังคม จึงต้องแสวงหาสังคมเป็เื่ธรรมดา รันเองก็ไม่มีข้อยกเว้น ด้วยเวลาขนาดนั้นเขาอาจจะเหงาตาย หรือไม่ก็เป็บ้าไปเลยก็ได้ใครจะรู้ ดังนั้นแล้วั้แ่นี้เป็ต้นไปเขาต้องตั้งสติให้มั่นและจัดการกับจิตใจของตนให้ดี เขาอาจจะต้องหาบางสิ่งเพื่อเป็แรงยึดเหนี่ยวจิตใจด้วยซ้ำ เพื่อไม่ให้จิตใจของเขาถูกทำลายด้วยความโดดเดี่ยวแห่งกาลเวลา
หลังจากเข้าไปในบ้านพักหลังหนึ่ง รันก็หาเสื้อผ้าที่เข้ากับตัวเองมาใส่ เป็เสื้อเชิ้ตคอกว้างสีเทาอ่อนบวกกับกางเกงขายาวสีน้ำตาลที่ดูใส่สบาย เขาไม่ใช่ประเภทที่ชอบแต่งตัวอยู่แล้ว จึงเน้นใช้งานมากกว่าความดูดีมีสไตล์ จากนั้นรันก็เริ่มลงเมือทำความสะอาดห้องนอนและบ้านพักหลังนี้เป็อย่างแรก โดยใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่ง สิ่งต่อมาที่เขาจะทำคือการนอนพัก ใช้แล้วล่ะ เขาจำเป็ต้องนอนพักและครุ่นคิดถึงสิ่งที่ต้องทำในอนาคตต่อจากนี้
การที่รันหลงอยู่ในมิติแห่งความว่างเปล่าเป็เวลานาน มันย่อมส่งผลกระทบต่อจิติญญาของรันพอสมควร เขารู้สึกเหมือนโดนกัดกินจิตใจทีละเล็กทีละน้อย โดนบีบอัดและโดนกดดันตลอดเวลาที่เขาอยู่ภายในนั้น เขาอาจจะชินชากับมันจนเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลยหลังจากอยู่กับมันเป็เวลานาน แต่เมื่อเขาหลุดออกมาจากมันแล้ว ดั่งว่าเขาสามารถกลับมาหายใจได้อีกครั้งหลังจากที่ขาดอากาศหายใจไปนับร้อยปี มันโครตจะรู้สึกดี ผ่อนคลาย และเหนื่อยล้าไปพร้อมๆกันอย่างบอกไม่ถูก
ดังนั้นรันจึงทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มๆด้วยความอ่อนล้าทางจิตใจและหลับไปในที่สุด กว่าจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าเป็เวลาบ่ายของอีกวันไปเสียแล้ว รันตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการงัวเงีย หลังจากบิดี้เีเขาก็ลุกขึ้นไปทำธุระส่วนตัวล้างหน้าอาบน้ำหาอาหารกินในตู้เก็บอาหาร
ข้างในมีขนมปังเนื้อสัตว์บางอย่างและพืชผักที่เขาไม่รู้จัก แน่นอนว่าทั้งหมดนี่ต้องเป็วัตถุดิบอาหารของต่างโลก แต่ใครจะสนล่ะในเมื่อมันอยู่ในตู้เก็บอาหารก็แสดงว่ามันต้องกินได้ และด้วยความรู้สึกหิวโหยอย่างไม่เคยมีมาก่อน ทำให้รันไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าทำไมอาหารข้างในถึงไม่เน่าเสียแม้จะผ่านมาหลายร้อยปีก็ตาม ดังนั้นรันจึงรีบหยิบพวกมันบางส่วนมาทำอาหารที่ห้องครัว
