(จบบริบูรณ์)ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย พร้อมระบบบังคับทำภารกิจ เอาชีวิตรอดจาก Death Flag

บทที่ 34 ความเป็นปรปักษ์พุ่งสูงปรี๊ด

เซี่ยเสี่ยวเล่ยรู้สึกว่าตัวเองเป็นแม่ครัวที่ขยันขันแข็งมาก

จริงๆตอนอยู่บ้านในชีวิตก่อนเธอเป็นคุณหนูที่ไม่เคยต้องทำอะไรเองเลย แต่พอมาอยู่ที่บ้านของพระเอก นอกจากจะทำอาหารให้แล้วยังต้องล้างจานทำความสะอาดครัวอีก อีหรอบนี้อีกซักสองวันเขาคงสั่งให้เธอไปจ่ายตลาดด้วยเลยมั้ง? 

"พรุ่งนี้ไปซื้อมะเขือเทศกับเห็ดเข็มทองแล้วก็เต้าหู้อ่อนญี่ปุ่นมาให้ด้วย" 

“…” เซี่ยเสี่ยวเล่ย "ค่ะ" 

กำลังคิดอยู่พอดี เหลียงเฉินก็เดินลงมาจากชั้นบนพร้อมกับสั่งเซี่ยเสี่ยวเล่ย 

พระเอก นี่นายอ่านใจฉันได้เหรอ? ทำไมถึงรู้ใจฉันขนาดนี้! 

"เอากระดาษใบเสร็จมาเบิกได้" 

"ค่ะ!" 

อืม … อ่านใจได้จริงๆแฮะ ฉันกำลังคิดอยู่พอดีเลยว่าจะเอาเงินซื้อวัตถุดิบมาจากไหน! 

เซี่ยเสี่ยวเล่ยกำลังล้างจาน พอเห็นเหลียงเฉินเดินลงมาก็สังเกตเห็นว่าในมือของเขาถือกระเป๋าผ้าใบใบเล็กๆที่ดูน่ารักขัดกับสไตล์ของเขา ดูก็รู้ว่ากระเป๋านั่นต้องเป็นของจู้ชิงชิง 

แล้วก็จริง เหลียงเฉินถือกระเป๋าเดินไปหาจู้ชิงชิงที่นั่งอยู่บนโซฟา แล้ววางกระเป๋าลงข้างๆ "ฉันโทรหาเซี่ยเถียนแล้ว เดี๋ยวเธอมารับ" 

อ้าวพระเอกไล่นางรองกลับแล้ว 

"อืม" จู้ชิงชิงพยักหน้า "ขอบคุณ" 

น้ำเสียงเรียบเฉย ฟังไม่ออกว่ารู้สึกอะไร 

เหลียงเฉินก็ไม่ได้พูดอะไร แล้วหันหลังกลับไป 

เซี่ยเสี่ยวเล่ยเดาว่าบรรยากาศแปลกๆนี้คงจะดำเนินต่อไปเรื่อยๆ เลยรีบจัดการงานที่เหลือให้เสร็จ แล้วกลับไปที่ห้องเพื่อคิดเรื่องของเหวินซิน 

แต่แล้วตอนที่เหลียงเฉินเดินไปถึงบันได จู้ชิงชิงก็เหมือนจะไม่พอใจตะโกนออกมา "เลิกทำแบบนี้ซักที! หยุดแกล้งทำเป็นสงสารฉัน! จู้ชิงชิงคนนี้ไม่ต้องการ!" 

“…” เซี่ยเสี่ยวเล่ย 

บรรยากาศยิ่งแปลกและน่าอึดอัดมากขึ้น 

บทพูดนี้…ยัยนางรอง ในที่สุดเธอก็เล่นบทที่ตรงกับคาแรกเตอร์ในนิยายแล้วสินะ

เซี่ยเสี่ยวเล่ยเห็นเหลียงเฉินหยุดเดิน คิดว่าคงตกใจ 

เธอคิดว่าตัวเองกำลังจะได้ดูละครน้ำเน่าแบบสดๆ คิดว่าพระเอกจะโมโหกับคำพูดที่ว่า "ไม่ต้องการ" ของจู้ชิงชิงเหมือนในนิยายแล้วเปิดโหมด "เฮ้สาวน้อย! เธอทำให้ฉันชักสนใจซะแล้ว" แต่แล้วเหลียงเฉินกลับตอบแค่ "อืม" เบาๆ โดยไม่หันกลับมามอง แล้วเดินขึ้นไปชั้นบน 

จบ…แค่นี้เหรอ? 

ไม่ใช่แค่เซี่ยเสี่ยวเล่ยที่อึ้ง จู้ชิงชิงเองก็อึ้ง ทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อ และรู้สึกอับอาย 

พอเธอได้สติ เหลียงเฉินก็หายลับไปตรงบันไดแล้ว จู้ชิงชิงหันกลับมามองเซี่ยเสี่ยวเล่ยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอับอายและไม่ยอมแพ้ จากนั้นหยิบกระเป๋าเดินออกไป 

เซี่ยเสี่ยวเล่ยยักไหล่ "นางรองเกลียดฉันมากขึ้นรึเปล่า" 

"ใช่แล้ว โฮสต์จ๋าาาาา~ พุ่งปรี๊ดเลย" ระบบ 666ตอบ "ว่าแต่โฮสต์รู้ได้ยังไง?" 

"ก็ในนิยายจู้ชิงชิงก็เป็นคนที่รักหน้าตายิ่งกว่าชีวิต ฉันเห็นเธอหน้าแตกแบบนั้น ถ้าไม่เกลียดฉันก็แปลกแล้ว" เซี่ยเสี่ยวเล่ยทำความสะอาดครัวเสร็จ เช็ดมือไปพลางอธิบายกับระบบ 666ไปพลาง "ยิ่งไปกว่านั้นการที่ฉันมาอยู่ที่บ้านของพระเอก เธอก็น่าจะไม่ชอบขี้หน้าฉันอยู่แล้ว" 

ระบบ 666 รู้สึกว่าโฮสต์ฉลาดจริงๆ 

เซี่ยเสี่ยวเล่ยเช็ดมือเสร็จก็ไม่ได้รีบกลับไปที่ห้อง แต่นั่งดูทีวีรอเฉินลั่วลั่วกลับมา 

พระเอกนี่มันไม่รู้จักใส่ใจผู้หญิงเอาซะเลย นางเอกต้องออกไปทำงานเหนื่อยๆ ตอนกลางคืนก็กลับมาคนเดียว ไม่คิดจะสนใจเธอหน่อยเหรอ 

ถ้าอย่างนั้น ภารกิจดูแลเฉินลั่วลั่วก็ขอให้เป็นหน้าที่ของฉันแล้วกัน สร้างความประทับใจให้นางเอกก็ไม่เสียหาย ยิ่งไปกว่านั้น ในโลกนี้เฉินลั่วลั่วเป็นเพื่อนผู้หญิงคนเดียวของฉัน  เธอเป็นเด็กสาวที่ซื่อสัตย์และจริงใจ ก็ถือซะว่าเป็นการไถ่โทษแทนเจ้าของร่างเดิมที่เคยทำผิดไว้แล้วกัน

นับจากนี้ ฉันขอรับหน้าที่ดูแลเฉินลั่วลั่วเอง!