โชคดีที่ทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านมีภาพแกะสลักกำกับไว้ด้านข้าง แสดงให้เห็นถึงความหมายและวิธีใช้งานสิ่งของเ่าั้ แม้แต่ลิงก็ดูออกว่าภาพเ่าั้้าสื่อถึงอะไร อย่างเช่น ตู้เก็บอาหาร เตาไฟ โคมไฟให้แสงสว่าง กาน้ำที่ผลิตน้ำออกมาได้เรื่อยๆ หรือแม้แต่เก้าอี้ก็ยังมีบอกว่าต้องนั่งยังไง แล้วเขาที่เป็มนุษย์ที่มีสติปัญญาฉลาดกว่าลิงจะไม่รู้วิธีใช้งานของพวกนี้ได้อย่างไร
หลังจากทำอาหารอย่างง่ายๆเสร็จ รันก็รีบสวาปามพวกมันลงกระเพาะด้วยความเร็วแสง จากนั้นจึงมานั่งคิดว่าตนควรทำอะไรก่อนดี แต่หลังจากกวาดสายตาไปรอบๆเขาจนพบกับหนังสือที่วางอยู่บนชั้น ทำให้เขาได้รู้ว่าตัวอักษรทุกตัวที่เขียนไว้บนหน้าปกหนังสือนั้นดูสวยงามเป็ระเบียบ และดูทรงพลังเป็อย่างมาก ทันใดนั้นเอง ข้อมูลบางอย่างแล่นเข้ามาในหัวของเขาโดยอัตโนมัติ
ทำให้รันรู้ได้ทันทีว่านี่ต้องเป็ทักษะแปลภาษาที่เขาได้รับมา จากการเป็ผู้ถูกอัญเชิญจากต่างโลกอย่างแน่นอน ใช่แล้ว!! รันอยากจะให้มันเป็เช่นนั้น แต่ความเป็จริงกลับโหดร้ายเพราะทั้งหมดนี้เป็เพียงการมโนของเขาเอง รันไม่เข้าใจสิ่งที่เขียนไว้บนหนังสือเลยสักนิด เขาแค่มโนไปเองจากการที่อ่านนิยายแนวต่างโลกมากเกินไป!! เมื่อได้สติรันก็พ่นลมหายใจออกด้วยความหดหู่
“เฮ้อ….ทำไมฉันถึงไม่ได้รับสกิลโกงแบบคนพวกนั้นบ้างนะ อย่างแรกคงต้องเรียนภาษาของโลกนี้ก่อนเลย ไม่อย่างนั้นก็อ่านหนังสือที่คุณสเตฟานทิ้งไว้ให้ไม่ได้ อ้ากกกก…การเรียนภาษาเป็สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดเลยยยย!! โชคดีที่เรายังมีเวลาอีกเยอะ ค่อยๆเรียนรู้ไปน่าจะได้”
คิดได้ดังนั้น รันจึงเริ่มเปิดหาหนังสือบางอย่างที่ไว้ใช้สอนภาษาของโลกนี้ และดูเหมือนว่าคุณสเตฟานจะคาดคะเนเื่นี้ได้ จึงมีหนังสือสอนภาษาอยู่ในบ้านหลังนี้ถึงสามเล่นด้วยกัน เล่มแรกเกี่ยวกับตัวอักษร เล่มสองเกี่ยวกับคำ โครงสร้างประโยค และกฏของภาษา และเล่มสุดท้ายคือหนังสือภาพทำให้เรียนภาษาได้ง่ายขึ้น ั้แ่นั้นเป็ต้นมารันก็จมอยู่กับการเรียนภาษาเพียงอย่างเดียว
โชคร้ายที่ภาษาของโลกนี้นั้นทั้งซับซ้อนและเข้าใจยากสำหรับรันเป็อย่างมาก หากเป็คนอื่นที่เก่งด้านภาษาอาจจะใช้เวลาเรียนรู้มันแค่หนึ่งปี แต่สำหรับรันแล้ว กว่าที่เขาจะเข้าใจมันได้โดยไม่ติดขัด เขาใช้เวลาไปกับมันถึง 5 ปีเลยทีเดียว โดยต้องผ่านแบบทดสอบต่างๆที่คุณสเตฟานทิ้งไว้ให้ มันเป็อุปกรณ์เวทมนตร์ที่จะทดสอบเขาในทุกๆด้านไม่ว่าจะเป็การเขียน การสะกดคำ การวาดอักขระ การออกเสียง การพูดประโยคและอื่นๆอีกมากมาย จนรันสามารถทำคะแนนได้มากกว่า 80% จึงถือว่าผ่าน
“เยสสสส!! ในที่สุดฉันคนนี้ก็ทำมันสำเร็จ!! ช่างเป็ภาษาที่ซับซ้อนอะไรขนาดนี้ หากให้ไปเรียนภาษาแบบนี้อีกรอบฉันยอมตายดีกว่า สมองน้อยๆของฉันรับมันไม่ได้จริงๆ ขอพักทำใจให้สบายแล้วค่อยเริ่มอ่านหนังสือที่จำเป็เล่มอื่นๆดีกว่า แต่พอมาคิดว่ามันมีอย่างน้อยก็สองร้อยเล่มแล้ว ฉันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกท้อใจเป็รอบที่ล้านแปดแล้วสิ เฮ้อ…”
ในระหว่างระยะเวลา 5 ปีที่ผ่านมา ในตอนที่รันกำลังสติแตก เขาก็มักจะหาวิธีสงบจิตใจของตัวเองในหลายๆวิธี ไม่ว่าจะเป็การนั่งสมาธิหายใจเข้าออกอย่างช้าๆ หรือการกำหนดจุดโฟกัสไปที่สิ่งต่างๆก็ตาม มันดูเหมือนจะไม่ได้ผลตามที่เขา้า เขาจึงต้องทำสิ่งอื่นพร้อมๆตามไปด้วยเพื่อรวบรวมสมาธิให้มากยิ่งขึ้น เขาเริ่มเคลื่อนไหวร่างกายในระหว่างการทำสมาธิด้วย เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจและพยามคงจิตของตนในนิ่งตลอดกระบวนการ
แรกๆมันก็ดูตลก เพราะรันกำลังเลียนแบบท่าทางการเคลื่อนไหวของสิ่งต่างๆบนโลกใบเดิมของเขา ไม่ว่าจะเป็ การเต้นแอโรบิก การรำมวยไทเก็ก การทำโยคะ การออกหมัดเตะต่อยแบบมวยไทย การเคลื่อนไหวแบบคาราเต้ การออกท่าทางฟันดาบแบบเค็นโด้ หรือแม้แต่ยิมนาสติกผาดโผน เขาลองทำทุกอย่างที่คิดว่าน่าจะเข้ากับตัวเองและทำให้จิตใจของเขาสามารถสงบลงได้
แน่นอนว่ามันเป็เพียงแค่ท่าทางการเลียนแบบในสิ่งที่รันเคยเห็นผ่านจอคอมจอทีวีมาเท่านั้น เขาไม่ได้รู้ลึกรู้จริงในสิ่งเ่าั้หรอก อาจจะออกท่าทางแบบผิดๆหลาย บางครั้งถึงขนาดทำให้เขาเกิดอาการาเ็อย่างด้วยซ้ำ แต่ด้วยร่างกายที่พิเศษทำให้สิ่งเ่าั้ไม่เป็ปัญหาสำหรับรันเลย ร่างกายของเขาสามารถฟื้นฟูกลับมาเหมือนเดิมได้ภายในไม่กี่วินาที
รันแค่ต้องแก้ไขท่าทางที่ผิดเ่าั้ให้ถูกต้องและทำให้มันรู้สึกสบายตัวมากที่สุดเมื่อเคลื่อนไหวมัน และเมื่อเวลาไหลผ่านไป ท่าทางตลกๆของรันก็เริ่มลงตัวมากขึ้นเรื่อยๆ เป็ธรรมชาติมากขั้นเรื่อยๆ รันไม่คิดจะฝืนธรรมชาติร่างกายตัวเองอยู่แล้ว การทำสมาธิไปพร้อมๆกับการออกท่าทางเหล่านี้ช่วยให้จิตใจของเขาดีขึ้น ท่ามกลางสถานที่อันโดดเดี่ยวแห่งนี้ แถมยังได้ออกกำลังกายอีกต่างหาก
---------------------------------------------------------
สำหรับนักอ่านผู้ใจดี น่ารัก และหล่อเหลาเหมือนกับไรท์ สามารถโดเนทค่ากาแฟได้ที่ พร้อมเพย์ และ true wallet : 0939639931
---------------------------------------------------------
560
